Posts filed under ‘saptahik laghu navalkatha “chhinn”’

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૩.

 

સંદિપ ક્યારેક ખપ પુરતુ બોલી લેતો પણ એમાં જાણે કોઇ ત્રાહિત વ્યક્તિ જેવો અજાણ્યો ભાવ અનુભવાતો. અકળામણ તો એ પણ એટલીજ અનુભવતો. ક્યારેક વાતનો મોટુ સ્વરૂપ અપાઇ ગયુ હોય એવો મનોમન વિચાર આવી જતો.  વાતનુ વતેસર થઈ ગયા પછી એને વાળી લઈ શક્યો હોત પણ પેલો અહં ફુંફાડા મારીને એને એમ કરતા રોકતો. જેમ જેમ શ્રેયા એને બોલાવવા પ્રયત્ન કરતી તેમ તેમ એ વધુને વધુ અક્કડ બની જતો. અને હવે તો શ્રેયાએ પણ બોલવાનુ ઓછુ કરી નાખ્યુ હતુ. આજ સુધી તો ઠીક છે કે કામના ભારણ હેઠળ એને અને સૌને ટાળવાના પ્રયત્નો કરતો રહ્યો પણ આમ ક્યાં સુધી ચાલશે? શ્રેયા વગર, શ્રેયાના સુચન વગર કે શ્રેયાની મદદ વગર  પણ એ કામ પાર પાડી શક્યો હતો , એનો ગુરૂર, એનો અહં સંતોષાયો હતો પણ એ કામનો આનંદ કેમ નહોતો થતો?

આમ જોવા જાવ તો શ્રેયાની વાત જરાય ખોટી તો નહોતી જ . શ્રેયાની વાતને એ સરખી રીતે લઈ જ શક્યો હોત. પણ હવે પાછા વળવાની કોઇ શક્યતા દેખાતી નહોતી. આ વખતે તો શ્રેયાને એણે જે રીતે અળગી રાખી હતી એ પછી તો શ્રેયા પણ સાવ જ અલિપ્ત થવા માંડી હતી . સંદિપ સાથે અને પોતાની જાત સાથે પણ . શ્રેયાએ પોતાની જાતને કાચબાની જેમ અંદર સંકોરી લીધી હતી અને લાગણીઓ પર ઢાલ જેવુ , સખત પત્થર જેવુ કવચ ધારણ કરી લીધુ હતુ. જેનો ભાર હવે રહી રહીને સંદિપને લાગવા માંડ્યો. બળબળતા રણમાં ચાલ્યાની લ્હાય હવે ઉઠવા માંડી પણ જાણે હવે વાત હાથ બહારની લાગતી હતી. શ્રેયાએ જ્યારે જ્યારે બોલાવવા પ્રયત્ન કર્યો ત્યારે જે અકડાઇ રાખી એ જ હવે નડવા લાગી.

યાદ આવતુ હતુ ,નાનો હતો ત્યારે એક વાર મમ્મી સાથે  રિસાઇને જમવાના ટેબલ પરથી  મ્હોં ફુલાવીને  ઉભો થઈ ગયો હતો. મમ્મીએ બોલાવ્યો પણ જીદ પર આવીને એ વખતે તો ના જ આવ્યો. પણ પછી ભૂખ સહન ન થતા મમ્મી કામ કરતી હતી ત્યાં એનુ ધ્યાન પડે તેમ  કોઇને કોઇ બહાનુ કાઢીને આંટા મારવા માંડ્યા . વિભાબહેને જાણીને થોડીવાર તો  એની પર ધ્યાન ન આપ્યુ  ત્યારે  ય બાળમાનસમાં એક વાત તો સમજાઇ ગઈ કે માંગ્યા માન મળતા હોય ત્યારે મોં ના ફેરવી લેવાય.

આજે ફરી એ જ સ્થિતિ પર આવીને ઉભો. એની માની લીધેલી ભૂલ પર શ્રેયાએ કેટલી વાર એને મનાવવા પ્રયત્ન કર્યો પણ એની પોતાની જીદને લઈને એ વખતે  માંગ્યા  માન પર મ્હોં ફેરવીને ઉભો રહ્યો અને હવે અત્યારે અંદરથી મન ઝંખતુ હતુ કે શ્રેયા એની સાથે વાત કરે. એના સફળ થયેલા પ્રોજેક્ટ અંગે , હવેથી શરૂ થતા નવા કામ અંગે એની સાથે ચર્ચા કરે.

અંતે નયનભાઇએ સંદિપને ઓફીસમાં બોલાવીને વાત કરવા પ્રયત્ન કર્યો.

“સંદિપ, તારી અને શ્રેયા વચ્ચે શું થયુ છે એની મારે કોઇ ચર્ચા નથી કરવી પણ આવી રીતે  ક્યાં સુધી ચાલશે? એનો કોઇ અંત ખરો? આમ સાથે રહેવાનો કોઇ અર્થ ખરો?”

સંદિપ પાસે આનો કોઇ જવાબ જ ક્યાં હતો કે એ આપે?

ક્યાંયથી ય અટકી ગયેલી વાત આગળ વધતી જ નહોતી. ગળામાં કાંટો ફસાયો હતો અને એના લીધે ડચુરો બાઝ્યો હતો એ ન તો અંદર ઉતારી શકાતો હતો કે ન તો એ બહાર પાછો ધકેલી શકાતો હતો. ગુંગણામણ થતી હતી પણ કહે કોને?

સંદિપે નયનભાઇની વાત પર વિચારી લીધુ. સાચી તો વાત હતી આવી રીતે ક્યાં સુધી ચાલશે? એનો કોઇ અંત હતો?

હા, હતોને! અને એક દિવસ એણે નક્કી કરી લીધુ ખરેખર આમ સાથે રહેવાનો  તો કોઇ અર્થ રહેતો નહોતો.

શ્રેયાને તો આમ પણ જાણે કોઇ પરાયા ઘરમાં રહેતી હોય એવુ લાગ્યા કરતુ હતું. નયનભાઇ કે વિભાબહેન સાથેનો વ્યહવાર તો એવો જ સામાન્ય ઉષ્માભર્યો હતો પણ મન અંદરથી મુરઝાઇ રહ્યુ હતુ. માળીની માવજત તો એની એ જ હતી પણ પાણી વગર છોડ સુકાઇ રહ્યો હતો, પાન વિલાઇ રહ્યા હતા .લચીલા લુમઝુમ કરતા ઝાડ કરતા સુકાઇને ક્ષીણ બની રહેલા એ સાંઠીકડાનો ભાર વધુ ને વધુ સાલતો હતો હતો.

અને જો આમ જ વારંવાર બનવાનુ હોય તો એ ક્યાં સુધી ચુપ રહી શકવાની હતી ? ક્યારેય એવુ નહી બને કે એની વાત સંદિપને સાચી કે સમજવા જેવી લાગશે?અને કશું પણ કહ્યા પછી જો આમ જ પરિસ્થિતિ સર્જાવાની હોય તો એનો છેડો ક્યાં જઈને અટકવાનો?  નથી જોઇતી એ ડચકા ખાતી, ખોડંગાતી લુલી ક્ષણીક પળો જેમાં અરસપરસ  સ્વતંત્રતાની , કહેવાતા માન સન્માનની ટક્કર એના દાંપત્યને બોદુ કરે.

અને નક્કી કર્યા મુજબ ઝાઝી હોહા વગર સેપરેશનના સમયને ઓળંગીને પરસ્પર સંમતિથી આજે બંને છુટા પડી ગયા ત્યારે શ્રેયા પોતાની જાત પરનો કાબુ ગુમાવી બેઠી. ગાડીમાં બેસતાની સાથે એ મન મોકળુ કરીને રડી પડી. આટલા સમયનો ડૂમો એના બંધ તોડીને બહાર આવી ગયો. આસ્તેથી આવીને સંદિપ બારણુ ખોલી એની બાજુમાં બેસી ગયો. થોડી ક્ષણો એમ જ વિતી ગઈ.

“આપણે ક્યાં ખોટા પડ્યા સંદિપ?”

આજે આટલા લાંબા સમય બાદ એ સંદિપ સાથે બોલી શકી.

“આપણે નહીં , શ્રેયા હું ખોટો પડ્યો અને કદાચ ઓછો પણ પડ્યો.”

સંદિપ પણ હળવો ફુલ બની ગયો. અને હળવેકથી શ્રેયાનો હાથ થામી લીધો. પતિ જે સ્વીકારી ન શક્યો એ ફરી એક વાર દોસ્ત બનીને કહી શક્યો.

“કાયમ હુ તને કહેતો અને આજે પણ કહીશ  જસ્ટ બ્લો વીથ ધ ફ્લો.  જે બની ગયુ એને યાદ કરીને દુઃખી થવા કરતા એને ભુલીને આગળ વધવાનુ.જે પરિસ્થિતિ આપણા હાથમાં નથી એમાં વહી જવામાં જ શાણપણ છે અને શાન પણ. આજે પણ તુ મારી કરીબી દોસ્ત છું અને રહીશ શ્રેયા.”

“લેટ્સ હેવ ડીનર ટુ ગેધર એન્ડ સેલિબ્રેટ અવર ઓલ્ડ રિલેશન્શીપ વન્સ અગેઇન ઇન ન્યુ વે.”

શ્રેયા હસી પડી અને સંદિપે કાર સીધી કામા તરફ લઈ લીધી.

સમાપ્તઃ

– આપના પ્રતિસાદ બદલ આભાર –

Advertisements

January 13, 2011 at 3:47 am 5 comments

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૨.

 

સંદિપ તો જાણે કશું જ વિચારવા માંગતો જ નહોતો. આ એક એવો મુદ્દો હતો કે જેની  તરફેણ કે વિરૂધ્ધમાં કોઇ દલીલો એને સુજતી જ નહોતી અથવા તો એ  મન સાથે  કે શ્રેયા સાથે એ કોઇ દલીલમાં ઉતરવા જ માંગતો  નહોતો. દરેકને કોઇપણ રીતે  કન્વીન્સ કરી શકવાની એની ક્ષમતા એના પોતાના મનને જ ક્યાં કન્વીન્સ કરી શકતી હતી કે પછી એ કરવા માંગતો જ નહોતો. વળ ખાયેલુ  પતિનુ મન રહી રહીને પત્નિથી દૂર રહેવા માંગતુ હતુ. શરૂઆતમાં અનાયાસે મળેલી તક અને તે પછી પણ આગળ વધતા કેરિયરના ગ્રાફે પેલી   “આઇ એમ સમથીંગ “ની ફીલિંગને વધુને વધુ નક્કર બનાવી હતી તો  તેમાં કોઇ નહી અને શ્રેયા એને ટકોર કરે? શ્રેયા એને કોઇ સુચન કરે ? બસ મન  – અંદરનો એ ગુરૂર અમળાઇ અમળાઇને એ જ વાત પર લાવીને એને મુકતું. શરૂઆતથી લઈને આજ સુધી શ્રેયાની સમસ્યાનો ચપટી વગાડતામાં ઉકેલ લાવતો સંદિપ પોતાના મનની ગુંચ ઉકેલવા તૈયાર જ નહોતો.બસ મન  –

શ્રેયાના  પહેલા એક્ઝીબીશન વખતે જે રીતે એણે પ્રમોટ કરી હતી એ રીતે  તો પોતાને  શ્રેયાનો સર્વેસર્વા માનતો થઈ ગયો હતો એટલે શ્રેયાની કોઇ વાત કે સજેશન સમયે જાણૅ શ્રેયા એની સર્વોપરિતા સ્થાપિત કરવા માંગતી હોય એવુ લાગતુ એટલે એ રીતે પણ શ્રેયાને કોઇપણ સાચી વાત એ સ્વીકારવા તૈયાર જ નહોતો.

કોઇ વળી એવી શુભ ઘડી આવતી તો એને શ્રેયાની વાત સાચી પણ લાગતી. કામને લઈને શરૂઆતથી જે સતર્કતા ન રાખી હોય ત્યારે પાછળથી જે ટેન્શન થતા એ એણે પણ અનુભવ્યા જ હતાને? અને એ સમયે શ્રેયાએ પોતાનુ કામ અટકાવીને એનુ કામ પુરુ કરવા સાથ આપ્યો હતો એ પણ એટલુ જ સાચુ હતુને? તો પછી શ્રેયાને પુરો હક હતો કે એ એની ખામી તરફ ધ્યાન દોરી જ શકે તો પછી એ એની ટકોર કેમ સહી ના શક્યો ? જો એ શ્રેયાને કઈ પણ કહી શકે તો શ્રેયા એની અર્ધાંગીની હતી ,એની પૂરક હતી તો શ્રેયાની  કોઇ વાતને કમ સે કમ એણે તોડી તો નહોતી જ પાડવી જોઇતી. એવુ પણ લાગતુ પણ વળી પાછો અંદરનો અને અંતરનો અહં મદારીના કરંડીયામાં પુરાયેલા  નાગની જેમ ફુત્કાર કરી લેતો. અને આમ ને આમ એ શ્રેયાને ટાળતો જ ગયો.

સારુ હતુ કે બંને પોતાના કામને લઈને માનસિક રીતે રોકાયેલા હતા અથવા રોકાયેલા છે એવા બહાના હેઠળ મનને આશ્વતરાખતા. અને  સમયને ક્યાં કોઇની પડી છે કે એ ઘડીભર પોઝ મુકીને કે જીવનની રફ્તારને રિવાઇન્ડ કરીને પેલી નિરપેક્ષ દોસ્તીની મનગમતી ક્ષણો  પર એમને પાછા લાવીને મુકે? બાંધેલી ઇમારતને જમીનદોસ્ત કરવામાં એટલી વાર નથી લાગતી જેટલી એને તૈયાર કરવામાં લાગે છે, સરસ મઝાના રંગરોગાન પર એક કુચડો મારીને એને ખરાબ કરતા એટલી વાર નથી લાગતી જેટલી ચાર દિવાલોને સજાવતા લાગે છે.હજુ તો જેના પરના  રંગ -રોગાન લીલાછમ હતા એવી દાંપત્યની એ દિવાલોના રંગ   એકદમ ફિક્કા પડવા માંડ્યા.

શ્રેયાને આજે ય યાદ હતુ માળીકાકા ઘણાબધા કુંડાને આમથી તેમ ફેરવતા રહેતા. નાનકડી શ્રેયાને એમની આ મજૂરી સમજાતી નહોતી. રામદીનકાકા એને સમજાવતા,

“બિટીયા , યે બડે હી નાજુક પૌધે હે ઇસકો કડી ધૂપમેં રખનેસે યે મુરઝા જાતે હૈ. ઇસે છાંવમે હી રખના ઠીક હૈ.”

આજે એવી કોઇ એવી જ કડી ધૂપમાં એનો નાજુક પ્રેમ મુરઝાવા માંડ્યો હતો અને એ એને કોઇ શીળી છાયામાં ખસેડીને સુકાતો રોકી શકતી નહોતી.

આમ ને આમ સાથે રહેવાનો કોઇ મતલબ ખરો? વારંવાર એ એના મનને પુછ્યા કરતી. અગ્નિની સાક્ષીએ ફેરા ફર્યા ત્યારે કલ્પના ક્યાં હતી કે એ અગ્નિમાં એ દોસ્તીની આહુતિ દઈ રહી છે? સંદિપ ખરેખર ઉમદા દોસ્ત હતો.  તુટતા  લગ્નજીવનની સાથે શ્રેયાને  એ  મૈત્રી, એ  દોસ્તને ગુમાવાની  વેદના વધુને વધુ સતાવી રહી હતી.કોની સાથે એ શેર કરે? પપ્પા અને તે પછી સંદિપ જ તો હતો જેની સાથે એ ખુલ્લા દિલથી વાત કરી શકતી. મમ્મી કરતા ય પપ્પાની એ વધુ નજીક હતી પણ અત્યારે તો આમાં કોઇને એ કશુ જ કહેવા માંગતી નહોતી.

મનના કોઇ એક ઉંડાણમાં છાની આશા હજી જીવીત હતી ,આ કદાચ વાવાઝોડુ જ હોય જેણે હાલમાં તો એની દુનિયા વેરણ-છેરણ કરી મુકી છે પણ એ પસાર થઈ જતા વળી પાછુ હતુ તેમ અકબંધ એ ગોઠવી દેશે. ધીમે ધીમે એ આશા ય ઠગારી લાગવા માંડી.

સંદિપનુ કામ પુરુ થવાના આરે હતુ. કામ ખરેખર ખુબ સરસ થયુ હતુ. બેહદ વખણાયુ હતુ .અને વધુમાં તો શ્રેયા ઇચ્છતી એમ સમય કરતા વહેલુ પત્યુ હતું. સંદિપનુ નામ લોકોમાં વધુ જાણીતુ થયુ અને આ વખતેય શ્રેયા સિવાય એની પાછળનુ  ટેન્શન કોઇને ના દેખાયુ.

મન મોતી ને કાચ એકવાર તુટે પછી એ ક્યારેય સંધાતા નથી. કેટલીય વાર આવુ વાંચ્યુ હતુ પણ જાણ્યુ તો આજે જ. દિવસો વિતતા હતા એમ મૌનની  અભેદ દિવાલ વધુ ને વધુ ગાઢી બનતી ચાલી.

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૩ – તાઃ૧૩/૧/૨૦૧૧ ના રોજ.

January 6, 2011 at 7:42 am 2 comments

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૧.

સવારે એક્દમ નોર્મલ રીતે વળી પાછો શ્રેયાએ સંદિપને  બોલાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

આજે તો તુ આખી રાત જાગ્યો , શું કરતો હતો?

કામ. એકાક્ષરી જવાબ .

એ તો મને ખબર છે તુ કામ કરતો હતો પણ શું કામ કર્યુ એ પુછુ છું.

કેમ , તે તો કહ્યુ ને કે આ વખતે પહેલેથી તકેદારી રાખજે જેથી પાછળથી ટેન્શન , દોડાદોડી કે ઉજાગરા ના થાય.

ઓહ! શ્રેયા આંચકો ખાઇ ગઈ. તો વાત આમ છે.

સંદિપ, આની આ જ વાત જો તુ સારી અને સાચી રીતે લઈ શક્યો હોત તો મને વધુ ગમત .

જવાબ નથી શ્રેયા તારો . કરુ છું એટલુ બસ નથી?  તુ કહે એમ કરવાનુ અને  પાછુ  તુ કહે એ જ રીતે પણ કરવાનુ?

અને ખરેખર શ્રેયા પાસે આનો કોઇ જવાબ નહોતો.એક હઠ પર આવીને ઉભો હતો એ.કોણ કહે છે કે બાળહઠ,રાજહઠ ,ઋષિહઠ અને સ્ત્રીહઠને ના પહોંચી શકાય ? એથી વધુ દુર્ગમ તો પુરૂષહઠને પહોંચી વળવાનુ લાગતુ હતુ. જો કે રાજ કહો કે ઋષિ મુળ તો પુરૂષ જ ને?  એક સાદી સીધી વાતને સ્વીકારવા જેટલી પણ મનની  મોકળાશ નહોતી

અને ખરેખર હવે તો એ હઠ પર જ આવીને ઉભો હતો. આખો દિવસ કામમાં રચ્યો-પચ્યો રહેવા  મથતો. શ્રેયાના સવાલો પર એકાક્ષરી જવાબ આપવા સિવાય બીજી કોઇ વાત કરવાનુ પણ ટાળતો.  કામના ઓઠા નીચે સૌને  મળવાનુ પણ  ટાળતો. ઘરથી ઓફીસ -ઓફીસથી સાઇટ સિવાય  ક્યાંય જવાનુ પણ બંધ કરી દીધુ.શ્રેયા મનથી સોરાયા કરતી. હંમેશા સાથ આપ્યો એ ગમ્યુ પણ સુચન ના સ્વીકારી શકાયુ?

બધાને લાગતુ કે આ નવા થ્રી સ્ટાર હોટલના કામને લઈને એ ખુબ બીઝી થઈ ગયો છે અને આમ જોવા જાવ તો વાત સાચી પણ હતી. એ હોટલના પ્રોજેક્ટ્ને લઈને જે પ્રેસ્ટીજ  ઇસ્યુ  હતો એ હવે પર્સનલ ઇસ્યુ બની રહ્યો હતો.

બંને વચ્ચે સંવાદ ઓછા થતા જતા હતા  ને અંતર વધતુ જતુ હતુ.શ્રેયા પતિ પામવાની મથામણમાં એક સારો મિત્ર ગુમાવી રહી હતી અને સંદિપ જાતને સાબિત કરવાનની મથામણમાં પત્નિ ગુમાવી રહ્યો હતો.

સંદિપ ખુબ કામ કરતો, દિવસ રાત જાણે એક કરી દેવા હોય તેમ સળંગ  રચ્યો પચ્યો રહેતો અને શ્રેયા ઉદાસ મને એને જોયા કરતી. સમજણ નહોતી પડતી શું કરે? કઈ કહેવા જાય તો સંદિપ હરીફરીને એક જ જવાબ આપતો ,શ્રેયા હંમેશા તું જ તો ઇચ્છતી હોય છે ને કે હું બસ આમ એકદમ સીન્સિયર બનુ , વ્યવસ્થિત બનુ અને હવે હુ એમ તો કરુ છું પછી તો તને કોઇ પ્રોબ્લેમ ના હોવો જોઇને?

શ્રેયા કેમ કરીને સમજાવે કે આ રીત નહોતી એની વાત સ્વીકારવાની . આ કોઇ  ખરા મનની  કે સાચા હ્રદયની સ્વીક્રુતિ નહોતી , બસ શ્રેયાની એક વાત લઈને એની પર કરવામાં આવતો કઠુરાઘાત હતો. સંદિપનો અહમ છંછેડાયો હતો . એ શ્રેયાને કઇ પણ કહી શકે , કોઇ પણ સુચન કરી શકે પણ શ્રેયા એમ કેમ કરી શકે? મન મુરઝાતુ જતુ હતું એનુ તો સંદિપ પણ કંઇ અંદરથી રાજી થઈને  તો આ બધુ નહોતો જ કરતો ને? ઉદ્વેગનો ભાર બંને વચ્ચે વધતો જ ગયો. હોટલના ઇન્ટીરીયરનુ  કામ આગળ વધતુ ગયુ એમ બંને એકમેકની સાથે રહેવામાં પાછા પડતા ગયા.

આગ હોય ત્યાં ધુમાડો તો થવાનો જ. બંને વચ્ચેના તનાવનો ભાર ઘર પર લદાતો જતો હતો. નયનભાઇ અને વિભાબહેનને થોડો અણસાર તો આવી જ ગયો હતો તેમ છતાં મન  આટલુ ઝડપથી સ્વીકારવા  તૈયાર નહોતુ. વિભાબહેન અને નયનભાઇને સંદિપ સાથે વાત કરી જોવા પ્રયત્ન કરી જોયો પણ કામના ઓઠા હેઠળ એ એમનાથી દૂર રહેવા જ પ્રયત્ન કરતો જેથી કોઇ જવાબ આપવામાંથી એ બાકાત રહે. રહી વાત શ્રેયાની તો વિભાબહેને એને પાસે બેસાડીને પુછવા પ્રયત્ન કરી જોયો અને એમાંથી આખી વાતનો સાર પામી જ ગયા .

હવે શું ? કોઇ ઝગડો નહોતો કે એની સુલેહ કરી શકાય . બેમાંથી કોઇ બાળક નહોતા કે એમને સમજાવી , મનાવી કે પટાવી શકાય. અને જે રીતે શ્રેયાને ઓળખતા હતા એ રીતે એક વાતની ખાતરી હતી કે વાત હજુ એના ઘર સુધી તો નહીં  જ પહોંચી હોય. શ્રેયાના સ્વભાવ પ્રમાણે  ઘરના પ્રોબ્લેમ ઘર સુધી  જ સિમિત રહેવાના હતા તો સંદિપ આમે ય કામના ઓઠા નીચે ક્યાં કોઇને મળતો હતો કે આ ભડકાની ભનક ત્યાં સુધી પહોંચે? નહીતો એના વર્તન પરથી તો ચોક્કસ આ મનભેદની, આ તનાવની  વધુ તો નહીં પણ  છેવટે આછીય આગ તો ત્યાંય પ્રસરી હોત.

બાહ્ય રીતે બંને પોતાની મેળે બીઝી રહેવાનો યત્ન કરતા તેમ છતાં અંદરથી એક ખાલીપો સર્જાતો હતો ,એક રિક્તતા ઉભી થતી હતી એનાથીય સભાન  તો હતાજ. કોણ સાચુ અને કોણ ખોટુ હતુ એની અદાલત ક્યાં ભરાવાની હતી કે એમની સમસ્યાનો કોઇ ઉકેલ આવે? જેમ દિવસો વિતતા ગયા તેમ ખાલીપાની ખાઇ વિસ્તરતી જતી હતી.

“કોઇ પણ છોકરીને આટલુ સમજી શકતો હોય એવો પતિ મળે તો ખરેખર એ એના માટે સદનસીબ  ના કહેવાય?  બીઝનેસમાં પણ સાથે કામ કરવુ હોય તો બે પાર્ટનર વચ્ચે એક મત કે સમજૂતી હોય તો જ તે આગળ ચાલે છે તો આ તો જીવનની પાર્ટનરશીપ કહેવાય એમાં તમારી વચ્ચે જે હાર્મની છે તે તને બીજા કોઇમાં મળશે જ એવી તને કોઇ ખાતરી છે ?”

શ્રેયાને પપ્પા સાથે થયેલી વાત  આજે પણ યાદ હતી. આ સમજૂતી કે આ હાર્મની ક્યાં ગુમાવી બેઠી એ? સંગીતના સાત સૂરોમાંથી કોઇ એક સૂર આઘોપાછો થયો હતો ? કે એ સૂરને એકતાલ કરતો તાર જ તુટી ગયો ?

અનહદ દુઃખ એને કોરી નાખતુ હતું. સંદિપને  એના ક્યાં કોઇ સુચનની ક્યારેય જરૂર હતી ? શા માટે એનાથી એ દિવસે ટકોર થઈ ગઇ?

વળી મન પાછુ દલીલે ચઢતુ. એમાં એણે ખોટુ ક્યાં કર્યુ છે ? એટલુ કહી શકવાનો એનેય હક તો હતો જ ને? જો સંદિપ કોઇ સુચન કરે કે ટકોર કરે તો માન્ય રાખતીજ ને? તો આમ કેમ?

“કોઇપણ દિશામાં લેવાયેલો તારો નિર્ણય મને મંજૂરછે. તું મારી અત્યંત કરીબી દોસ્ત હતી અને રહીશ જ.”

આવુ જ કંઇક તો સંદિપે એને કીધુ હતુ ને ?

તો આ મંજૂરી ,આ કરીબી ,આ દોસ્તી ક્યાં અટવાઇ ? દોસ્ત વચ્ચે નિખાલસતા ન હોય? દોસ્ત વચ્ચે મતભેદ હોય એ બરાબર પણ આટલી હદે મનભેદ ટકી શકે?

સંદિપ તો કહેતો હતોને કે જીવન સાવ અજાણી  વ્યક્તિ સાથે ગોઠવવુ તેના કરતાં જેને આટલા સમયથી જાણતા હોઇએ તેના માટે વિચારવુ એમાં કંઇ ખોટુ નથી.

બસ આટલુ જાણી શક્યા હતા એ બે એકબીજા ને?

સાંજ પડે ઘરની ઓફીસ કમ લાઇબ્રેરીમાં બેઠી બેઠી  શ્રેયા કોઇ ઉદ્દેશ વગર   આમતેમ પાના ઉથલાવતી જતી હતી  કે પછી અજાણપણે ફરી ફરીને મનને ઉથલાવતી હતી?

“સંબંધોમાં વળગણ જેવું ક્યાંથી લાગે સગપણ જેવું.

શાને લાગે ભારણ જેવું,ક્યાં છે કોઈ કારણ જેવું.

આંસું જેવો ખારો નાતો લાવું ક્યાંથી ગળપણ જેવું.

આંખોને કોરુંકટ તારે,મારે કાયમ શ્રાવણ જેવું.

ચાલ ફરીથી રમવા ઘર-ઘર વીતેલા એ બચપણ જેવું

“ઓહ! આ તો મારા મનની જ વાત કે પછી મને જ હવે બધામાં મારુ મન પડઘાય છે?”

સાવ અતિતમાં ખોવાઇ ગયેલી શ્રેયાની નજર  ઇશ્ક પાલનપુરીની રચના પર ફરતી હતી કે એના અને સંદિપના સંબંધોના સરવૈયા પર ? ઘડીભર તો શ્રેયાને થયુ કે આ વિતેલો સમય ફરી એક વાર પાછો જ્યાંથી શરૂ થયો હતો એ મુકામ પર એને અને સંદિપને લાવી ને મુકે તો કેવું? સાવ બચપણમાં રમતા ઘર ઘર  તો નહીં પણ  એમના સંબંધોના શૈશવ પર ફરી એક વાર પગલી માંડવા મળે તો કેવું?

નાની હતી ત્યારે પપ્પા-મમ્મી સાથે ચોરવાડ ગઈ હતી ત્યારે એ રેતીનુ ઘર બનાવતી , થોડુ પાણી લઈ થેપી થેપીને એને મજબૂત બનાવવા પ્રયત્ન કરતી અને પાણીની એક છાલકે એ ઘર હતુ ન-હતુ થઈ જતુ. પપ્પા સમજાવતા એ તો એમ જ હોય , માટીનુ ઘર કોને કહેવાય? અને  બીજે  આગળ થોડે દૂર જઈને ફરીથી એને ઘર બનાવવામાં મદદ કરતા. આજે પણ મોટી થઈને એણે માટીનુ જ  ઘર બનાવ્યુ  કે જે એકજ છાલકમાં હતુ ન હતુ થવા માંડ્યુ ?  ને હવે તો  એના દરિયાલાલે એને ચારે બાજુથી આવરી લીધી હતી ક્યાંય કોઇ કોરી જગ્યા જ  ક્યાં હતી કે આગળ થોડે દૂર જઈને બીજુ ઘર પણ  બનાવે ?  વારંવાર  પ્રેમની છાલકે ભીંજવતો એનો  સંદિપ , હું તો ખોબો માંગુને એ દઈદે દરિયો…જેવુ વ્હાલ વરસાવતો સંદિપ અત્યારે સાવ કોરાકટ રણ જેવો કેમ? આ  સંબંધો- આ સગપણ  કોઇ  ખાસ કારણ વગર ભારણ જેવુ કેમ બની રહ્યુ?

અંતે અનેક મથામણો પછી એને એવુ લાગતુ હતુ કે હવે એ બંને જણ એક એવા પોંઇન્ટ પર આવીને ઉભા છે જ્યાં પોઇન્ટ ઓફ નો રિટર્નની સાઇન વણલખેલી વંચતી હતી.

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૨ – તાઃ૬/૧/૨૦૧૧ ના રોજ.

December 30, 2010 at 2:37 am 3 comments

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૦

 

“શ્રેયા,  વ્હેર આર યુ? આર યુ ઓકે?  આ મોબાઇલ પકડીને કેમ ક્યારની બેસી રહી છું? એની પ્રોબ્લેમ?”

મિસિસ દિવાને આવીને શ્રેયાને આમ  ક્યારની એકદમ સ્થિતપ્રજ્ઞ બેઠેલી જોઇને પુછ્યુ. ડૉ. દિવાનને પુરતો ટાઇમ મળતો નહી એટલે મિસિસ દિવાન જ  કામ જોવા આવી જતા.રોજબરોજના નાનામોટા ચેન્જીસ કે અપૃવલ પ્રમાણે શ્રેયા આગળ કામ વધારતી. જો કે લગભગ તો એક વાર ડિઝાઇન નક્કી થયા બાદ ખાસ કોઇ ચેન્જીસ કરવાના રહેતા જ નહી પણ તેમ છતાં મિસિસ દિવાન દિવસમાં એક વાર અહીં આવતા તો ખરા જ.

શ્રેયાએ ઝબકીને પોતાની જાતને સંભાળી લીધી. પણ ફરી સમય મળતા સંદિપને મોબાઇલ જોડ્યા વગર ના રહી શકી. ફરી એનો એ જ ટ્યુન વાગતો રહ્યો.

જબ કોઇ બાત બિગડ જાયે , જબ કોઇ મુશ્કિલ પડ જાયે

તુમ દેના સાથ મેરા  ઓ હમનવાઝ……….

શ્રેયાએ થાકીને ઓફીસે ફોન જોડ્યો.

“કેમ કંઈ કામ હતુ?”

થોડી રીંગ વાગ્યા પછી સંદિપે ફોન તો લીધો પણ એકદમ સપાટ અવાજે પુછ્યુ.

“મોબાઇલ પર ક્યારની રિંગ  મારુ છું  .”

“મોબાઇલ ઘેર રહી ગયો છે. “

વળી પાછો એ જ કોઇ ચઢાવ-ઉતાર વગરનો સંદિપનો અવાજ સાંભળીને શ્રેયાને  હવે તો ખરેખર વાત બગડી જ નહી પણ વણસી ગઈ હોય એમ હ્રદય પર બોજ લાગવા માંડ્યો. આગળ શું બોલવુ એનીય સુધબુધ જતી રહી અને સાવ દિગ્મૂઢ થઈને ઉભી રહી.

અને સંદિપે ફોન મુકી દીધો. સંદિપ  ગઈકાલની વાતને લઈને  અતિશય ગુસ્સે હતો. શ્રેયાને એને જે ટકોર કરી એ જ એનાથી સહન થયુ નહોતુ. શ્રેયાને કઈ પણ કહેવાનો એનો અબાધિત અધિકાર તો એણે વણમાગ્યો પહેલેથી જ લઈ લીધો હતો પણ શ્રેયાએ એને શા માટે કઇ કહેવુ જોઇએ? અને તે પણ એક સારી નવી વાત શરૂ થતી હોય ત્યારે? ક્યારેય એને એવુ જરૂરી લાગ્યુ જ નહોતુ કે આગલી ભુલો યાદ રાખવાથી ફરી એની એ ભુલો કરવાથી બચી જવાય.અને શ્રેયા હંમેશા માનતી કે પહેલા જે કઈ ખોટુ થયુ હોય એ ધ્યાન પર રાખી નવેસરથી એક વધુ સારી શરૂઆત કરવી જોઇએ.

સાંજે ઘરે આવીને પણ ખાસ કોઇ વાતમાં રસ લીધા વગર ચુપચાપ જમીને એ સ્ટડી પ્લસ પર્સનલ લાઇબ્રેરી કહો કે ઘરની ઓફીસ કહો એમાં જઈને કામે લાગ્યો. પરવારીને શ્રેયા એની પાછળ ત્યાં પહોંચી તોય એની કોઇ નોંધ લીધા વગર એ એમ જ કામ કરતો રહ્યો.

“સંદિપ, આઇ એમ રિયલી સોરી.”

આગલા દિવસે શ્રેયાથી જે જીભ કચરાઇ ગઈ હતી એનો જ આ ગુસ્સો હતો એટલે શ્રેયાએ ખરા દિલથી સોરી કહ્યુ.પણ સંદિપે કોઇ જવાબ આપવાની વાત તો બાજુમાં એની સામે જોવાનુ પણ ટાળ્યુ.

“સંદિપ, પ્લીઝ હવે તો બસ કર. તું હંમેશા કહે છે કે બને તેટલી વાતનો  જલદી  ઉકેલ  લાવવાનો અને હવે તું જ વાત વધારે છે? ક્યાં સુધી આમ બોલ્યા વગર ચાલશે?”

“શું બોલુ? બોલવાનુ તો તારે જ છે મારે તો બસ સાંભળવાનુ જ હોય છે ને? જ્યારે જે મન થાય તે બોલી લેવાનુ બસ , સામા માણસનો તો વિચાર જ નહીં કરવાનો.”

“સંદિપ, એવુ તો મેં શું કહી નાખ્યુ કે આમ આડુ  બોલે છે? અને કીધુ હોય તો એ તારા સારા માટે કીધુ હતુને? તને ય ખબર છે દર વખતે  પહેલેથી પ્લાન ન કરવાથી કે પ્લાન પ્રમાણે પહેલેથી કામ ન કરવામાં  કેટલી વીસે સો થાય છે .અને તેમ છતાં  ક્યારેય તને મારી વાત સાચી કે બરાબર હોય એવુ લાગ્યુ છે?”

“બરાબર છે. તારી બધી વાત મારે  સાચી અને બરાબર છે એમ જ કહેવાનુ હોય છે  ને?”

“ના, કહેવા ખાતર કહેવાનુ હું નથી કહેતી. તને ખરેખર  સાચી લાગતી હોય તો જ કહેજે.”

“સારુ,  હવેથી એમ કરીશ બસ.”

“સંદિપ, ધીસ ઇસ નોટ ધ વે ટુ ટોક ઓકે?”

“કેમ તેં તો કહ્યુ ને કે વાત  ક્યાં સુધી લંબાવવાની , એટલે હવે હુ પતાવવાની વાત કરુ છું ,ધેટ્સ ઓલ.”

ઘીસ ખાઇ ગઈ શ્રેયા. વાતને જો સમજણપૂર્વક લેવાની હોય અને સ્વીકારવાની હોય તો બરાબર છે બાકી આમ પરાણે કહેવા ખાતર કહેવાથી વાત પતી નહોતી જતી.પણ અત્યારે સંદિપનો મુડ અને જીદ જોતા આગળ ચર્ચા કરવાનો હવે કોઇ અર્થ પણ રહેતો નહોતો અને ચર્ચા કરે તો પણ કયા મુદ્દા પર? એની વાત ક્યારેય સંદિપને ,એના માનસને , એના સ્વભાવને અનુકૂળ આવે એવુ બન્યુ નહોતુ અને બનવાની કોઇ શક્યતા દેખાતી નહોતી. તો પછી એણે શું કરવાનુ? આમ જ દર વખતની જેમ હથિયાર હેઠા જ નાખી દેવાનાને? કાયમ એમ જ બનતુ ,ક્યાંતો સંદિપ કહે એ  એણે સ્વીકારી લેવાનુ અથવા તો સંદિપ વાત જ છોડીને ઉભો થઈ જતો. લગભગ તો ચર્ચાને કોઇ અવકાશ રહેતો જ નહીં.અને ચર્ચા કરવા જાય તો તે  સંદિપને માફક આવે એવી વાત હોય તો જ વાત આગળ વધતી નહીંતો એ એકદમ અક્ળાઇ જતો.અને એ એમજ કહીને ઉભો રહી જતો કે ,શ્રેયા ક્યારે તને મારી વાત સાચી લાગે છે કે આજે લાગવાની છે?

શ્રેયાને કાયમ એક વાતનુ દુઃખ રહેતુ. જો એ સંદિપની વાતમાં હાજી પુરાવે તો જ બધુ સમેસુતર ચાલતુ , ક્યારેય જો સંદિપથી વિરૂધ્ધ એનો ઓપિનિયન હોય તો સંદિપને એમ જ લાગતુ કે શ્રેયા ક્યારેય એની કોઇ વાતમાં હા નથી પાડતી. સો સંમતિ  નહોતી દેખાતી પણ  સામે એકાદ નકારો કે અલગ મત હોય તો એ જ તરત ધ્યાન પર આવી રહેતો.લગભગ એવું જ બનતુ કે સંદિપે એમ જ કઈ નક્કી લીધુ  હોય અને શ્રેયાની સંમતિની જ એને અપેક્ષા રહેતી. કોઇવાર શ્રેયાની એમાં મરજી ન  પણ ભળે તો એને અકળામણ થઈ આવતી. ક્યારેક અનાયાસે એવુ બનતુ કે કોઇ વાતે ચર્ચા કે ચણભણ થઈ હોય અને એ વાત જો આગળ ન વધી હોય તો દોષનો ટોપલો શ્રેયાના માથે જ આવતો. અને જ્યારે જ્યારે જે કામ સફળતાપૂર્વક પાર પડ્યુ તો જેની ક્રેડિટ તો સંદિપની જ.

અને આજે તો હવે વાત આગળ વધારવાનો કે ખુલ્લા મને ચર્ચા કરવાનો કોઇ અવકાશ રહ્યો જ નહી ત્યારે શ્રેયાએ સંદિપની નજર સામેથી ખસી જ જવાનુ મુનાસીબ માની અને એણે સ્ટડી રૂમ છોડી બેડરૂમમાં જવાનુ ઉચિત માન્યુ.

એ આખી રાત શ્રેયા ઉંઘવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કરતી રહી અને સંદિપ ઓફીસમાં કામ કરતો રહ્યો.

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૧  – તાઃ૩૦/૧૨/૨૦૧૦ ના રોજ.

December 23, 2010 at 2:09 am 1 comment

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૯

 

વીશ  યુ  વેરી હેપ્પી મેરેજ એનીવર્સરી , સંદિપ.

શ્રેયાએ ઉંઘતા સંદિપના ગાલે હળવુ ચુંબન કરી લીધુ.અને બીજી ક્ષણે સંદિપે  બેડમાંથી ઉભી થવા જતી શ્રેયાનો હાથ પકડીને પોતાની પાસે ખેંચી લીધી.

આજે સાંજે  નથીંગ  ડુઇંગ, હું અને તું ડીનર સાથે લઇશું.

અરે વાહ! પોતાના મનની વાત સંદિપના મોઢે? ચાલો સવાર તો સારી ઉગી. આગલા દિવસનુ ટેન્શન ભુલાઇ ગયું .મનથી મુંઝાતી શ્રેયાને હાશકારો થયો. બાકી તો એને લાગતુ નહોતું કે વાત સાવ આમ સહેલાઇથી પતી જશે.

હમણાંથી સંદિપ વધુ ને વધુ જાણે રિસાળ બની ગયો હતો. પહેલાની એની બે-ફિકરાઇ , વાતને હળવી રીતે લેવાનો સ્વભાવ બદલાતો હતો. શ્રેયાના જરાક નાના અમસ્તા નકારને પણ એ સહી શકતો જ નહોતો. અને કલાકો સુધી બોલ્યા વગર બેસી રહેતો. ઓફીસમાં પણ એને કામ કરવાનો મુડ રહેતો નહી. આ વળી નવી વાત.અંગત પ્રોબ્લેમને કામ સાથે સાંકળવાની ક્યાં જરૂર? અંગત સમસ્યાઓ અંગત જ રહેવી જોઇએને? અંતરમાં ગમે તેટલો ભૂચાળ ચાલતો હોય પણ એનો હચરકો બહાર બીજા સુધી પહોંચે નહી એટલો તો પોતાની પર કંટ્રોલ હોવો જોઇએ ને?

સાંજ ખરેખર સરસ રહી. ઘણા સમયે જાણે એકબીજાની નિકટતા ફરી એકવાર જીવાતી ગઈ. આમ જોવા જાવ તો પ્રોબ્લેમ જ ક્યાં હતા અને આમ જોવા જાવ તો એના સોલ્યુશન પણ ક્યાં હતા ? બસ એક નાનુ અમસ્તુ અંતર તો હતુ બંનેના સ્વભાવમાં , બંનેના વિચારોમાં અને અમલમાં .પણ ક્યારે  એ નાનુ અમસ્તુ અંતર ,એ નાની અમસ્તી ફાટ ક્યારે મોટી ખાઇ બનીને વિસ્તરતી રહી એની કોઇને ખબર ના રહી.

એ દિવસે સંદિપ બહાર સાઇટ પર હતો અને શ્રેયા ઓફીસમાં .ખાસ કોઇ કામ ન હોય ત્યારે શ્રેયા  હજુ પેઇંન્ટીંગ કરી લેતી.એના માટેનો એ સૌથી  વધુ ઉત્તમ સમય હતો જેમાં પોતાની જાતને પોતાની રીતે વ્યક્ત કરી શકતી. એની જાત સાથે સંવાદ રચી શકતી  . આ એક એવો શોખ હતો જેના લીધે એને ક્યારેય એક્લતા લાગતી જ નહીં .એવા એકાંત  માટે એ તલસતી જેમાં એ પોતાની જાત સાથે ઐક્ય સાધી શકે.

સંદિપે ધસમસતા ઓફીસમાં આવીને શ્રેયાના હાથમાંથી બધુ જ પડતુ મુકાવીને ઓફીસમાંથી બહાર લઈ ગયો. કારમાં બેસીને કાર સીધી હાઇવે કર્ણાવતી ક્લબ તરફ લીધી. શ્રેયાનુ આશ્ચર્ય વધતુ જતુ હતુ. એક વાત તો એને સમજાઇ ગઈ રહી હતી કે એ કોઇ વાતને લઈને ખુબ ખુશ હતો.કોઇક તો વાત હતી જે એ શ્રેયા સાથે શેર કરવા માંગતો હતો.

સંદિપને એસ.જી હાઇવે પર બનતી નવી થ્રી સ્ટાર હોટલના ઇન્ટીરીયરનુ કામ મળ્યુ હતુ. એના માટે એ ખુબ મોટો પ્રેસ્ટીજ ઇસ્યુ હતો.શ્રેયા પણ ખુબ ખુશ થઈ ગઈ.વ્હાલથી સંદિપનો હાથ પકડીને હળવુ ચુંબન કરી લીધુ. કોન્ગ્રેચ્યુલેશન સંદિપ, i am too happy and very proud of you.પછીતો આખા રસ્તે આ પ્રોજેક્ટને લઈને વાતો થયા કરી.શ્રેયાએ ખુબ ઉત્સાહપૂર્વક પુછ્યા કર્યુ, સાંભળ્યા કર્યુ.

“સંદિપ, એક વાત કહુ? આ વખતે પ્લીઝ પહેલેથી તકેદારી રાખજે, પાછળથી દર વખતની જેમ ટેન્શન ,દોડાદોડી કે ઉજાગરા ના થાય….”

… એક  જોરદાર બ્રેક અને પછી ઝાટકા જોડે ગાડી ઉભી રહી ગઈ.

“નોટ અગેઇન , પ્લીઝ ડોન્ટ સ્ટાર્ટ નાઉ ઓલ ધેટ  એટ લીસ્ટ નોટ ફોર ધીસ મોમેન્ટ.”

શ્રેયાથી જીભ કચરાઇ ગઈ.સંદિપનો મુડ એકદમ ખરાબ થઈ ગયો. એક પળ અને એણે ગાડી ઘર તરફ પાછી વાળી લીધી. ગુસ્સાથી તમતમતો ચહેરો જોઇને શ્રેયા ડઘાઇ ગઈ.શું કરે એ? એતો બે બાજુથી ભિંસાતી હતી. જો કઈ બોલે નહી અને હંમેશની જેમ જ પુનરાવર્તન થયા કરે તો એને  દુ;ખ થતુ કે એણે કેમ સંદિપનુ ધ્યાન ના દોર્યુ.  સંદિપના મુડને લઈને જે રીતે કામમાં અવરોધ ઉભા થતા અથવા ક્યારેક એનો કામ પર ચડવાનો મુડ ન હોય ત્યારે  શ્રેયાને અંદરથી સતત ટેન્શન રહ્યા કરતુ  અને એને એમ થતુ કે  છેવટે એક વાર સંદિપને કહી તો   જોવા જેવું જ હતુ. પણ  જો બોલે તો તો વાત જ વણસી જતી.

ઘરે પહોંચીને સંદિપ સીધો જ બેડરૂમમાં ઘુસી ગયો અને શ્રેયાના લાખ વાના છ્તાં બહાર જમવાના ટેબલ પર ના આવ્યો. છેવટે શ્રેયા  એકલી જ નીચે આવી.

નયનભાઇ અને વિભા બહેનનુ  ઘરમાં કયારેક ઉચક મન લઈને ફરતા ઉભય પર ધ્યાન તો જતું જ હતું. અને એમાંય  વિશેષતો નયનભાઇના કારણકે  ક્યારેક આવુ બનતું ત્યારે ઘર હોય કે  ઓફીસ  શ્રેયા તો  સ્વસ્થતાથી કામે લાગે જતી પણ સંદિપ ઉખડેલો ઉખડેલો રહેતો. આજે તો  એકદમ ઘેર પાછા આવ્યા ત્યારે   તો શ્રેયાના ચહેરા પર તણાવ દેખાયો હતો. જો કે એ નીચે  આવી ત્યારે પુરી સ્વસ્થતાથી નયનભાઇ અને વિભાબહેન સાથે જમવા બેઠી, સંદિપને ઠીક નથી એટલે ઇચ્છા થશે તો મોડેથી જમશે એમ કહીને વાત વાળી લીધી.

ઘણા વખતથી બંને જણ વચ્ચે ઉભી થતી તંગદિલી ગમે તેટલી ઢાંકવા છતાં પણ ડોકાયા વગર ક્યાં રહેવાની હતી?  સંદિપના ઘર પુરતી જ આ ક્યાં વાત હતી?  હવે તો શ્રેયાના ઘર સુધી એની ઝાળ પહોંચી જતી.ક્યારેક શ્રેયાના ઘેર જવાનુ આવતુ ત્યારે બને ત્યાં સુધી આવી તંગ પરિસ્થિતિમાં એ જવાનુ જ ટાળતી કારણકે એ તો બધાની વચ્ચે સ્વસ્થ રહી શકતી પણ સંદિપની વર્તણુક ચાડી ખાઇ જતી.કાયમનો બોલકો સંદિપ ખપ પુરતુ બોલે કે શુન્યમનસ્ક થઈને બેસે તો કોના ધ્યાન બહાર રહેવાનું હતું?

જો કે બે-ચાર દિવસ પછી વળી પાછું બધુ ઠેકાણે પડી જતુ અને રાબેતા મુજબ સંદિપ અસલી મિજાજમાં આવી જતો પણ આ વખતે એને મુડમાં લાવવો  જરા અઘરો લાગી રહ્યો હતો. બીજા દિવસની સવારે એ ઉઠ્યો ત્યારે હંમેશની જેમ શ્રેયાએ એને ગુડ મોર્નીંગ કહ્યુ પણ એને સામે જવાબમાં રોજીંદા ઉમળકાનો અભાવ વર્તાયો. સંદિપ એના સમયે તૈયાર થઈને ઓફીસે જવા નિકળી ગયો. શ્રેયાને ડૉ. દિવાનના બંગલા પરની સાઇટ પર જવાનુ હતુ એટલે લગભગ આખો દિવસ તો એમને સામસામે મળવાની શક્યતા હતી જ નહીં . આવુ ક્યારેક બને ત્યારે દિવસમાં બે-ચાર વાર તો મોબાઇલ પર વાત કરી લેતા સંદિપનો એક્વાર પણ મોબાઇલ રણક્યો નહી. અને  શ્રેયાએ  મોબાઇલ જોડ્યો તો સતત રીંગ વાગતી રહી. કોલર ટ્યુન  સતત રણકતી રહી.

જબ કોઇ બાત બિગડ જાયે , જબ કોઇ મુશ્કિલ પડ જાયે

તુમ દેના સાથ મેરા ઓ હમનવાઝ………..

આ ટ્યુન સંદિપે એના અને શ્રેયાના મોબાઇલ પર સેટ કરી હતી .બંને ને ખુબ ગમતુ હતુ આ ગીત.સંદિપને ખુબ શોખ હતો આવી જુદી જુદી રીંગ ટોનનો. એના અને શ્રેયાના મોબાઇલ પર એ જ બધુ સેટ કર્યા કરતો અને સંભળાવતો..

જો શ્રેયા , તારામાં હમ સાથ સાથ હૈ ના

યે તો સચ હૈ કે ભગવાન હૈ

હૈ મગર ફિરભી અન્જાન હૈ .ધરતી પે રૂપ મા-બાપકા ઉસકે ધાગાકી પહેચાન હૈ

ગીત ની રીંગ ટોન વાગે તો સમજી જવાનુ તારા મમ્મી કે પપ્પાનો ફોન છે.

જુદા જુદા ગ્રુપ માટે અલગ રીંગ ટોન  સેટ કર્યા છે એટલે  જોયા વગર પણ તને ખબર પડી જશે કે કોનો ફોન છે.

મોબાઇલ જ શ્રેયા એને સોંપી દેતી. તારે જેટલા નંબર નાખવા હોય જે રીંગ ટોન સેટ કરવા હોય એ તુ કર્યા કર , આ મારુ કામ જ નહી, મારે તો બસ ફોનની રીંગ વાગે અને વાત થાય એટલુ બસ છે.અને ખરેખર શ્રેયામાં એટલી ધીરજ જ નહોતી  અને સંદિપને ખુબ શોખ હતો એને ખુબ મઝા આવતી આવા બધામાં..

“જો શ્રેયા આ મિશન ઇમ્પોસીબલનું મ્યુઝીક સાંભળ્યુ? કોનામાં નાખુ ?”

શ્રેયા હસી પડતી,” તારાથી વધીને કોઇ ઇમ્પોસીબલ મને તો લાગતુ નથી, એમ કર તારામાં જ એ રીંગ ટોન નાખી દે.”

“કેમ મેડમ ,અમે તમારુ શું બગાડ્યુ છે? “

સંદિપ મુડમાં હોય ત્યારે શ્રેયાને  લાડથી મેડમ કહીને બોલાવ્તો.

“કેમ ભુલી ગયો ? હજુ તો ગયા શનિવારનો  તારો છબરડો?”

સંદિપનો સ્કુલના સમયનો  ખાસ મિત્ર  નિરવ કાયમ માટે અમેરિકા જતો હતો અને એને ડીનર માટે બોલાવ્યો હતો.  શ્રેયાને પણ એની સાથે ખુબ ફાવતુ.પ્લાન એવો હતો કે શનિવાર સાંજથી એ આવી જવાનો હતો અને મોડે સુધી સાથે જ રહેવાના હતા. કોને ખબર ફરી ક્યારે મળાય? શ્રેયા એ દિવસે વહેલી સાઇટ પરથી આવીને ડીનરની તૈયારીમાં લાગી હતી જેથી નિરવ અને સંદિપ આવે ત્યારે એ ફ્રેશ થઈને એમની સાથે બેસી શકે.

સાંજે લગભગ છ વાગ્યે શ્રેયાનો મોબાઇલ રણક્યો.

“શું કરે છે શ્રેયા?  એક સરપ્રાઇઝ છે તારા માટે. લે વાત કર.”

સામે છેડે સંદિપ હતો એ તો શ્રેયાને રીંગ ટોન પરથી જ ખબર હતી પણ હવે કોની સાથે વાત કરવાની છે એ કલ્પના કરે તે પહેલા સામેથી જપનનુ હેલ્લો સંભળાયુ.જપન સેપ્ટના ગ્રુપમાં હતો. આડી અવળી વાત કરીને એણે સંદિપને મોબાઇલ આપ્યો.

“સંદિપ , કેટલી વાર છે ? નિરવ હમણાં આવશે ,યાદ છે ને?”

“યસ મેડમ. બસ અમે હમણાં જ થોડી વારમાં પહોંચીએ.”

“આ અમે એટલે?”

“હું અને જપન. એ અહીં મળવા આવ્યો હતો અને મેં એને રોકી લીધો છે, લેતો આવુ છુ એને, આપણી સાથે જમશે.અને એણે આવવાની હા પાડી એટલે મૌલિકને પણ બોલાવી લીધો છે એ આવતો જ હશે.”

શ્રેયા ચકરાઇ ગઈ. આમ સાવ જ છેલ્લી ઘડીએ કોઇ જાણ વગર સંદિપે બધુ બદલી નાખ્યુ હતુ. નિરવ સાથે શાંતિથી સાંજ પસાર કરવાના બદલે સંદિપને આ શું સુજ્યુ ? જપન અને મૌલિકતો અહીં જ રહેવાના હતા, એમને તો ફરી પણ ક્યારેક મળી શકાય અને નિરવને તો કોણ જાણે હવે ફરી ક્યારે મળાશે? આ  મિંયા મહાદેવનો વળી કેમનો મેળ પાડ્યો?

અને ખરેખર એમ જ બન્યુ. નિરવ આવ્યો તો ખરો પણ જપન અને મૌલિકની હાજરીમાં  શ્રેયા અને સંદિપ જોડે સાંજ વિતાવવાનો એનો ઉત્સાહ થોડો મોળો પડી ગયો.

“સોરી, બાબા. ભુલ થઈ , તારી વાત સાચી છે પણ એકવાર કહેવાઇ ગયા પછી કેવી રીતે ના પાડુ?  “

રાત્રે જ્યારે નિરવ પણ વહેલો નિકળી ગયો અને જપન-મૌલિકના ગયા પછી   સંદિપે પોતાની ભૂલ કબૂલી પણ સાંજ આખી વેરણ-છેરણ થઈ ગઈ એનો શ્રેયાને એટલો તો અફસોસ રહી ગયો કે ના પુછોને વાત.  આમ બનતુ ત્યારે છેવટે થાકી ને શ્રેયા હંમેશા કહેતી ” સંદિપ, યુ આર ઇમ્પોસીબલ.”

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૦ – તાઃ૨૩/૧૨/૨૦૧૦ ના રોજ.

December 16, 2010 at 1:49 am 7 comments

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૮

“શ્રેયા, ગેટ રેડી , હું પાંચ જ મિનિટમાં પહોંચુ  છું. “

અને  શ્રેયાએ ના કહી દીધી અને સંદિપ  કઈ જવાબ આપે તે પહેલા જ  મોબાઇલ કટ કરી દીધો. શ્રેયાને બિલકુલ પસંદ જ નહોતી આ વાત. જ્યારે એ કામ કરતી હોય ત્યારે એના સમય કે ટારગેટ પહેલા આવી રીતે અધવચ્ચેથી નિકળી જવાનુ એના સ્વભાવમાં જ નહોતું. ડૉ. દિવાન પણ એવા જ સમયના પાબંદ હતા .

આજે એ એક નવા બંગલાની સાઇટ પર હતી. સુરમ્ય બંગ્લોઝમાં  કાર્ડીયોલોજીસ્ટ ડૉ. દિવાનના ઘરના ઇન્ટીરીયર માટે પતિ-પત્નિ સાથે આજે ફાઇનલ ચર્ચા કરી લેવાની હતી. દિવાન દંપતીની કમ્ફર્ટ અને કન્સનને ધ્યાનમાં રાખીને કરેલી ડિઝાઇનમાં જે કોઇ નાના મોટા સજેશન હતા તે જોઇ લેવાના હતા. એણે વળી પાછુ ચર્ચામાં ધ્યાન પોરવ્યું પણ એ થોડી અસ્વસ્થ તો થઈ ગઈ. દિવાને મનોમન એની નોંધ લીધી અને એ પણ વળી પાછા શ્રેયા સાથે ચર્ચામાં પરોવાયા. ડૉ. દિવાન  ખુબ બીઝી રહેતા અને તેમ છતાં આજે સમય કાઢીને ઘર અંગે બધુ ફાઇનલ કરી લેવા માંગતા  હતા જેથી શ્રેયા એનુ કામ શરૂ કરી શકે.  એટલે આજે તો સંદિપને નારાજ કરવો પડે તો પણ એમ કર્યા વગર એનો છુટકો જ નહ્તો.

સાંજે જ્યારે એ સંદિપને મળી ત્યારે સંદિપનો મુડ થોડો ખરાબ જ હતો.  શ્રેયાને પણ થોડું દુઃખ તો થયુ સંદિપને નારાજ કરવા માટે પણ હવે તો આ કાયમનુ હતુ અને એમ દર વખતે મુડ પ્રમાણે કામ કરે ક્યાં ચાલવાનુ હતું? નાના હતા ત્યારે સ્કુલમાં શિખવાડવામાં આવતુ હતુ ને ..

વર્ક વ્હાઇલ યુ વર્ક-પ્લે વ્હાઇલ યુ પ્લે .

ધેટ ઇઝ ધ વે ટુ બી હેલ્ધી વેલ્ધી એન્ડ ગે.

એ બધુ માત્ર કહેવા માટે જ હતું? એને યાદ રાખીને જીવનમાં ઉતારવા માટે નહીં ? આ એ જ  સંદિપ હતો જેને શ્રેયા ઓળખતી હતી? આ એ જ સંદિપ હતો જે શ્રેયા ને ખુબ સારી  રીતે જાણતો હતો કે એવો શ્રેયાને ભ્રમ હતો? આ એ જ સંદિપ હતો જે શ્રેયાની તમામ મુંઝવણોનો ચપટીમાં ઉકેલ લાવી આપતો હતો? ઉલટાનો હમણાંથી શ્રેયા મુંઝવણમાં મુકાઇ જાય એવુ ક્યારેક કરી બેસતો.

સંદિપને થતુ આ એ જ શ્રેયા છે જે પહેલા એના પ્રત્યેક ઓપિનીયનને આધારિત હતી? આ એ જ શ્રેયા છે જે એના દરેક પેંઇન્ટીગ સૌથી પહેલા એને જ બતાવતી અને સંદિપની વિશેષ ટીપ્પણીની અપેક્ષા રાખતી ?

જો કે આજે પણ શ્રેયાની નવી દરેક ડીઝાઇનના લે આઉટ સંદિપ જોઇ  જ લેતો અને  એ એને બતાવતી પણ ખરી. બહારની વ્યક્તિ કરતા અંગત વ્યક્તિ સાથે જ ભૂલોનુ નિરાકરણ થઈ શકતુ હોય તો વળી એનાથી વધુ ઉત્તમ શું? ક્યાંક કોઇ કચાશ રહી જતી હોય તો  અને તે પહેલેથી જ સુધારી શકાતી  હોય તો એ શક્યતા શા માટે જતી કરવી? સંદિપની સાથે ચર્ચા કર્યા બાદ જ  એની ડિઝાઇન -લે આઉટ ક્લાયન્ટ સુધી પહૉચતા. સંદિપે કરેલા સજેશન પ્રમાણે  ક્યાંક જરૂરી ફેરફારો પણ કરવામાં એને કોઇ પ્રોબ્લેમ નહોતો લાગતો. પ્રોબ્લેમ લાગતો  સંદિપને જ્યારે શ્રેયા તરફથી કોઇ સજેશન હોય.

“મને મારી રીતે કરવા દે ,શ્રેયા મારે શું કરવુ એની મને ખબર પડે છે.”

ખબર તો શ્રેયાને પણ ક્યાં નહોતી પડતી?  જો સંદિપ એને કહી શકતો હોય તો એ કહે એમાં સંદિપને શા માટે વાંધો હોવો જોઇએ ?  શ્રેયાને ખુબ લાગી આવતુ . કેમ આવુ ?

કદાચ મેઇલ ઇગો ?

સંદિપને જો  પાછળથી એની વાતનુ તથ્ય સમજાતુ  તો પણ  જાણે  શ્રેયા એ કોઇ વાત કરી જ નથી  અને એ એનો પોતાનો જ   મૌલિક વિચાર હોય  એમ  પોતાની રીતે અમલમાં મુકતો  પણ   ખરો પણ એ વખતે તો   શ્રેયાની વાત કાપી જ નાખતો.અંતે ક્રેડીટ સંદિપના નામે જમા થતી

“આવુ કેમ ?  જેને કોમ્પ્લીમેન્ટ સ્વીકાર્ય છે એને કોમેન્ટ અસ્વીકાર્ય કેમ ? ” જો વાહ વાહ ખપતી હોય તો ક્યારેક ખોડ પણ ખમી લીવી જોઇએને?

સંદિપનુ   એવું જ હતું, ક્યારેક પણ જો કોઇ કામ અણધાર્યુ કે નવુ કર્યુ હોય તો એની નોંધ લેવાવી જ જોઇએ અને અને એ અપ્રીશિયેટ પણ થવી જ જોઇએ.

કલ્ચરલ પ્રોગ્રામોમાં શ્રેયાનો રસ સંદિપથી ક્યાં અજાણ્યો હતો? તે દિવસે ઠાકોરભાઇ હોલમાં એક થીમને લઈને એના પર જ  એક ગુજરાતી અને  એક હિન્દી ગીતની એ અનોખી મહેફિલની  સંદિપે શ્રેયાને જણાવ્યા  વગર જ ટિકીટ લઈ લીધી હતી અને રાત્રે સીધી જ એને હોલ પર લઈ ગયો હતો. ખુબ ખુશ થઈ ગઈ શ્રેયા. જો કે થોડા મોડા પડ્યા એટલે પ્રોગ્રામ ચાલુ થઈ ગયો હતો.એક વાર પ્રોગ્રામમાં બેઠા પછી શ્રેયા એમાં ખોવાતી ગઈ.માણતી ગઈ એક પછી એક ગીતોને.  જ્યારે અંતમાં  પાર્થિવ ગોહીલના એ ગીત ને જે સ્ટેન્ડીંગ ઓવેશન મળ્યુ  ત્યારે તો શ્રેયા જ નહી આખુ ઓડીયન્સ ઝુમી ઉઠ્યુ ! અંતે  બાકી હતુ તો સિનીયર મોસ્ટ દિલીપ ધોળકિયાએ એમનુ જાણીતુ ગીત તારી આંખનો અફીણી ગાઇને  મહેફિલનો રંગ જમાવી દીધો . સમગ્ર ઓડીયન્સ આફ્રીન થઈ ગયું. શ્રેયા તો એકદમ મુડમાં આવી ગઈ .ઘણા સમય બાદ એકધારા કામના રૂટીનમાં એક મનગમતો બ્રેક મળ્યો .પ્રોગ્રામમાંથી બહાર નિકળીને ય હજુ શ્રેયા એ માહોલથી જુદી પડી જ નહોતી. આખા પ્રોગ્રામ દરમ્યાન એ સંદિપનો હાથ હાથમાં જ લઈને બેઠી હતી.

સરસ પ્રોગ્રામ થયો નહીં ? સરપ્રાઇઝ કેવી રહી? સંદિપે હળવેકથી શ્રેયાને પુછ્યુ.

“આહ ! મઝા આવી ગઈ. “

શ્રેયાએ   ખરેખર ખુબ ખુશ થઈને અત્યંત  ઉમળકાથી  અને ભારોભાર  ઉષ્માથી સંદિપનો હાથ પકડી લીધો.  હાથના એ સ્પર્શમાં આમ તો એમાં જ બધુ કહેવાઇ ગયુ હતુ પણ સંદિપને તો શબ્દોની અપેક્ષા હતી. વણ કહેવાયેલા પણ ઘણુ બધુ વ્યક્ત કરી જતા ભાવો કરતા બે વ્યહવારિક આભારના શબ્દોનુ એને મન કદાચ વધુ મૂલ્ય હતુ.

“તો પછી તેં મને કઇ કહ્યુ નહી! સરપ્રાઇઝ માટે પણ નહી?”

આહ! ઓહ, શ્રેયા સીધી જમીન પર આવી ગઈ. એણે સંદિપને કઈ કહેવુ જોઇતુ હતુ આવો પ્રોગ્રામ કરવા માટે. આવી સરપ્રાઇઝ આપવા માટે. પ્રસંશા કરવી જોઇતી હતી. ચહેરા પરના ખુશીના – ભાવ હાથનો સ્પર્શ એ બધુ ગૌણ હતુ. મૌનની પણ  કોઇ ભાષા હોઇ શકે પણ ના , મહત્વના હતા બે શબ્દો જે સંદિપ માટે એણે બોલવા જોઇતા હતા.

સંદિપે ક્યારેય કોઇ વાતે શ્રેયાની નોંધ લીધી હતી? કેટલીય વાર કામના બોજાને પહોંચી વળવા શ્રેયા એનુ કામ અટ્કાવીને સંદિપની સાથે ઉભી રહેતી. ક્યારેય એણે તો સંદિપ પાસે એના જેવી અપેક્ષા રાખી જ નહોતી કે સંદિપ એના માટે કંઇક કહે . આપણી વ્યક્તિની ખુશી માટે કઈ કરવામાં  પોતાની  પણ ખુશી  નથી સમાયેલી?

બંને જણનો મુડ જરા ખરાબ થઈ ગયો.આગલા ત્રણ કલાકનો કેફ ત્રણ મીનીટમાં જ ઉતરી ગયો.

અપેક્ષા,  આ જ વધારાનો શબ્દ એમના જીવનમાં ઉમેરાઇ ગયો છે ને? બાકી તો પહેલા પણ બંને ક્યાં સાથે નહોતા? કોલેજના એ સમય દરમ્યાન દિવસોના દિવસો સાથે કામ કર્યુ છે. ક્યાંય કશું નડતું નહોતુ .કારણ ? ત્યાં  કોઇ અપેક્ષા નહોતી, હતી તો માત્ર દોસ્તી જ્યાં  સમજના સરવાળા અને ગુણાકાર જ હતા.કોઇ લેતી-દેતીના  બાદબાકી કે ભાગાકાર નહોતા.

શ્રેયાને આવિષ્કાર ફિલ્મ યાદ આવી ગઈ. આમ તો ઘણી જુની ફિલ્મ ,કદાચ શ્રેયાનો તો જન્મ નહી થયો હોય પણ  પપ્પાના  ગમતા કલેક્શનમાંથી એ ઘણીવાર એ જુની ફિલ્મો જોતી અને એને ગમતી પણ ખરી.પતિ -પત્નિના સંબંધોની આસપાસ ઘુમતી કથા દરેકના જીવનને લાગુ પડતી હશે? લગ્ન પહેલા પોતાનુ જે સર્વ શ્રેષ્ઠ છે તે લઈને સામી વ્યક્તિને આંજી દેવાની કળા કે આંચળો લગ્ન પછી કેમ ઉતરી જતો હશે અને અપેક્ષાઓ વધી જતી હશે?   જો કે સાથે મન પણ મનાવતી કે પ્રેમ છે ત્યાં અપેક્ષા છે ને?

આખા રસ્તે બંને કઈ બોલ્યા વગર જ ઘર સુધી પહોંચી ગયા..અને એક ભારઝલ્લી રાતનો આંચળો ઓઢીને ઉંઘવાનો ડોળ કરતા પાસા બદલતા રહ્યા.પણ ખણણણ ….કાચમાં એક નાનીશી તિરાડ તો પડી જ ગઈ બંને પક્ષે.

 

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૯ – તાઃ૧૬/૧૨/૨૦૧૦ ના રોજ

December 9, 2010 at 12:55 pm 8 comments

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૭

શ્રેયા……..સંદિપે પાછળથી આવીને એને એકદમ જકડી લીધી અને હાથમાં એક કવર મુકી દીધુ. શ્રેયાએ એમજ જકડાયેલી રહીને ખોલેલા કવરમાંથી લેટર કાઢયો. રાજપથ હાઇવે પર ખુલતા નવા  મોલમાં જ્વેલર શૉ રૂમના ઇન્ટીરીયરનુ કામ સંદિપે શરૂ કરવાનુ હતુ.સંદિપ ખુબ ખુશ હતો. નયનની ઓફીસમાં સંદિપની પોતાની  અલગ ચેમ્બરનુ  ઇન્ટીરીયર જોઇને એનુ નામ હવે નવા ઉભરતા ઇન્ટીરીયરની કક્ષામાં મુકાઇ રહ્યુ હતું. હનીમુનથી પાછા આવ્યા બાદ આ બીજી મોટી ઓફર હતી. શ્રીજી કોર્પોરેશનની  ઓફીસના ઇન્ટીરઈયરનુ કામ  તો એ પાછો આવે તે પહેલાં  મળી ગયુ હતુ . શ્રીજી કોર્પોરેશનની આખા ફ્લોર પરના એ ઓફીસની જુદી જુદી પાંચે કેબીનમાં  ટ્રેન્ડી લુકની સાથે સાવ અનોખી રીતે મોર્ડન ટચનુ કોમ્બીનેશન એણે ઉમેર્યુ હતું.

તનિષ્કના શૉ રૂમ માટે આનાથી વધુ ઉત્તમ કોમ્બીનેશન કયું હોઇ શકે?  સંદિપ ખુશ હતો. એની સર્જનાત્મકતાને ખીલવા હવે ખુલ્લી રસાળ જમીન જો મળતી હતી! અને આ ઓફરથી એનો આત્મવિશ્વાસ અને થોડે અંશે જાત માટે ગર્વ ઉભો થયો હતો . કારણકે સાવ જ અનાયાસે મળેલી આ પહેલી તકના લીધે મનમાં એક ગુરૂર ઉભો થયો હતો કે  હી ઇઝ સમથીંગ વેરી સ્પેશીયલ. નહીંતર એની સાથે જ બહાર પડેલા કેટલાય એના કો -સ્ટુડન્ટસ હજુ તો જોબ શોધતા હતા અથવા તો અનુભવ માટે  ક્યાંક નાની મોટી ફર્મ સાથે જોડાયા હતા.

હનીમુનની મધુર સફરેથી પાછા વળીને  હવે બંનેએ કેરિયર પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. શ્રેયાનો ઝોક ઘરના ઇન્ટીરિયર તરફ વધુ હતો. ઘરની વ્યક્તિઓની સંવેદનાને સજાવવી હતી . નાની નાની વાતને લઈને ઘર અને ઘરમાં વસતા -શ્વસતા સંબંધોની  દુનિયાને  સજાવવી હતી જ્યારે સંદિપને બહારની દુનિયામાં વધુ રસ હતો. વિશાળ ફલક પર એને વિસ્તરવું હતું અને એના માટે આ નવા નવા ખુલતા મૉલ ,નવા શૉ રૂમ , નવી ઓફીસો એની ઉડ્ડાન માટેના ખુલતા આસમાન સમા હતા. લોકોમાં એક ઓળખ ઉભી કરવી હતી. સંદિપ નયન પરીખમાંથી માત્ર સંદિપ પરીખનુ નામ  લોકોમાં એસ્ટાબ્લીશ થવુ જોઇએ એવો આગ્રહ મનના એક ઉંડે ખુણે ધરબાયેલો હતો. અને આ મૉલમાં શરૂ થતુ કામ એના શ્રી ગણેશ હતા.

“શ્રેયા, જો જે ને આ એક કામ બીજા અનેક કામને ખેંચી લાવશે”. શ્રેયા પણ એમ જ ઇચ્છતી હતી ને ?

“સંદિપ, તારો નવો લે આઉટ તો બતાવ.”

“બતાવીશ , તને નહી બતાવુ તો કોને બતાવીશ? પણ પહેલા એને તૈયાર તો થવા દે.”

“વોટ? સંદિપ પંદર દિવસ થવા આવ્યા અને હજુ તેં લે આઉટ તૈયાર નથી કર્યો? તને યાદ તો છે ને આ છવ્વીસ જાન્યુઆરી એ મૉલનુ ઇનોગ્રેશન છે ? તને ખાતરી છે કે તુ આટલા દિવસોમાં કામ પુરુ કરી શકીશ?”

“શ્રેયા , વિશ્વાસ રાખ મારા પર. એક વાર કામ ચાલુ થશે પછી કંઇ જોવુ નહી પડે.”

“પણ કામ ચાલુ  તો થવુ જોઇએ ને સંદિપ?? દરેક કામ માટે પુરતો સમય જોઇશે. તને  કદાચ પેપર પર ડીઝાઇન તૈયાર કરતા વાર ન પણ લાગે પણ તારી ટીમને તો એ કામ પુરુ કરવા માં જેટલો સમય જોઇએ એટલો તો લાગવાનો જ છે ને?”

અને ખરેખર એમ જ બન્યું . સંદિપના મુડ અને મિજાજ ક્યારે બદલાઇ જતા અને સમય ક્યાં પસાર થઈ જતો એની ખબર પડે તે પહેલા તો ઇનોગ્રેશનનો દિવસ નજીક આવતો ગયો અને શ્રેયાએ પોતાનુ કામ અટકાવીને એની ટીમને સંદિપના કામે લગાડવી પડી. છેક છેલ્લા દિવસ સુધી કામ રહ્યુ. જો કે કામની ખુબ પ્રસંશા થઈ.  શૉ રૂમ હોય તેના કરતા અનેક ગણો દેખાય એવા મિરર વર્કને લઈને  અમદાવાદના અદ્યતન શૉ રૂમોમાંનો એક શૉ રૂમ ગણાયો. સંદિપનુ નામ લોકોમાં જાણીતુ પણ થયુ પણ એની પાછળના ટેન્શન , કામને લઈને દોડાદોડી શ્રેયા સિવાય કોઇને ના દેખાયુ.

“આહ! આજે હું ખુબ ખુશ છું શ્રેયા.”

ઇનોગ્રેશનના અંતે જ્યારે બીજી બે ઓફિસોના ઇન્ટીરીયરના કામ સંદિપને મળ્યા ત્યારે સાંજનું ડીનર આજે બહાર જ લઈશું એવુ સંદિપે શ્રેયાને કહીને ગ્રાન્ડ ભગવતીમાં ટેબલ બુક કરાવી લીધું. પણ શ્રેયા થોડી ઉદાસ હતી.

“કમ-ઓન શ્રેયા ચીયર્સ.  એન્જોય ધ ડિનર યાર. તારી વાત સમજુ છું , છેલ્લા દિવસ સુધી કામ ચાલ્યુ એ તને નહીં જ ગમ્યુ હોય પણ જે વાત પતી ગઈ છે એને અત્યારે યાદ રાખીને અપ-સેટ કેમ થાય છે?  મારો સ્વાભાવ છે તું જાણે છે ને? જે પતી ગયું છે  એને ભુલીને આગળ વધવાનું હોય નહીંકે એને યાદ રાખીને બેસવાનું.”

શ્રેયા મૌન હતી. એ કેમ કરીને સમજાવે કે જે પતી ગયું છે  એ  ભુલવાના બદલે  ફરી એની એ  ભુલ ના થાય એના માટે થઈને પણ  એ યાદ રાખવનુ હોય. એને સંદિપને કહેવુ હતું કે જો એણે  અગાઉથી કામનુ વ્યવસ્થિત પ્લાનીંગ કર્યુ હોત તો આ સફળતા વધારે મીઠ્ઠી ના લાગી હોત ? આવડત -સ્કીલની સાથે ટાઇમ મેનેજમેન્ટ જેવી પણ કોઇ અગત્યની વાત હોઇ શકે. પણ અત્યારે સંદિપ સાથે ચર્ચા કરવાનો કોઇ અર્થ નહોતો અને શ્રેયા કરવા ધારત તો પણ સંદિપ એ સાંભળવાનો ક્યાં હતો?

એ તો એની મસ્તીમાં જ  મસ્ત હતો. શ્રેયાની આવી કોઇ ચિંતા કે મનનો ઉચાટ એને દેખાવાનો કે સ્પર્શવાનો સુધ્ધા નહોતો.

 

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૮- તાઃ૯/૧૨/૨૦૧૦ ના રોજ.

December 2, 2010 at 1:43 am 3 comments

Older Posts


Blog Stats

  • 103,904 hits

rajul54@yahoo.com

Join 960 other followers

દેશ – વિદેશ ‘પ્રવાસ વર્ણન’

Posts filed under ‘પ્રવાસ વર્ણન’

ફિલ્મ રિવ્યુ –

Posts filed under ‘- film reviews -’ https://rajul54.wordpress.com/category/film-reviews/

Categories

“ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ”

"http://groups.google.co.in/group/gujblog" target="_blank">ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ

Flag counter

free counters

Calender

September 2018
M T W T F S S
« Aug    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Disclaimer:

© અહીં રજૂ કરેલ કૃતિઓના કોપીરાઇટ્સ-હક્કો જે તે રચનાકારના પોતાના છે. આ બ્લોગ પર અન્ય કવિઓની જે રચનાઓ પોસ્ટ કરી છે, એને લીધે જો કોઇના કોપીરાઇટનો ભંગ થયેલો કોઇને લાગે અને મને જાણ કરવામાં આવશે, તો તેને સત્વરે અહીંથી દૂર કરીશ. પણ મને આશા અને શ્રદ્ધા છે કે સૌ સર્જકો અને પ્રકાશકો તેમ જ તેમના વારસદારો ગુજરાતી ભાષાના પનોતા સંતાનોને માટે વિશ્વ-ગુર્જરી સમાજમાં સભાનતા કેળવવાના આ નિસ્વાર્થ પ્રયત્નોને હૃદયપૂર્વક ટેકો આપશે અને બીરદાવશે. ۞ Disclaimer : This blog is not for any commercial purposes. The entries posted on this blog are purely with the intention of sharing personal interest in gujarati literature/sahitya without any intention of direct or indirect commercial gain. Locations of visitors to this page


"બેઠક" Bethak

વાંચન દ્વારા સર્જન -બેઠક

શબ્દોને પાલવડે

સ્વરચનાઓનો સંચય મારા શબ્દોના પાલવમાં

વિનોદીની..

મારી કવિતાઓ અને રચનાઓ નો બ્લોગ.. વિનોદીની

ધર્મધ્યાન

અલ્પમતિ વિજય શાહની ધર્મવાતો, ધર્મ સમજણ અને ધર્મ ધ્યાન્..

Banshari Banine

Krishna Bhajans and other poetry

રાજુલનું મનોજગત

“Languages create relation and understanding”

Kalyanshah

Ahmedabad based photographer. Owner at Pixel Planet.

વિજયનુ ચિંતન જગત

મને ગમતી વાતો અને મારી સર્જન પ્રવૃતિઓ...

મારુ વિચાર વિશ્વ

મારી આંખથી આકાશ કદી જોજે.....

સહિયારું સર્જન - ગદ્ય

એકથી વધુ લેખકો દ્વારા થતાં લઘુ નવલકથા કે લઘુકથા જેવાં સહિયારા ગદ્ય સર્જનનો પ્રથમ બ્લોગ!