Posts filed under ‘મારું ભાવજગત’

સમસ્યા કે સંવાદિતા?

DSCF0093

હાલમાં જ એક આર્ટીકલ વાંચ્યો. મા અને મમ્મીજી- સદીઓથી ચાલતી સમસ્યા.

ઇ.સ.૧૨૦૦થી ચાલી આવતી પરંપરાગત સાસુ વહુની સમસ્યા આજે પણ યથાવત છે એવો ઇશારો જ નહી સીધે સીધો ઉલ્લેખ જ હતો.

આમ તો વિશ્વમાં સર્વ શ્રેષ્ઠ , સર્વોત્તમ અને સૌથી ઉચ્ચ દરજ્જો હોય તો તે મા નો જ હોય , એનો બીજો કોઇ પર્યાય જ ન હોય એમાં કોઇ બે મત નથી . પણ એથી કરીને બીજો કોઇ સંબંધ એટલો સ્વસ્થ કે તંદુરસ્ત ન જ હોઇ શકે? આવી માનસિકતા આજે પણ એવી જ યથાવત છે?

પોતાની જાતને એજ્યુકેટ કહેવડાવનારી સાસુ ય આજે ય એવીજ લઢકણી કે વહુનો વાંકદેખી જ રહી હશે? ના, આ  હવે અર્ધસ્ત્ય રહ્યુ છે એમ ચોક્કસપણે અને ગર્વપૂર્વક કહી શકાય એવી પરિસ્થિતિ ધીમે ધીમે સર્વવ્યાપી બની રહી છે. મા નુ સ્થાન તો આજે ય કોઇ લઈ શકે એમ છે જ નહી. પણ એથી કરીને મમ્મીજીનો દરજ્જો સહેજ પણ ઉણો હોય એવુ માનવાને પણ કોઇ કારણ નથી. દુનિયાભરની તમામ સ્ત્રીમાં હંમેશા એક મા જીવતી હોય છે તો સાસુ બને ત્યારે આ મા ની મમતાનુ ઝરણુ સાવ એમ જ તો ન જ સુકાઇ જાય ને?

આનુ જ એક જીવંત ઉદાહરણ એટલે મારા જ મમ્મીજી. મા એટલે મારી મમ્મી અને અમારા મમ્મીજી વચ્ચે આજે વિચારુ તો  મમતાની વાતે  ક્યાંય કોઇ કક્ષા ઉતરતી કે ચઢતી કહી શકાય એવી અનુભવી નથી.અને કહે છે ને કે દુનિયામાં પ્રેમ જ એક એવી મુડી છે જે વહેંચવાથી ઘટવાના બદલે વધે છે. કોઇ એક વ્યક્તિ તરફના પ્રેમને ઓછો કરીને જ બીજી વ્યક્તિ તરફનો પ્રેમ વધારી શકાય એવુ તો આજ સુધી ક્યાંય સાંભળ્યુ નથી , જોયુ નથી કે નથી અનુભવ્યુ. પ્રેમમાં કોઇ તુલના નો ય અવકાશ નથી. દરેક વ્યક્તિ પોતાના સ્થાને હોય છે એમ એના તરફનો પ્રેમ પણ એના પોતાના સ્થાને જ હોય ને? તો મમ્મી તરફ્નો પ્રેમ ,આદર અકબંધ રાખીને ય મમ્મીજીને એટલો જ પ્રેમ અને આદર ન આપી શકાય?

મા એટલે મમતાનુ ગાડુ, મા એટલે ગોળનુ ગાડુ. વાતે ય સાવ જ સાચી. સ્કૂલે જતા ત્યારે નાસ્તાની રિસેસમાં ખુલેલા ડબ્બામાં બીજાના ડબ્બાની જેમ મા એ એના હાથે  જ બનાવ્યા હોય એવા  થેપલા ,પુરી કે ગોળપાપડી અમારા નાસ્તાના ડબ્બામાં નહોતા પણ ત્યારેય એનો અભાવ નહોતો સાલ્યો કારણ ડૉક્ટર મમ્મી ……

માને બીજાની જેમ થેપલા-પુરી-વડા કે ગોળપાપડી બનાવતા ક્યારે ય જોઇ નથી પણ માને જે રૂપે કે જે સ્વરૂપે જોઇ હતી એ બીજી કોઇ મા કરતા મુઠ્ઠી ઉચેરી જ દેખાઇ છે. નાનપણની માંદગીથી માંડીને નવી પેઢીના બીજા એક બાળપણને જન્મ આપવાના સમયે પણ પડખે ઉભી રહેલી મારી મા જ સૌથી મોટો સધિયારો હતી કે હાંશ આપણને કંઇજ થવાનુ નથી. સાંભળ્યુ છે કે નાનપણમાં કંઇ કેટલીય વાર એવી એવી તો માંદગી આવી કે કદાચ દિવો કરીને દેવનુ સ્મરણ ચાલુ કરી દેવુ પડે એવી પરિસ્થિતિ ઉભી થઈ હતી ત્યારે પણ મામુલી માંદગીથી માંડીને મ્રુત્યુના મ્હોં એ થી આ છોકરીને પાછી લવાશે એવો વિશ્વાસ કદાચ નહી ચોક્કસ પાયે મમ્મીના લીધે જ ઘરમાં ટક્યો હશે ને ? આ વિશ્વાસ ઘર પુરતો જ સિમિત ન રહેતા પુરા પરિવાર સુધી વિસ્તર્યો હતો જ ને વળી. મા છે તો સાચે જ કોઇ વાતે ઉની આંચ નથી અવવાની એવો ભરોસો આજે પણ એની ૮૫ વર્ષની ઉંમરે અકબંધ રહ્યો છે. અમારા મમ્મીજીનો મમ્મી પરનો ભરોસો ય  પાછો એવો જ….. શહેરભરના શ્રેષ્ઠ ડૉકટરોએ લખી આપેલુ પ્રિસ્ક્રીપ્શન મમ્મીજીને ય ત્યારે જ અસર કરે જ્યારે મમ્મી એ દવા કન્ફર્મ કરી હોય. દવા કરતા એક અજબ જેવો વિશ્વાસ લાગુ પડતો આ વિશ્વાસ મમ્મીજીના છેલ્લા શ્વાસ સુધીની મમ્મીની હાજરી સમયે પણ એમ જ યથાવત રહ્યો હશે.

મમ્મીએ એની ૧૧ વર્ષની ઉંમરે એની મા ને ખોઇ હતી . એટલે મા ની ખોટ કોને કહેવાય એની એનાથી વધુ ખબર તો બીજાને શું હોય ? મા વગર મોટા થવુ કેટલુ અઘરૂ છે એવુ એને આજે પુછો તો ય કદાચ એની આંખમાં ઉદાસી દેખાઇ આવે. કદાચ એના માટે એ એના જીવનની સૌથી મોટી ખોટ હતી જેના લીધે  આજે ય એ આટલી લીલીછમ હોવા છતાં ય ક્યાંક હ્રદયના કોઇ ખૂણે સુકીભઠ્ઠ પણ છે..મા વગર કંઇ કેટલીય વાતે કેટલીય ખોટ અનુભવી હશે જે અમને અમે વિચારીએ એ પહેલા એણે પુરી પાડી છે.

આવી જ ખોટ અમારા મમ્મીજીએ પણ નાનપણમાં અનુભવી. એમની પણ ૧૧ વર્ષની ઉંમરે એમણે એમની મા ગુમાવી.એમણે પણ મા વગર કંઇ કેટલીય ખોટ અનુભવી.એમની નાની બહેનોને પણ મા બની ને ઉછેર્યા.

મમ્મી અને મમ્મીજી , આ બાબતે એક સરખા ઉણા પણ એ બંનેએ એમની એ ઉણપને મનના ઉંડાણમાં ક્યાંય ધરબી દઈને એનો અભાવ કોઇ સુધી ક્યારેય પહોંચવા ન જ દીધો.

નાસ્તાના ડબ્બાના એ થેપલા -પુરી -વડા કે ગોળપાપડીનો એ આનંદ મમ્મીજી થકી માણ્યો. આજે ય મા ની દિકરી હોવાનો અને મમ્મીજીના  દિકરાની પત્નિ હોવાનો લ્હાવો ભરપૂર માણ્યો છે. એમાં ક્યાંય કોઇ ઉણપ અનુભવી નથી તો એ ઇ.સ.૧૨૦૦ થી શરૂ થયેલી સમસ્યા સાચી છે એવુ માનવાનુ મન કેવી રીતે થાય? સાસુ શબ્દ  સરખો ય  ક્યારેય મનમાં આવ્યો નથી એટલી સંવાદિતા આજે ય સચવાઇ રહી છે.

મમ્મી માનસિક સધિયારો હતી તો મમ્મીજી સામાજીક સધિયારો બની રહ્યા. કહેવાય છે કે એક છોડને એની ધરતીથી ઉખાડીને બીજે વાવો તો એ મુરઝાઇ જાય. દિકરી માટે પણ આ જ પરિસ્થિતિ રહેવાની ને? લગભગ ૨૦ -૨૨ વર્ષ સુધી જે ઘર-પરિવાર કે પરંપરામાં ઉછરી  કે સંસ્કારોથી સિંચાઇ કદાચ એનાથી તદ્દન જુદા જ ઘર-પરિવાર કે પરંપરામાં એને પોતાને ગોઠવવાની આવે ત્યારે હ્રદયમાં કેટલાય જો- તો કે ઉચાટ ઉદ્દભવતા હશે ને? ત્યારે પતિ કે એ પછી પતિની મા જ હોય કે જે એને એવો સધિયારો આપી શકે કે ભલે તુ તારા મુળથી દૂર જુદા કુળમાં આવી , તને એ ધરતી કદાચ નહી મળે પણ અમારા પ્રેમનુ ખાતર તને અહીં પણ મુરઝાવા નહી દે.

શબ્દો ની આવી કોઇ આળપંપાળ વગર અમારા મમ્મીજી એ પ્રેમનુ અમી સીંચ્યુ .બે અલગ  અલગ પરિવારની પરંપરાના બે છેડા વચ્ચે ઉભેલી હું ક્યાંય ગુંચવાઇ નહીં કારણ અમારા મમ્મીજી. સાવ જ સરળતાથી મારી ભિન્ન પ્રકૃતિને સમજી- સ્વીકારીને સમજણ આપતા રહ્યા.

મારી મમ્મીએ એના વ્યવસાયને લઈને પપ્પાના સમગ્ર પરિવારને સંભાળી લીધો તો અમારા મમ્મીજીએ એમની સમજણ અને સાનુકૂળ થવાના સ્વભાવને લઇને સંસાર સંભાળી લીધો.

મમ્મી અને મમ્મીજી એ કોઇ અપેક્ષા વગર બસ આપ્યુ છે. મમતાની હેલી બનીને માત્ર વરસતા જ રહ્યા છે. મમ્મીનુ શારીરિક સ્વાસ્થ્ય કથળ્યુ છે પણ મનોબળ હજુ ય એટલુ જ સાબુત છે એટલે જ એની આંતરિક તકલીફો સાથે ય અમારો સધિયારો  તો અકબંધ છે .ઇશ્વર એની સ્વસ્થતા અકબંધ રાખે .

અને મમ્મીજી ના એમની ઘણીબધી તકલીફો પછી ૩જી મે ના દિવસે દેહાવસાન છતાં આજે પણ અમારા મનમાં એમજ હસતા વસી રહ્યા છે. ઇશ્વર એમના આત્માને શાતા આપે.

આજે ” મધર્સ ડૅ” ના દિવસે મમ્મી અને મમ્મીજીને દિલથી ઢગલાબંધ વ્હાલ અને માત્ર વ્હાલ જ…

May 12, 2013 at 2:05 am

વસંત પંચમી- મારી એ વસંત રિયાને નામ

વસંત પંચમી

આજે વસંત પંચમી –ૠતુઓમાં ૠતુ વસંત..

વસંત એટલે વનનો ઉત્સવ- મનનો ઉત્સવ.

શિયાળાની ક્યારેક આકરી ક્યારેક કારમી ઠંડીમાં ઠીઠુરાઇ ગયેલા પર્ણને નવપલ્લવિત કરતી ૠતુ વસંત.

આજ સુધી ઘણા  કવિઓ-લેખકોએ વસંતના વધામણા ઉજવ્યા છે. વસંત છે જ એવી ૠતુ કે ઠીઠુરાઇ ગયેલા પર્ણો- વૃક્ષો જ નહી પણ ઠંડીમાં સિકુડાઇ ગયેલા શરીરને પણ ઉષ્માથી  ચેતનવંતુ બનાવે .જીવનમાં હંમેશા અતિનો અતિરેક અસહ્ય છે.  અતિશય ઠંડી કે અતિશય ગરમી કોઇના માટે સહ્ય બની જ નથી. જીવનમાં મધ્યમ એ જ ઉત્તમ છે. વસંત એ જીવનના મધ્ય- સહ્યનું સંયોજન છે.

વસંતના આગમને કોયલના ટહુકા-પંખીઓના કલરવ- ભમરાના ગુંજન સૃષ્ટિને સજીવ બનાવે .આવી જ એક વસંત પંચમીના દિવસે અમારા પરિવારને જીવંત બનાવતા એક ટહુકાનું- એક કલરવનું આગમન થયુ. અને આગમને અમારા પરિવારોદ્યાનમાં એક નવી મોસમનું આગમન થયું. સોળે કળાએ ખિલતી પ્રકૃતિની જેમ અમારા પરિવારમાં પણ સૌના હ્રદય શત-શત કળાએ ખીલી ઉઠ્યા. અમારી સૃષ્ટીને જીવંત બનાવતી એ નાનકડી કળી આજે તો એની ૧૩મી વસંતે સુંદર મઘમતુ ફુલ બની છે જેના એક એક શ્વાસની સુગંધ મનને તરબતર કરે છે. એના આગમને વસંતનો ખરો અર્થ સમજાયો છે. વસંત પંચમી એટલે એ્નો જન્મ દિવસ નહી પણ એનો જન્મ દિવસ એટલે જ વસંત પંચમી. ક્યાંક ખીલેલા ગુલાબની ખુશ્બુ-ક્યાંક હવામાં લહેરાતી રાતરાણીની મદ મસ્ત મનને તરબતર કરતી મહેંક કરતાંય વધુ મનને પ્રફુલ્લીત કરતી એના તાજા જ નવડાયેલા શરીરની સુગંધ આજે પણ સ્મૃતિમાં અકબંધ છે. સવારમાં ઉઠીને જમીન પર વેરાયેલા પેલા પારિજાતના નાના -નાના કેસરીયા પીળા ફુલોની ઢગલીની જેમ રુમાલમાં લીધેલી એની  કુમકુમ પગલીઓની છાપ પણ આજે કબાટમાં ગડીબંધ છે. વસંતમાં વેરાયેલી સમૃધ્ધિની જેમ એની યાદો પણ આજે હ્રદયમાં સમૃધ્ધ છે.. જોજનો દૂર છે છતાં દિલની સાવ પાસે છે . . ઘરના કોઇ એક ખૂણેથી હમણાં જ દોડતી આવશે એવો ભ્રમ પણ એટલો જ અકબંધ છે અને એ ભ્રમ અકબંધ રહે એમાં જ જીવનની ખરી વસંત છે. ઝાડમાં બેસી ટહુકો કરતી પણ ક્યારેય નજર સામે ન આવતી એ કોયલની જેમ ક્યારેય ફોન પર હેલ્લો ન બોલતી હોવા છતાં એના હોંકારાનો ટહુકો સતત કાનમાં ટહુકે  છે.

ગઈકાલ સુધીની એ બધી જ યાદો હજુ પણ મનમાં તરોતાજા છે અને અત્યારે ? અત્યારની તો વળી વાત જુદી જ છે. હવે તો હરએક વસંત પંચમી અનેરી છે કારણકે એની ઝાકળ જેવી નજાકત, ચંચળ હરણા અને ઝરણા જેવી મસ્તી, કિશોરાવસ્થાએ પહોંચેલી રિયાનો તરવરાટ  અમારો વર્તમાન છે. 

આજની વસંત પંચમીના વધામણા મારી એ વસંત નામ કારણ એની હાજરી  માત્ર કોઇપણ ઋતુને વસંત બનાવવા કાફી છે.

દિકરી વ્હાલનો દરિયો પણ પૌત્રીએ તો  સુખે ભવસાગર ભરીયો.

February 8, 2011 at 1:17 pm 22 comments

” ત્વમેવ સર્વ મમ દેવ દેવમ”

 

Wish You very Happy father”s day.

Its very true and  hearty but very formal american style wish.

આજે ફાધર્સ ડે. અમેરિકનો પોતાના મમ્મી કે પપ્પાને વર્ષે એકવાર ફાધર્સ ડે કે મધર્સ ડે વિશ કરી લે કારણ  એજ એક દિવસ છે એમને એમની પરવરિશ માટે  માતા-પિતાનો આભાર માનવાનો બાકી તો એ ભલા અને એમનુ રૂટીન ભલુ.

આમ જોવા જાવ તો હવે અમારુ પણ એવું જ કહેવાય ને?

જ્યારે અમે નાના હતા ત્યારે રાતોની રાતો જાગીને  માથે બરફ-મીઠાના પાણીના પોતા મુક્યા  મમ્મીએ અને તમે.   અત્યારે જ્યારે તમને  તમારી માંદગીમાં અમારી ખરી જરૂર પડી ત્યારે  એ ભૂતકાળ એક ક્ષણમાં ભૂલીને અમારા ભવિષ્યને વિચાર કરી ને  એક રાતનો પણ તમારા ઉજાગરો કરવાના બદલે ચાલતા  થયા અમે.

આંગળી પકડીને ચાલતા શીખવ્યુ તમે – તમારી ટેકણલાકડી બનવાના બદલે હાથ જ છોડીને ખસી ગયા અમે .

ચકલીનુ ચીં ચીં મોંમા કરાવી બોલતા શીખવ્યુ તમે – ફુરસદના સમયે તમને સાંભળવાના બદલે નિઃ શબ્દ વાતાવરણમાં મુકી દીધા અમે.

આલ્બમોમાં  નાનપણને સંઘરી યાદો તાજી રાખી તમે- હાજરીને  જ તમારી ભૂતકાળ બનાવી દીધો અમે.

અમારા દરેક સારા પ્રસંગને ઉજાળ્યો તમે-તમારી નિવ્રુત્તિની ક્ષણો  ઉજવવાના બદલે ઉચાળા ભર્યા અમે.

અમારી દરેક ક્ષણોએ  હાજર રહી એને  ભરપૂર બનાવી તમે- તમારો ખાલીપો ભરવાના બદલે શૂનકાર ઉમેર્યો અમે.

જ્યારે જ્યારે  તમારી જરૂર હતી ત્યારે અડીખમ બનીને , માનસિક સધિયારો બનીને  સાથ આપ્યો તમે -હવે જ્યારે  તમને શારીરિક  સથવારાની જરૂર પડી -તમારા માટે ઉભા રહેવાના દિવસો આવ્યા ત્યારે  ચાલતી પકડી  અમે .

અને માટે જ  ખરા હ્રદયથી તમારી તંદુરસ્તી-તમારી સ્વસ્થતા પ્રાર્થુ છું ઇશ્વર પાસે.

જો ખુશ છો તમે તો રાજી છીએ અમે.

જો સ્વસ્થ છો તમે તો નિશ્ચિંત છીએ અમે.

That”s why I Heartiely  Wish You  Not Only Very Happy Father”s Day

But Wish You Very Haapy Each Day.

ત્વમેવ માતા ચ પિતા ત્વમેવ

ત્વમેવ બંધુ ચ સખા ત્વમેવ

ત્વમેવ વિદ્યા દ્રવિડમ ત્વમેવ

ત્વમેવ સર્વ મમ દેવ દેવમ.

આ જ ખરી અને હંમેશની તમારા માટેની લાગણી અમારી.

June 20, 2010 at 2:02 am 10 comments

” બોબ જેસન”

બોબ -બોબ જેસન ડોગવુડ ફોરેસ્ટ સિનીયર સિટીઝન હોમની એક જીવંત લાશ.

અજબ વાતાવરણ હોય છે આ હોમનું ઘરના સભ્યોની માયા છોડી વસેલા લોકો અહીં આવીને પોતાની દુનિયા  વસાવતા હોય છે. અને એ દુનિયામાં પોતાના મનનું સુખનું સમાધાન શોધી લેતા હશેને?  સમવયસ્ક કરતા સમમનસ્ક લોકો અહીં એક્બીજા સાથે  ભળી જઈ એકેમેકના સધિયારે  સમય પસાર કરી લેતા હશે. પણ આ તમામથી અલગ આ માળામાં ભુલા પડેલા પંખી જેવા બોબને મન કોઇ પોતાનું નહોતુ. જ્યાં ઘરનાએ જ તરછોડ્યા ત્યાં બહારના સાથે શી લેવાદેવા?

આમ જોઇએ તો અહીં વસતા તમામ સીનીયર સિટીઝન નો અહીં કાયમી માળો હતો. જીવનના અંતિમ શ્વાસ સુધી અહીંથી બીજે ક્યાંય જવાની તૈયારી નહોતી કે નહોતી શક્યતા.તો શા માટે આ જે છે એને જ મનથી  ના અપનાવી લેવુ?  જેવી માનસિકતા કેળવી સૌએ રાજીપાથી રહેતા શીખી લીધુ હોય તેમ લાગતુ હતુ. સિવાય કે બોબ. દિવસનો ઘણોખરો સમય ડોગવુડ ફોરેસ્ટના બહારના પેસેજમાં  જ બેસી રહી અલિપ્તતાથી બહારની અવર-જવર સાથે ઓતપ્રોત રહેતા બોબને ભગ્યેજ કોઇએ કોઇની સાથે મળતા કે ભળતા જોયા.

શરૂઆતમાં આત્મિયતાતો દૂરની વાત ઔપચારિકતા પણ કેળવવી  અઘરી હતી. છતાં મનથી નક્કી કર્યુ હતુ કે ક્યારેક્તો મનની કોઇ બારી ખુલ્લી હશે તેમાં ડોકિયુ કરવા મળશે. થોડી  ધીરજની જરૂર હતી.એક વસ્તુ તો ચોક્ક્કસ અહીં પણ જોઇ કે બધાયને થોડી હૂંફની -થોડી મમતાની જરૂર તો હતી જ.

વેલેન્ટીન  ડોગવુડ ફોરેસ્ટને મેનેજર. અહીં રહેતા સીનીયર સિટીઝનની તમામ  જરૂરિયાતોથી માંડીને સવલતોનું , શારીરિક  સાથે માનસિક સ્વસ્થાનુ ધ્યાન રાખનાર એ શામળી છોકરી અતિ મ્રુદુ પણ હતી અને મળતાવડી પણ .અને તો જ અહીં રહેનારનો ખાલીપો ભરી શકાતો હશેને?  મેનેજરની જોબને અનુરૂપ સ્વભાવ કેળવવો જરૂરી હશે કે ખરેખર પોતાનો એ સ્વભાવ જ હશે તે કળવુ મુશ્કેલ હતું એક સમય તો “લગે રહો મુન્નાભાઇની “જ્હાનવી યાદ આવી ગઈ. સાતેક વયસ્ક લોકોને પોતાના બાળકની જેમ મમતાથી રાખતી જ્હાન્વી હોય કે ડોગવુડ ફોરેસ્ટની  વેલેન્ટીન ,જ્યાં  પોતાના માતાપિતાને સહન કરવા તૈયાર ન હોય તેવા સમયે પારકાને પોતાના ગણવા જેવી સહિષ્ણુતા કેળવવી  એ જ ઘણી ઉંચી વાત હતી. વેલેન્ટીનને મળીને ડોગવુડ ફોરેસ્ટ હોમની મુલાકાત શક્ય બની હતી.

કદાચ કોઇ કારણ વગર, અપેક્ષા  કે સ્વાર્થ વગરના આયાસો નિષ્ફળ તો નહીં જ જતા હોય એવુ ચોક્કસ લાગ્યુ. હેલ્લો , ગુડ મોર્નીંગથી શરૂ થયેલો બોબ સાથે વ્યહવાર થોડો કઠીન હતો પણ કઠોર તો નહોતો જ. જે મનના કોચલામાં પુરી રાખેલી કેટલીક વાતો બહાર આવવા માડી. ૩૫ વર્ષની -સાવ ૩૫ વર્ષની ઉંમરે સિવિલ વોરમાં  અગ્રીમ સ્થાને રહીને લડનાર બોબ ત્યારબાદ પરિવારમાંથી અંતિમ સ્થાનેથી પણ બહાર ફેંકાઇ ગયો. કારણ ? એ સિવિલ વોરમાં બોબના પગે ગોળી વાગી અને તત્કાલિક સારવાર ન મળતા એ ઘા પગમાં ગેંગરીન થઈને વ્યાપી ગયો. જીવન બચાવવા એક અંગ કાઢીને ફેંકી દેવુ પડે એની કેટલી કપરી કિંમત ચૂકવવી પડશે એની તો બોબને કલ્પના પણ ક્યાંથીહોય? આર્મી હોસ્પિટલમાંથી રજા લઈને ઘરે ગયેલા બોબને એ દિવસે થયુ કે એનો એક પગ કાપીને જીંદગી બચાવવાના બદલે મોતના હવાલે કરી દીધો હોત તો એ આ  શારીરિક જ નહી પણ માનસિક યાતનામાંથી પણ બચી જાત .કારણકે ૬૫ કે ૭૫ વર્ષની ઉંમર હશે પરિવારથી દૂર જઇને  વ્રુધ્ધાશ્રમમાં જઈને રહેવાની પણ ૩૫ વર્ષની ઉંમર વાનપ્રસ્થાશ્રમ ભોગવવાની તો નહોતી જ . પત્ની કે પરિપક્વ થયેલા બાળકોને હવે વ્હીલચેર સ્થિત બોબ ખપતો નહોતો. પરિવારથી દૂર થયેલા બોબનો કોઇ પરિવારવાળાએ સંપર્ક પણ કર્યો નહી.


જીંદગીની શરૂઆતની આર્મીની કમાણી અને  પાછળથી ગવર્મેન્ટ્ની મહેરબાની પર નભતા ૮૫ વર્ષના બોબને હવે દુનિયા સાથે કોઇ લેવાદેવા નથી. એ ભલા,એમની વ્હીલચેર ભલી અને અભેદ મૌન ભર્યુ પેલુ કવચ ભલુ. મધર્સ ડે-ફાધર્સ ડે કે થેન્ક  ગિવીંગ ડે પર  મળવા આવતા સંતાનો સાથે બહાર જતા બાકીના કોઇ  સીનીયર સિટીઝને ક્યરેય બોબને મળવા આવતા કોઇને જોયા નથી કે નથી જોયા  બોબને આ દુનિયામાંથી બહાર નિકળતા.ઘર કહો કે સંસાર એમના રૂમથી શરૂ થઈને આ પરિસર સુધીની વ્હીલચેર સુધીની સફરમાં આ બધુ સમાઇ જતુ હતું.

May 29, 2010 at 12:54 pm 4 comments

“ટેરેસા”

ટેરેસા એક એવુ નામ -એક વ્યક્તિ કે જે  જીંદગીની ઢળતી એક  ઉંમરે માણસ નિવ્રુત્તિવ્સ્થામાં ભૂતકાળના મીઠા સંસ્મરણોમાં રાચે ત્યારે એ સમસ્ત જીવનની યાદોને ભૂલીને કોરી પાટી જેવા મનોજગતમાં જીવતી હતી. જ્યાં કોઇ યાદ તો શું કોઇ ઓળખ કાયમી રહેતી નથી. માણસ કદાચ પોતાની જાતને પણ ઓળખી શકવા શક્તિમાન હશે કે કેમ એ પણ શંકા છે.એનુ કારણ અલ્ઝાઇમર. અલ્ઝાઇમર એક એવો રોગ કે જેમાં માણસ પોતાની યાદદાસ્ત ગુમાવી પોતાના માટે જ એક અજાણ વ્યક્તિ બની રહે છે. આસપાસની દુનિયા સાથે સેતુ ગુમાવી દે છે. ટેરેસા અલ્ઝાઇમર નામથી ઓળખાતા વિસ્મ્રુતિની ગર્તામાં ધકેલી દેતા રોગના ભરડામાં લપેટાયેલી ૯૦ વર્ષની વ્રુધ્ધા હતી.

ભારતમાં ઘરડાઘર હોય છે તેમ અમેરિકામાં પણ સિનીયર સિટીઝન હોમ હોય છે. કદાચ ભારતમાં લોકો મજબૂરીથી કે વખાના માર્યા ઘરડાઘરમાં  રહેતા હોય તેના બદલે આવા સિટીઝન હોમમાં આથમતી ઉંમરે લોકો પોતાની મેળે સમજદારી પૂર્વક અગર તો બાળકો પર પોતાની જવાબદારી ન નાખવાના  અહીંના સોશિયલ ઢાંચાને અનુસરીને  રહેવા આવતા હશે. અહિં આ હોમમાં દરેક વ્યક્તિને એક અલગ અલાયદો સંપૂર્ણ સુવિધા સાથે નો અને કદાચ ઘર  જેટલી જ આરામદાયી  સગવડો સાથે રૂમ ફાળવવામાં  આવતો હોય છે. એટલું જ નહીં પણ  દરેકની અત્યંત કાળજીપૂર્વક માવજત લેવામાં આવતી હોય છે. આવા જ એક સિનીયર સિટીઝન હોમમાં ટેરેસાને મળવાનું થયું .

ટેરેસાને મળવાની સાથે જ  અજાણતા એક આત્મીયતા અનુભવાઇ. મળવાતાની સાથે   જ એ અત્યંત આગ્રહથી  એ એના અલગ ફાળવાયેલા રૂમ તરફ દોરી ગઈ . જયાં રુમની વચ્ચોવચ એક વિશાળ ફ્રેમમાં એનો ફેમીલી ફોટોગ્રાફ હતો. લગભગ ૨૫ જેટલા ફેમીલી મેમ્બરની વચ્ચે ટેરેસા અને એનો પતિ ગોઠવાયેલા હતા. અને આજુબાજુ પુત્ર-પુત્રી , પૌત્ર-પૌત્રી , દોહીત્ર-દોહીત્રીઓ ગોઠવાયેલા હશે તેવુ માની લીધુ. કારણ કોઇની ઓળખાણ આપી શકે તેવી માનસિક સ્થિતિ તો ટેરેસાની હતી જ નહી,  વ્હાલસોઇ  સંતુષ્ટ નજરથી પોતાના પરિવાર સાથે ગોઠવાયેલી ટેરેસાના આ ફોટાની લગોલગ  કિશોરાવસ્થાનો ટેરેસાનો  તેના માતાપિતા સાથે ફોટો જડેલો હતો. ટેરેસા જે આત્મિયતાથી અને છ્તાંય એક પરાયાભાવથી આ બધુ બતાવતા જતા હતા એ જોઇને સ્વભાવિક કુતૂહલતાવશ પ્રથમ  ફોટાની વ્યક્તિઓની ઓળખ પૂછાઇ ગઇ. ” I don”t know” ખભા ઉચકીને  ટેરેસાએ સાવ સ્વભાવિકતાથી કોઇ ભાવ વગર કે કશું જ ગુમાવ્યાના અફસોસ વગર પોતાના પરિવારની તસ્વીર અંગે જણાવી દીધુ. અને એમ કહેવાની સાથે એને કંઇ ગુમાવ્યાનો કે કશું જ ખૂટતુ હોય તેવો રંજ પણ નજરે ના પડ્યો. એ એના ખુદના પરિવારની એક પણ વ્યક્તિને ઓળખી પણ શકતી નહોતી. જેની સાથે

આખુ આયખુ  વિતાવ્યુ હશે તેવા તેના પતિ કે પોતાના જ સંતાનોની લોહીની સગાઇ પણ ક્યાંય એને સ્પર્શતી નહોતી . એક તદ્દન પરાયાપણાનો ભાવ ચહેરા પર સ્થિર  થયેલો હતો.પણ તરત જ બીજી પળે  અત્યંત ઉત્સાહથી બીજી તસ્વીર તરફ અંગૂલીનિર્દેશન કરીને એ ૯૦ વર્ષની વ્રુધ્ધા ટેરેસાએ   પોતાની  ૫૦ વર્ષની  મા બતાવતા કહ્યું ” Look -she is my mom ”  અને અત્યંત કોમળતાથી તેના મા ની તસ્વીર પર હાથ ફેરવીને ને જાણે વાત્સ્લયનો ભાવ અનુભવતી રહી. કદાચ નાની હશે ને મા એ આંગળી પકડીને ચાલતા શીખવ્યુ હતુ તે હાથનો સ્પર્શ એ અનુભવી શકતી હોય તેવો ભાવ ચહેરા પર નિતરતો હતો. મા ની સ્નેહ નિતરતી

આંખોમાં આંખો પોરવીને ૯૦ વર્ષના ટેરેસા  જાણે ૯ વર્ષની બાલિકા બની રહ્યા હોય તેવી  ૠજુતા ચહેરા પર આવી ગઈ હતી.  બસ આ સિલસિલો એ સિનીયર સિટીઝન હોમમાં જવાનુ થયુ ત્યાં સુધી ચાલતો રહ્યો.  દરેક દિવસની મુલાકાત અને ટેરેસાની તેની મા પ્રત્યેની બાળસહજ કોમળતાભરી ઓળખ એ લગભગ રોજનો ક્રમ થઇ ગયો.

૯૦ વર્ષની વ્રુધ્ધાના સાવ કોરા મનોજગત પર એક માત્ર યાદ ઉપસતી  આવતી હતી અને તે હતી તેની મા ની સ્મ્રુતિ. અને મા એક એવો સંબંધ છે જે ઇશ્વર પછી પ્રથમ સ્થાને છે. પૂર્વ હોય કે પશ્ચિમ મા પ્રત્યેનો આ ભાવ નિરંતર એક સરખો જ વહ્યા કરતો હશે ને?  ટેરેસાની સ્મ્રુતિમાં મા સિવાય કોઇને સ્થાન નહોતુ. અમેરિકામાં કોઇ પોતાની સંસ્ક્રુતિ નથી કે નથી પોતાના સાંસ્ક્રુતિક તહેવારો . પણ હા અહીં મધર્સ ડે, ફાધર્સ ડે , હેલોવીન ડે , થેન્કસ ગીવીંગ ડે જેવા દિવસોની ઉજવણી ચોક્કસ થતી હોય છે. મે ના બીજા  રવિવારે ઉજવાતા આ મધર્સ ડે ના દિવસે કેટલાય સંતાનો પોતાની મા પ્રત્યે તેમનો આદરભાવ કે આભારભાવ  જુદી જુદી રીતે દર્શાવતા હશે. પાશ્ચાત્ય સંસ્ક્રુતી અનુસાર ફુલોનો બુકે , કોઇ મોંઘી ગીફ્ટ , મા માટે લંચ કે ડીનર  અપાતુ હશે . પણ ટેરેસાની  જાણે -અજાણે વ્યક્ત થતી  મા પ્રત્યેની અનોખી અભિવ્યક્તિ  કાયમ માટે મનમાં એક અદકેરી છાપ મુકતી ગઇ. મધર્સ ડે ના દિવસે આ અમીટ છાપ મનમાં એક અનોખી ઉજવણીની જેમ હંમેશા યાદ આવ્યા કરશે.

May 23, 2010 at 8:17 pm 10 comments

“જાન્યુઆરી”- ૨૦૧૦ –

વ્હાલા સગાઓ-સબંધીઓ-મિત્રો-તથા ગ્રુપના સભ્યો.
 

 

મને  જણાવતા ખૂબજ આનંદ થાય છે કે આપના સહકાર થી મારા બ્લોગમાં જાન્યુઆરી/૨૦૧૦ – માસ ના ગાળામાં
૧૫ આલેખનો /ફીલ્મ રીવ્યુ ની યાદી- આ સાથે લીંન્ક મોકલેલ છે.ખાસ જે વાંચકોએ ન વાંચ્યા હોય તેમના માટે છે,
 

 

આપ સૌનો ખૂબ ખૂબ આભાર.
 
૧૫ આલેખનો મારા વર્ડપ્રેસ ના બ્લોગ પર
 
૦૧/૦૧/૨૦૧૦ થી ૩૧/૧/૨૦૧૦
…………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………….
https://rajul54.wordpress.com/2010/01/01/2010-new-year/

”૨૦૧૦ –એક નવા વર્ષની શરૂઆત..”

…………………………………………………………………………………………………..

”બોલો રામ”- film reviews –

…………………………………………………………………………………………………….

”ઇતિહાસ,સંસ્કૃતિ અને સૌંદર્યનો ખજાનો”

………………………………………………………………………………………………..

“પ્યાર ઇમ્પોસીબલ”- film reviews –

………………………………………………………………………………………………

”એશા-ખુલ્લી કિતાબ” (લઘુ નવલકથા)

…………………………………………………………………………………………………….

”આનંદ નો તહેવાર ઉત્તરાયણ”

……………………………………………………………………………………………………….

”પ્યાર બાંટતે ચલો”

……………………………………………………………………………………………………….

“ચાન્સ પે ડાન્સ”- film reviews –

………………………………………………………………………………………………………………

”થોળ”-ધ બર્ડ સેન્ચુરી-

……………………………………………………………………………………………………………..

આજની વસંત પંચમી મારી એ વસંત – રિયા ને નામ

…………………………………………………………………………………………………………………..

https://rajul54.wordpress.com/2010/01/22/seven-steps-of-life/

“જીવનના સાત પગલા”

……………………………………………………………………………………………………

“વીર”- film reviews –

………………………………………………………………………………………………………..

“એક નવા શુભ વર્ષમાં એમનો મગંળ પ્રવેશ.. “

…………………………………………………………………………………………………………….

“સગાં સગાં સૌ શું કરો છો ?”

……………………………………………………………………………………………………….

” ઇશ્કિયા “- film reviews –

……………………………………………………………………………………………………………
http://www.rajul54.wordpress.com
Rajul Shah
5, Swati Society,Navrangpura,Ahmedabad.(Guj) INDIA.
Cell:09924010199 Phone:91 79 26440438.
rajul54@yahoo.com rajulshah54@gmail.com

January 31, 2010 at 9:42 pm 1 comment

આજની વસંત પંચમી મારી એ વસંત – રિયા ને નામ

વસંત પંચમી

આજે વસંત પંચમી –ૠતુઓમાં ૠતુ વસંત..

વસંત એટલે વનનો ઉત્સવ- મનનો ઉત્સવ.

શિયાળાની ક્યારેક આકરી ક્યારેક કારમી ઠંડીમાં ઠીઠુરાઇ ગયેલા પર્ણને નવપલ્લવિત કરતી ૠતુ વસંત.

આજ સુધી ઘણા  કવિઓ-લેખકોએ વસંતના વધામણા ઉજવ્યા છે. વસંત છે જ એવી ૠતુ કે ઠીઠુરાઇ ગયેલા પર્ણો-વ્રુક્ષો જ નહી પણ ઠંડીમાં સિકુડાઇ ગયેલા શરીરને પણ ઉષ્માથી  ચેતનવંતુ બનાવે .જીવનમાં હંમેશા અતિનો અતિરેક અસહ્ય છે.  અતિશય ઠંડી કે અતિશય ગરમી કોઇના માટે સહ્ય બની જ નથી. જીવનમાં મધ્યમ એ જ ઉત્તમ છે. વસંત એ જીવનના મધ્ય- સહ્યનું સંયોજન છે.

વસંતના આગમને કોયલના ટહુકા-પંખીઓના કલરવ- ભમરાના ગુંજન સ્રુષ્ટિને સજીવ બનાવે .આવી જ એક વસંત પંચમીના દિવસે અમારા પરિવારને જીવંત બનાવતા એક ટહુકાનું- એક કલરવનું આગમન થયુ. અને આગમને અમારા પરિવારોદ્યાનમાં એક નવી મોસમનું આગમન થયું. સોળે કળાએ ખિલતી પ્રક્રુતિની જેમ અમારા પરિવારમાં પણ સૌના હ્રદય શત-શત કળાએ ખીલી ઉઠ્યા. અમારી સ્રુષ્ટીને જીવંત બનાવતી એ નાનકડી કળી આજે તો એની ચોથી વસંતે સુંદર મઘમતુ ફુલ બની છે જેના એક એક શ્વાસની સુગંધ મનને તરબતર કરે છે. એના આગમને વસંતનો ખરો અર્થ સમજાયો છે. વસંત પંચમી એટલે એ્નો જન્મ દિવસ નહી પણ એનો જન્મ દિવસ એટલે જ વસંત પંચમી. ક્યાંક ખીલેલા ગુલાબની ખુશ્બુ-ક્યાંક હવામાં લહેરાતી રાતરાણીની મદ મસ્ત મનને તરબતર કરતી મહેંક કરતાંય વધુ મનને પ્રફુલ્લીત કરતી એના તાજા જ નવડાયેલા શરીરની સુગંધ આજે પણ સ્મ્રુતિમાં અકબંધ છે. સવારમાં ઉઠીને જમીન પર વેરાયેલા પેલા પારિજાતના નાના -નાના કેસરીયા પીળા ફુલોની ઢગલીની જેમ રુમાલમાં લીધેલી એની  કુમકુમ પગલીઓની છાપ પણ આજે કબાટમાં ગડીબંધ છે. વસંતમાં વેરાયેલી સંમ્રુધ્ધિની જેમ એની યાદો પણ આજે હ્રદયમાં સમ્રુધ્ધ છે.. જોજનો દૂર છે છતાં દિલની સાવ પાસે છે . . ઘરના કોઇ એક ખૂણેથી હમણાં જ દોડતી આવશે એવો ભ્રમ પણ એટલો જ અકબંધ છે અને એ ભ્રમ અકબંધ રહે એમાં જ જીવનની ખરી વસંત છે.ઝાડમાં બેસી ટહુકો કરતી પણ ક્યારેય નજર સામે ન આવતી એ કોયલની જેમ ક્યારેય ફોન પર હેલ્લો ન બોલતી હોવા છતાં એની કાલી  બોલીનો ટહુકો સતત કાનમાં ટહુકે  છે.

 

દિકરી વ્હાલનો દરિયો પણ

પૌત્રીએ તો  સુખે ભવસાગર ભરીયો.

 

 

આજની વસંત પંચમીના વધામણા મારી એ વસંત નામ.કારણ એની યાદ માત્ર કોઇપણ ઋતુને વસંત બનાવવા કાફી છે.

January 20, 2010 at 11:03 am 10 comments

Older Posts


Blog Stats

  • 114,822 hits

Recent Posts

rajul54@yahoo.com

Join 968 other followers

દેશ – વિદેશ ‘પ્રવાસ વર્ણન’

Posts filed under ‘પ્રવાસ વર્ણન’

ફિલ્મ રિવ્યુ –

Posts filed under ‘- film reviews -’ https://rajul54.wordpress.com/category/film-reviews/

Categories

“ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ”

"http://groups.google.co.in/group/gujblog" target="_blank">ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ

Flag counter

free counters

Calender

October 2019
M T W T F S S
« Sep    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Disclaimer:

© અહીં રજૂ કરેલ કૃતિઓના કોપીરાઇટ્સ-હક્કો જે તે રચનાકારના પોતાના છે. આ બ્લોગ પર અન્ય કવિઓની જે રચનાઓ પોસ્ટ કરી છે, એને લીધે જો કોઇના કોપીરાઇટનો ભંગ થયેલો કોઇને લાગે અને મને જાણ કરવામાં આવશે, તો તેને સત્વરે અહીંથી દૂર કરીશ. પણ મને આશા અને શ્રદ્ધા છે કે સૌ સર્જકો અને પ્રકાશકો તેમ જ તેમના વારસદારો ગુજરાતી ભાષાના પનોતા સંતાનોને માટે વિશ્વ-ગુર્જરી સમાજમાં સભાનતા કેળવવાના આ નિસ્વાર્થ પ્રયત્નોને હૃદયપૂર્વક ટેકો આપશે અને બીરદાવશે. ۞ Disclaimer : This blog is not for any commercial purposes. The entries posted on this blog are purely with the intention of sharing personal interest in gujarati literature/sahitya without any intention of direct or indirect commercial gain. Locations of visitors to this page


"બેઠક" Bethak

વાંચન દ્વારા સર્જન -બેઠક

શબ્દોને પાલવડે

સ્વરચનાઓનો સંચય મારા શબ્દોના પાલવમાં

વિનોદીની..

મારી કવિતાઓ અને રચનાઓ નો બ્લોગ.. વિનોદીની

ધર્મધ્યાન

અલ્પમતિ વિજય શાહની ધર્મવાતો, ધર્મ સમજણ અને ધર્મ ધ્યાન્..

Banshari Banine

Krishna Bhajans and other poetry

રાજુલનું મનોજગત

“Languages create relation and understanding”

Kalyanshah

Ahmedabad based photographer. Owner at Pixel Planet.

વિજયનુ ચિંતન જગત

મને ગમતી વાતો અને મારી સર્જન પ્રવૃતિઓ...

મારુ વિચાર વિશ્વ

મારી આંખથી આકાશ કદી જોજે.....

સહિયારું સર્જન - ગદ્ય

એકથી વધુ લેખકો દ્વારા થતાં લઘુ નવલકથા કે લઘુકથા જેવાં સહિયારા ગદ્ય સર્જનનો પ્રથમ બ્લોગ!