સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧ થી ૧૩-

જાન્યુઆરી 26, 2011 at 10:40 એ એમ (am) 1 comment

લેટ્સ ગેટ ડીવોર્સ શ્રેયા.. વી કેન નોટ સ્ટે ટુ ગેધર એની લોન્ગર.  ઘરના બેક યાર્ડ્માં સવારની ચા પીતા પીતા સંદિપ બોલ્યો.

હજુ તો સવારની સુસ્તી માંડ ઉડે તે પહેલાં જ સંદિપે શ્રેયાની ઉંઘ ઉડી જાય એવી વાત સાવ જ સામાન્ય સ્વરે કહી દીધી.  મોંઢે માંડેલા કોફીના મગમાંથી ગરમ કોફીનો ઘુંટ જરા જોરથી લેવાઇ ગયો અને એની સાથે જ ગરમ કોફી  તાળવે ચોંટી હોય તેના કરતાં જીવ તાળવે ચોંટી ગયો હોય એવો ભાવ શ્રેયાના મનમાં થયો ,ક્ષણ વાર માત્ર પણ સાથે કોફીના મગમાંથી ઉઠતી કડક મીઠ્ઠી સુગંધથી મન પ્રસન્ન થઈ ગયુ હોય તેમ શ્રેયાનુ મન સંદિપની વાત સાંભળીને પ્રફુલ્લીત થઈ ગયું.

અરે ! આ જ વાત તો એ ક્યારની સંદિપને કહેવા માંગતી હતી પણ અંદરથી ડરતી હતી કે સંદિપને એ કેવી રીતે કહી શકશે? અગર તો આ વાત સંદિપ કેવી રીતે લઈ શકશે ? અને પરિણામે  હ્રદયથી ઇચ્છતી  હોવા છતાં એ હોઠ પર લાવી શકતી નહોતી. હાશ  ! કેટલાય સમયનો બોજ જાણે એક સામટો ઉતરી ગયો હોય  એવી હળવી ફુલ થઈ ગઈ?

બંનેના પિતાના ધંધાકિય ઔપચારિક સંબંધના લીધે સંદિપ અને શ્રેયાની ઓળખાણ તો નાનપણની હતી પણ વધુ નજીક આવ્યા બંને કોલેજ દરમ્યાન. સાધારણ ઓળખાણ કોલેજમાં આવ્યા બાદ વધુ ઘનિષ્ટ બની અને  સંદિપ અને શ્રેયાના લીધે બંનેના ગ્રુપ પણ કોમન બની ગયા.સંદિપને તેના પપ્પાના આર્કીટેક્ટ કરેલા કોપ્લેક્ષોમાં ઇન્ટીરીયર કરી ને પપ્પાનો બિઝનેસ વધુ ફ્લરિશ બનાવવો હતો અને શ્રેયા કહેતી કે પપ્પા મકાન બાંધે છે મારે તેને ઘર બનાવવુ છે. ઘરમાં રહેતા લોકોના સુખ ,શાંતિ અને સવલિયતના સપનાને મારી કલ્પનાના રંગો ઉમેરીને  સાકાર કરવા છે. ઇમારતોને જીવંત બનાવવી છે. ઘરનો આત્મા ધબકતો રાખવો છે.

બેઉના સ્વભાવમાં આસમાન જમીનનુ અંતર હતુ.સંદિપ વધુ મસ્તીખોર હતો  અને શ્રેયાની  પ્રક્રુતિ જરા ગંભીર .  સંદિપ ઘુઘવતો સાગર  તો શ્રેયા શાંત વહેતી સરિતા. સંદિપ તોફાની વાવાઝોડુ તો શ્રેયા  પહેલા વરસાદની ફરફર .સંદિપ ચપટી વગાડતામાં સૌને પોતાના કરી લેતો જ્યારે શ્રેયાને ખુલતા વાર લાગતી ,પણ એક વાર એ ખુલે એટલે સાચી મિત્ર  બની રહેતી. સંદિપ યારો નો યાર હતો અને શ્રેયા સિલેક્ટીવ મિત્રોમાં માનતી. સંદિપ ટોળાનો માણસ હતો જ્યારે શ્રેયા ટોળામાં પણ જાત જોડે એકલી રહી શકતી.  હકિકતમાં  એને ક્યારેય એકલતા લાગતી જ નહીં.  અને સંદિપ  તો હવા સાથે પણ વાત કરી શકતો ,  સંદિપ હાજર હોય તો વાતો નો દોર એના હાથમાં જ રહેતો .બોલવા બેસે ત્યારે એને અટકાવવો મુશ્કેલ બનતો.  કોઇ પણ મુદ્દે એ મુદ્દાની તરફેણમાં પણ બોલી શકતો અને એટલીજ સચોટતાથી એની વિરૂધ્ધમાં પણ સો દલીલો કરી શકતો . અથાગ વાચનનો ભંડોળ  લઇને હરતી ફરતી લાઇબ્રેરી હતો એ. જ્યારે શ્રેયાનુ આંતરિક મન વધુ બોલકુ હતું અને એ એની અભિવ્યક્તિ એના પેઇંટીંગમાં વ્યક્ત થતી. એના  મનનુ ઉંડાણ- એના મનની કલ્પના અવનવા રંગો  બનીને એના કેનવાસ પર જે રીતે ઉતરતા એ શ્રેયાનો સાચો પરિચય બની રહેતા.  જો કે વાંચનનો તો શ્રેયાને પણ એક હદથી આગળ શોખ હતો . ક્યાંય પણ જવાનુ હોય જ્યાં એને થોડોક પણ ફુરસદનો સમય મળવાનો હોય તો એ  કંઇક તો વાંચવાનુ  હાથવગુ રાખતી જ.અને તેમ છતાં  તેમની મિત્રતામાં પ્રક્રુતિ ક્યાંય નડી નહોતી.

પિકનીક પર સંદિપ મિત્રોની મહેફીલ જમાવતો જ્યારે શ્રેયા પ્રક્રુતિમાં ભળી પ્રક્રુતિનુ એક અંગ બનીને કેનવાસ પર છલકાઇ જતી.સંદિપની હાજરી મિત્રોને રંગત આપતી અને શ્રેયાને હાજરી શાતા. બેઉ જણ એટલે તો ગ્રુપમાં આવકાર્ય અને સ્વીકાર્ય હતા.

ક્યાંય કોઇ સુસંગતતા નહોતી બંનેના સ્વભાવમાં તેમ છ્તાં બીજા કોઇ પણ મિત્રો કરતા વધુ નજીક હતા બંને. શ્રેયાની કલાનો ઉપાસક પણ સંદિપ હતો અને વિવેચક પણ .શ્રેયા  એની કોઇ પણ   ક્રુતિ  સૌ પહેલા સંદિપને બતાવતી અને હંમેશા એની આલોચના માટે એ આતુર રહેતી. કોઇના પણ માટે આ બંનેના  વિરૂધ્ધ સ્વભાવની મૈત્રી અકળ લાગતી. અને તેમ છતાં બનેમાં નિર્દોષ મૈત્રીથી વધીને બીજો કોઇ ભાવ નહોતો.ક્યાંય કોઇ આદમ નહોતો કે નહોતી કોઇ ઇવ.

સેપ્ટનોએ પહેલો દિવસ જરા શ્રેયા માટે અકળાવનારો હતો.  સેપ્ટમા સીનિયરોના વર્ચસ્વ સમા એ રેગીંગનો કનસેપ્ટ એની ફીતરતને મંજૂર નહતો  જ્યારે પહેલા દિવસથી જ સંદિપને એની લુત્ફ માણતો જોઇને એ દંગ રહી ગઈ . કોઇ કેવી રીતે આવી મસ્તી પચાવી શકે  એ જ તો એની સમજમાં આવતુ નહોતું .

સંદિપ , તુ આ બધુ કેવી રીતે સહી શકે છે?  હાઉ કેન યુ ટોલરેટ ઓલ ધીસ?  સંદિપને મળતાની સાથે પુછી લીધુ એણે.

જસ્ટ બી વીથ ધેમ ઓર ફીલ યોરસેલ્ફ વન ઓફ ધેમ એન્ડ યુ વીલ બી ફાઇન. સંદિપે સાવ સાદી સમજ આપી દીધી શ્રેયાને . જો તુ આ બધાથી દૂર રહેવા પ્રયત્ન કરીશ તો એ શક્ય  બનવાનુ નથી અને જે અશક્ય  છે એને સ્વીકારી લઈશ તો તારા માટે એ પરિસ્થિતિ આસાન બની જશે.  જસ્ટ બ્લો વીથ ધ ફ્લો .. જે પરિસ્થિતિ આપણા હાથમાં નથી એમાં વહી જવામાં જ શાણપણ છે.  અને ખરેખર શ્રેયા માટે પછીના દિવસો  પસાર કરવા સરળ બની ગયા. અને એ દિવસથી જ શ્રેયા માટે  સંદિપની  હાજરી એના જીવનનુ  જાણે અજાણે અનિવાર્ય અંગ બની ગઈ. શ્રેયાની કોઇપણ મુંઝવણ માટે સંદિપ પાસે ચપટી વગાડ જેવુ સહેલુ  સોલ્યુશન હતુ.

———————————————————————————–૨——————————————————————————

સેપ્ટના એ એક પછી એક  પસાર થતા વર્ષ એમની દોસ્તી માટે એક વધુને વધુ  સોપાન બનતા ચાલ્યા. શ્રેયાના દરેક પેઇંટીંગ એક્ઝીબીશન  સમયે આખાય  ગ્રુપનો   કોન્ટેમ્પરી આર્ટ ગેલેરીની બહાર અડ્ડો હોય જ. એક્ઝીબીશનના એ ત્રણે દિવસ દરમ્યાન અનેક આર્કીટેક્ટ , ઇન્ટીરીયર ડીઝાઇનર અને એથી વધીને શહેરના નામાંકિત આર્ટીસ્ટ  ,કલા ગુરૂને મળવાનો એ સોનેરી અવસર કોણ ગુમાવે?

આ વખતે શ્રેયાનુ એ પેઇંન્ટીંગ એક્ઝીબીશન જરા અનોખુ હતું.  સુર્યના ઉદ્દ્ગમથી લઈને સુર્યના અસ્ત અને   અંધકારના  ઓળા લઈને ઉતરતી અમાસની રાત્રી અને પૂનમના અજવાસને લઈને માનવ જીવનના તબક્કાને એણે વણી લીધા હતા. એક્ઝીબીશનનુ ઇનોગ્રેશન શહેરના જાણીતા ઇન્ટીરિયર ડીઝાઇનર અને માનીતા આર્ટીસ્ટ પ્રેમ રાવળના હસ્તે હતુ . દિપ પાગ્ટ્ય  બાદ   શ્રેયાના પેઇંન્ટીગ અંગે  પ્રેમ રાવળ કંઇ કહે તે પહેલા જ સંદિપે હાથમાં માઇક લઈને શ્રેયાનો પરિચય જે રીતે હાજર મહેમાનોને કરાવ્યો એ સાવ અણધાર્યો અને અકલ્પ્ય હતો . પણ સંદિપ શ્રેયા માટે જે કંઇ બોલતો હતો તેની સૌને જ નહી પણ શ્રેયાને પણ એટલીજ તાજુબ્બી થતી હતી. સંદિપે શ્રેયાને જે રીતે ઓળખી હતી એ  શ્રેયા તો પોતાના માટે પણ અજાણ હતી.

બીલ્ડીંગ કન્સ્ટ્રક્શનમાં રહેલા નયનભાઇ  અને વિવેકભાઇને  તો  આમાં જાણે કોઇ એક નવો સંબંધ આકાર લેતો  હોય એવી ભૂમિકા તૈયાર થતી લાગી. જો શ્રેયા અને સંદિપની મરજી હોય તો બંને પરિવાર વચ્ચે એ ઔપચારિક સંબંધથી આગળ વધીને અંગત સંબંધમાં જોડાવાની બેઉના પિતાની  સમજુતીને શ્રેયા અને સંદિપની મરજીની મહોર લાગવી જરૂરી હતી.

આ વાત શ્રેયા અને સંદિપ બંને માટે અણધારી હતી. ક્યારેય મનમાં પણ આવો વિચાર સુધ્ધાં આવ્યો નહોતો.

કેમ કેવળ દોસ્તી ન હોઇ શકે ? શ્રેયાએ પિતા સાથે દલીલ શરૂ કરી.

હોઇ શકે ને! પણ જો એ દોસ્તી તમને બંનેને કાયમ માટે એક કરી દેતી હોય તો એમાં ખોટું પણ શું છે? વિવેકે  દિકરીને સમજવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. કોઇ પણ છોકરીને આટલુ સમજી શકતો હોય એવો પતિ મળે તો ખરેખર એ એના માટે સદનસીબ  ના કહેવાય?  બીઝનેસમાં પણ સાથે કામ કરવુ હોય તો બે પાર્ટનર વચ્ચે એક મત કે સમજૂતી હોય તો જ તે આગળ ચાલે છે તો આ તો જીવનની પાર્ટનરશીપ કહેવાય એમાં તમારી વચ્ચે જે હાર્મની છે તે તને બીજા કોઇમાં મળશે જ એવી તને કોઇ ખાતરી છે ?

શ્રેયા પાસે આ દલીલનો કોઇ જવાબ નહોતો. પિતાની વાત તાર્કીક રીતે સાવ સાચી  હતી પણ જીવનના ચણતરને  તર્કના પાયાની બુનિયાદ  પર થોડું બંધાય  છે? મન જેને સ્વીકારે એ માણીગર. સંદિપ સાથે દોસ્તી હતી પણ દિલથી ક્યારેય એને સંદિપ માટે કોઇ એવો ભાવ જાગ્યો નહોતો કે  નહોતો વિવેકે મુકેલી  પ્રસ્તાવના પર એણે  પહેલા ક્યારેય વિચાર સુધ્ધા કર્યો હોય. અને ખાતરી હતી કે સંદિપે પણ કયારેય આ રીતે શ્રેયા માટે વિચાર્યુ  નહી જ હોય.

મારો કોઇ તને આગ્રહ નથી , તારા મનમાં જો કોઇ બીજી વ્યક્તિ હોય તો મને તે પણ મંજૂર છે.  વિવેકે શ્રેયાને કહ્યું . વિવેકને પોતાની વાતને શ્રેયા મંજૂર રાખે એવી દિલથી ઇચ્છા તો હતીજ પણ પોતાની મરજી શ્રેયા પર થોપવી પણ નહોતી .જો શ્રેયાની  પોતાની કોઇ પસંદગી હોય તો તેની સામે એને વાંધો ય નહોતો.

તું આજે ને આજે જ મને કોઇ જવાબ આપે એવુ હું નથી કહેતો.  તારે વિચારવા માટે જેટલો સમય જોઇતો હોય એટલો સમય લેજે જ. જોઇએ તો તું અને સંદિપ સાથે મળીને  ખુલ્લા મનથી ચર્ચા કરી લો . નયન આજે સંદિપ સાથે વાત કરવાનો છે એટલે એ શું વિચારે છે એની ય ખબર તો પડશેને? પણ એક વાત છે કે જ્યારે   મારી વાતમાં તારી સંમતિ હશે ત્યારેજ  વાત આગળ વધશે એટલો વિશ્વાસ રાખજે.

શ્રેયા સમજતી હતી , દરેક મા-બાપ દિકરીની ઉંમર થાય ત્યારથીજ એના ભવિષ્ય અંગે વિચારવાના  જ છે . આ પહેલા પણ ક્યારેક વિવેક શ્રેયાને કહેતો , જે દિવસે તને કોઇ છોકરો પસંદ પડે ત્યારે સીધી મારી પાસે જ આવજે એક બાપ નહી પણ તારો મિત્ર બનીને રહીશ. પણ આજ સુધી શ્રેયાને કોઇના માટે એવી લાગણી થઈ નહોતી, સંદિપ માટે પણ નહીં.

જોઇશ, વિચારીશ, નયને જ્યારે સંદિપ સાથે શ્રેયા બાબતે વાત કરી ત્યારે સંદિપે માત્ર એટલો જ જવાબ આપ્યો. પણ એનુ મન એક વાર તો વિચારતુ થઈ ગયું.  ઓહ ! વાત સાવ સરળ છે.અને  સાચી જ છે ને ? જીવન સાવ અજાણી વ્યક્તિ સાથે ગોઠવવુ તેના કરતાં જેને આટલા સમયથી જાણતા હોઇએ તેના માટે વિચારવુ એમાં કંઇ ખોટુ નથી. પ્રેમ કરીને જ પરણાય? પરણીને પણ પ્રેમ તો થાય જ ને?  એણે શ્રેયાને નવેસરથી પોતાની સાથે જોવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પોતાની જીવનસંગી માટે ક્યારેક વિચારત તો એણે શું ઇચ્છ્યુ હોત? આમ જોવા જાવ તો એ બધુ જ શ્રેયામાં છે જ ને? બસ  ખાલી એણે એ દ્ર્ષ્ટીથી ક્યારેય શ્રેયાને જોવા પ્રયત્ન કર્યો નહોતો એટલું જ ને?

સંદિપ દરેક વાત સાવ સરળતાથી લઈ શકતો . વિચારવાના દરેક મુદ્દા પર વિચારી પણ લીધુ . વિચારવાની અને  દલીલો કરવાની  એની પ્રક્રુતિ  તો હતી જ. પણ શ્રેયાનુ શું ? એણે શું વિચાર્યુ હશે? જે રીતે એ શ્રેયાને ઓળખતો હતો એને ખાતરી હતી કે શ્રેયા આજે કેટલી અપ-સેટ હશે?  એને એ પણ ખબર હતી કે શ્રેયાએ કોઇ જવાબ આપવાનો ટાળ્યો હશે અને એના રૂમમાં એ બંધ બારણે  પોતાની મનની મુંઝવણ જેવા  આડા અવળા રંગોના લસરકા કેનવાસ પર મારતી હશે. કોઇ સ્પષ્ટતા મનની નહી થાય ત્યાં સુધી એબ્સર્ડ પેઇંન્ટીંગની જેમ  એક અજાણી આક્રુતિ એના કેનવાસ પર ઉપસતી હશે.

પેઇંન્ટીંગ એક્ઝીબીશનના બીજા દિવસે સંદિપ જાણીને કોન્ટેમ્પરી આર્ટ ગેલેરી પર ના ગયો.એની હાજરીથી શ્રેયા ને કેવી ગડમથલ થશે એની એને ખબર હતી અને શ્રેયાને મુંઝવવા નહોતો માંગતો.એના એ મહત્વના દિવસોમાં બીજાની હાજરીમાં પોતાની હાજરીથી અકળાવવા નહોતો માંગતો. એ ખરેખર શ્રેયા ખુબ સારી રીતે જાણતો હતો કદાચ એક્ઝીબીશનના  પ્રથમ દિવસે જે રીતે એણે શ્રેયાની ઓળખ આપી હતી તેટલી હદે એને ઓળખતો હતો.

શ્રેયાને પણ  સંદિપની ગેરહાજરીથી આજે  ઘણી મોકળાશ લાગી. મનથી એ ઇચ્છતી હતી કે સંદિપનો આજે સામનો ન થાય તો બહેતર. પણ થોડી થોડી વારે  નજર તો બહારના રસ્તા પર ટકરાઇને પાછી ફરતી જ હતી.  દિકરીની એ એક અવ્યક્ત આતુરતા નજરમાં છલકાતી હતી એની નોંધ વિવેક અને આરતી એ મનોમન લીધી અને એકેમેક ની સાથે  નજરથી એ નોંધની આપ-લે પણ થઈ.

બીજા જ દિવસની સવારે સંદિપે કલ્પ્યું હતુ તેમ શ્રેયાનો ફોન રણક્યો.

———————————————————–૩———————————————————————————————-

આજે આપણે મળીએ છીએ .  હું તારી રાહ જોઇશ. બીજી  કોઇ ઔપચારિક વાત  કર્યા વગર શ્રેયા સીધી મુદ્દા પર આવી ગઈ.

આજે એક્ઝીબીશનનો અંતિમ દિવસ હતો. આમ તો સામાન્ય રીતે દરેક વખતે એક્ઝીબીશનના છેલ્લા દિવસે આખુ ગ્રુપ શ્રેયા સાથે રોકાતુ. સોલ્ડ પેઇન્ટીંગને અલગ કરીને બાકીના પેઇન્ટીંગ પેક કરીને છેક છેલ્લે સુધી આટોપવામાં સૌ સાથે રહેતા .આજે પણ એમ જ બન્યુ .બધા છેક સુધી શ્રેયાની સાથે રોકાયા , નહોતો માત્ર સંદિપ. આજે પણ એ નહોતો આવ્યો.નવાઇની વાત હતી સૌ માટે ,એક માત્ર શ્રેયા ચુપ હતી. પણ એ એના ઘરે પહોંચી ત્યારે એના આશ્ચર્ય વચ્ચે સંદિપ ઘરની બહાર કાર પાર્ક કરીને એની રાહ જોતો હતો.

lets go some where shreyaa. શ્રેયા કોઇ દલીલ કર્યા વગર એની કારમાં બેસી ગઈ.એને પણ સંદિપ જોડે એકાંત જોઇતુ હતુ. પપ્પાની વાતને લઈને એની સાથે ખુલ્લા દિલથી ચર્ચા કરવી હતી.

સંદિપે કાર સીધી કામા તરફ લીધી. શ્રેયાને આ જગ્યા ખૂબ ગમતી. સી.જી રોડ અને હાઇવે પરની રેસ્ટોરન્ટમાં એને જે ધમાલ અને ચહલ-પહલ રહેતી એના કરતાં અહીં ની શાંતિ એને વધુ પસંદ હતી.કોન્ટેમ્પરી આર્ટ ગેલેરીથી નહેરુ બ્રીજ પર લઈને ખાનપુર તરફ જતાં રસ્તામાં બંનેએ બોલવાનુ ટાળ્યુ. શ્રેયા કારની બહાર નદી પર ઝીલમીલાતી રોશની ચુપચાપ જોતી રહી, સંદિપ રસ્તા પર સીધી નજર રાખીને કાર ચલાવતો રહ્યો.

ખૂણાનુ એક ટેબલ પસંદ કરીને બેઠા અને ક્યાંય સુધી કોણ બોલવાની પહેલ કરે એની રાહમાં બેસી રહ્યા. મધ્ધમ રોશનીમાં રેલાતા સૂર સિવાય ક્યાંય કોઇ ઘોંઘાટ નહોતો. શ્રેયાએ સંદિપને મળવા માટે બોલાવ્યો તો ખરો પણ શું વાત કરવી એની સમજમાં આવતુ  નહોતું . સંદિપ સમજતો હતો શ્રેયાના મનની આ અવઢવને પણ શ્રેયા શું કહેવા માંગે છે તે જાણ્યા વગર એને કઈ કહેવુ નહોતુ.

છેવટે શ્રેયાને જ શરૂઆત કરવી પડી. સંદિપ ,આજ સુધી તું મારો બેસ્ટ ફ્રેન્ડ રહ્યો છું અને હંમેશા રહીશ .પપ્પાની અને અંકલની  વાતને  શક્ય છે મારુ મન માનવા કાલે તૈયાર થાય પણ આજે તો હું કશું જ વિચારી શકતી નથી. મૈત્રીને કોઇ નામ આપવું જ પડશે? એ સિવાય કાયમી મૈત્રી હોઇ જ ના શકે? સંદિપ, કેમ દરેક વખતે એક સ્ત્રી-પુરુષના સંબંધને એક સામાન્ય દ્રષ્ટીથી કોઇ જોઇ કે સ્વીકારી શકતું નથી?

સંદિપે  જાણે એ શ્રેયાની દરેક વાત સાથે સંમત છે એમ દર્શાવવા  શ્રેયાના હાથ પર  મ્રુદુતાથી પોતાનો હાથ દબાવ્યો.

સમજું છું શ્રેયા, દુનિયાની નજરે જે દેખાયુ એ મને કે તને ના દેખાયુ અથવા આપણી સાહજીકતા લોકોને નજરે ન પડી અને આમ જોવા જઈએ તો એમાં એમનો વાંક પણ નથી જોતો હું . આજે નહી તો કાલે આ પરિસ્થિતિ તો ઉભી થવાની જ હતી. આપણા બે વચ્ચે નહીં તો કોઇ બીજા માટે પણ આપણે વિચાર તો કરત જ ને?   તું મારી એટલી  નજીક છું કે શક્ય છે જો ઘરમાંથી કોઇ છોકરીની વાત મારા માટે આવત તો તે વખતે  હું કદાચ એનામાં હું તને શોધવા પ્રયત્ન કરત અને એમ થાત તો હું કદાચ બંનેને અન્યાય કરી બેસત. બની શકે કે તને કોઇ છોકરો બતાવે અને  ત્યારે તું જાણે-અજાણે એની સરખામણી મારી સાથે કરી બેસત . મને પપ્પાએ જ્યારે વાત કરી ત્યારે તો મારા મનમાં પણ તારી જેવા જ વિચારો આવ્યા . પણ જેમ જેમ હું શાંતિથી વિચાર કરતો ગયો તેમ મને લાગ્યુ કે કેમ આમ ન બની શકે? કદાચ એકબીજા માટેની સમજ જ આપણા જીવન માટે શ્રેષ્ઠ સાબિત થાય. કોઇ અજાણ પાત્ર સાથે જીવન ગોઠવવા કરતા આપણે જેને ઓળખીએ તેના સાથથી  જીવન વધુ સરળ ના બને? વિચારી જો જે તું .કોઇ પણ દિશામાં લેવાયેલો તારો નિર્ણય મને મંજૂર જ હશે. તું હંમેશા મારી અત્યંત કરીબી દોસ્ત રહી છું અને હંમેશા રહીશ જ.

શ્રેયા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એણે તો આવી રીતે વિચાર્યું જ નહોતું. એ જાણતી હતી કે સંદિપ પાસે સામેની વ્યક્તિને કન્વીન્સ કરવા કાયમ કોઇને કોઇ સચોટ દલીલ તો રહેતી જ અને એની  વાત કદાચ સાચી છે. જે તે વ્યક્તિમાં આપણી મનગમતી છાયા શોધવા પ્રયત્ન કરીએ તેના કરતાં જરા હાથ લંબાવીને આપણી મનગમતી વ્યક્તિનો સાથ મળતો હોય તો  એ જીવન વધુ સરળ જ બને ને? પપ્પા અને સંદિપના વિચારો એક સરખા મળતા કેમ આવત હતા? ક્યારેક માત્ર દિલ નહીં દિમાગથી પણ વિચારી શકાય અને બંને નો અભિગમ આ બાબતે એક સરખો હતો. પણ તેમ છતાં શ્રેયા કોઇ નિર્ણય પર આવવા માંગતી નહોતી. સંદિપ પસંદ હતો, ખૂબ પસંદ હતો પણ આ જે નવી ભૂમિકા તૈયાર થતી હતી એના ચોકઠામાં ગોઠવતા વાર લાગશે એવુ એને લાગી રહ્યુ હતું. સંદિપ જેટલી સ્વભાવિકતાથી એ હજુ આખી વાતને લઈ શકતી નહોતી.

સંદિપ , હવે આપણે જઈએ. હવે એ અહીં સંદિપથી છુટી પડીને પોતાની રીતે વિચારવા માંગતી હતી.પાછા વળતા પણ બેઉ જણ આખા રસ્તે ચુપ  જ હતા. શ્રેયાને ઘેર ઉતારતી વખતે સંદિપે કારના ડેશ બોર્ડ્માંથી કાઢીને એક કવર તેના હાથમાં આપ્યુ. શ્રેયાએ આશ્ચર્ય સાથે જોયુ તો એ સેપ્ટના ફોરેન એક્ક્ષેંજ સ્ટુડન્ટમાં સંદિપને  ૬ મહિના માટે સિનસિનાટી જવા માટેનો લેટર હતો. પાંચ વર્ષના કોર્સ દરમ્યાન ૬ મહિના માટે પ્રેક્ટીકલ ટ્રેઇનીંગ માટેની ઓફર હતી.

ઓહ! હાશ , મન પરથી પહાડ જેવો બોજો ખસી ગયો હોય તેવી લાગણી શ્રેયાને થઈ.શ્રેયા પણ  બેંગ્લોર તો જવાની હતી જ ને ?

જોયુને  નિયતીએ પણ  આપણને કેવો સમય અને સાથ આપ્યો? સંદિપે કાગળ પાછો લેતા કહ્યું . બની શકે આ ૬ મહિનામાં આપણે કોઇ નક્કર ભુમિકા પર આવીએ અથવા તો શક્ય છે આ સમય દરમ્યાન તને બીજી કોઇ વ્યક્તિ પસંદ પડે, શક્ય છે મને ત્યાં કોઇ સીટીઝન છોકરી ગમી જાય અને હુ ત્યાં જ રહી પડું. હવે સંદિપ પાછો પોતાના અસલ સ્વભાવ પર આવી ગયો. છુટા પડતી વખતે એના અને શ્રેયા વચ્ચેની આ તંગદિલી રહે એ એને મજૂંર નહોતું શ્રેયા સાથે ની એ તમામ પળો યથાવત રહે જે આજ સુધીની હતી એમ એ ઇચ્છતો હતો.

ત્યારબાદ પણ શ્રેયા અને સંદિપ મળતા રહ્યા. ટ્રેઇનીંગમાં જવાના સમય પહેલા રોજીંદા કામો પહેલાની જેમ  આટોપતા રહ્યા, શ્રેયા એ વિચાર્યુ જે પરિસ્થિતિ્નો હાલમાં એની પાસે કોઇ ઉકેલ નથી કોઇ જવાબ નથી ત્યારે એમાં વહી જવામાં જ સાર છે સંદિપ કહેતો હતો એમ -just blow with the flow. અને ત્યાર બાદ શ્રેયા માટે પછીના દિવસો પસાર કરવા સરળ બની ગયા.

—————————————————————————-૪——————————————————————————————–

સિનસિનાટીની ખુલ્લી હવામાં શ્વાસ લેતાની સાથે સંદિપ એ બધી વાતોને મનથી દૂર હડસેલી કામે લાગ્યો. એને આ દિવસોનો પુરેપુરો ઉપયોગ કરી લેવો હતો. એ જે જાણવા – જે શિખવા આવ્યો હતો , જે અનુભવ લેવા આવ્યો હતો એમાં જાતને પુરેપુરી ડૂબાડી દેવી હતી. બીજા કોઇ વિચારો  મન પર કબજો જમાવે નહી એટલી હદે એને બીઝી રહેવુ હતુ. આમ પણ હવે શ્રેયાનો  નિર્ણય જ આખરી રહેવાનો હતો. એને જે કહેવુ હતુ એ બધું જ એ વ્યક્ત કરી ચૂક્યો હતો.અને છેલ્લે શ્રેયાથી છુટા પડતી વખતે એ કહીને આવ્યો હતો .

શ્રેયા , આજથી માંડીને ૬ મહિના સુધીમાં તુ જ્યારે જે નિર્ણય લઇશ એ  જ મારો પણ નિર્ણય હશે. જો તારુ મન જો ક્યારેય મારી તરફ ઢળે ત્યારે પણ મને જણાવવાની ઉતાવળ કરીશ નહી.રખેને એ નિર્ણય કોઇ દબાવ કે લાગણીવશ થઈને લેવાયો હોય તો મને જણાવીશ નહીં ત્યાં સુધી તને એની પર ફરી ને ફરી વિચારવાનો તને અવકાશ રહેશે.  આ અંગે હવે આપણે આ સ્ટડી ટૂર પતે નહીં ત્યાં સુધી કોઇ વાત કે ચર્ચા નહી કરીએ. પણ  હા ! જો  તારો  કોઇ પોઝીટીવ અપ્રોચ હોય તો મને હુ પાછો આવુ ત્યારે એરપોર્ટ પર લેવા તો આવીશને ?

શ્રેયાએ મૂક સંમતિ આપી હતી એની વાતને.

બેંગ્લોર પહોંચ્યા પછી શ્રેયાએ પણ સમગ્ર ધ્યાન એ પ્રોજેક્ટ પર કેન્દ્રિતતો કર્યુ પણ કોણ જાણે કેમ હવે એ પોતાની જાતને સંદિપથી અલગ પાડી શકતી જ નહોતી. સેપ્ટના એ દિવસો ,  એ રાતોની રાતોજાગીને કરેલા પ્રોજેક્ટ સબમિશન માટેના ઉધામા બધુજ ઉભરઇને બહાર આવતુ હતું.

સ્ટોપ ઇટ એન્ડ લેટ્સ હેવ અ કોફી બ્રેક ,એક્દમ કામ કરતા કરતા સંદિપનો મુડ બદલાઇ જતો અને બધુ જ પડતુ મુકીને બધા ને કેન્ટીનમાં ઘસડી જતો.સંદિપનુ કામ બધુ જ મુડ પર અવલંબિત હતુ. ક્યારેક મુડ ન હોય તો સમયની  ગમે તેટલી મારામારી હોય પણ એ કામે વળગતો જ નહી.અને કામ કરતા કરતા જો મુડ બદલાઇ જાય તો બધા કામ લટકતા મુકીને ઉભો થઈ જતો.  આ વાતની શ્રેયાને સખત ચિઢ રહેતી .

કામ એટલે કામ વળી ,એમાં મુડ કેવો? જે કામ કરવાનુ જ છે એ જેટલુ બને એટલુ વહેલુ પતી જાય તો પછી બ્રેક લે ને તારે જેટલો લેવો હોય એટલો તને કોણ રોકે છે? અને કામ સમયસર કે એનાથી પહેલા પતે તો  એમાં કોઇ કરેક્શન હોય તો એના માટે પુરતો સમય હાથ  પર તો  રહેને?

સંદિપનુ કામ છેલ્લી ઘડી સુધીનુ રહેતુ. અને શ્રેયા નુ કામ વ્યવસ્થિત પ્લાનીંગવાળુ હતુ. પુરતો સમય હોય તો પાછળની ઘઈ કેમ રાખવી?

ભઈ , તારા કામ માટેના  ડેડીકેશન માટે તને  સો  સો સલામ પણ અત્યારે તો હવે કોફી બ્રેક લે. યુ  રિયલી નીડ અ ગુડ કોફી , આખી રાત કામ ખેંચવુ છે ને? શ્રેયાને  છેવટે કોફી બ્રેક માટે સંદિપની પાછળ ખેંચાવુ જ પડતું.

અત્યારે તો સંદિપ સાથે નહોતો એટલે શ્રેયા પોતાની રીતે વ્યવસ્થિત કામે લાગી શકતી.  આ છ મહિના દરમ્યાન સખત કામ રહેવાનુ હતુ એટલે સમયની પાબંદ શ્રેયાએ  સમય કરતા કામ વહેલુ પતે તેવી તકેદારી પહેલેથી  જ રાખી હતી. સંદિપ સાથે હતો ત્યારે એ બધા શિડ્યુલ વેરેવિખેર કરી નાખતો અને અત્યારે જ્યારે સંદિપ નથી ત્યારે એની યાદ ચિત્તને વેરવિખેર કરી રહી હતી.શ્રેયા ઇચ્છતી નહોતી તેમ છતાં મન વારે વારે સંદિપને યાદ કરી લેતુ હતુ. આમ કેમ થતુ હશે? સંદિપ હાજર હતો ત્યારે શ્રેયાને ક્યારેક એની હાજરી અકળાવનારી લાગતી અને અત્યારે જ્યારે એ  હાજર નથી ત્યારે એની ગેરહાજરી વધુ ને વધુ સાલતી હતી.

શ્રેયાને  રહી રહીને લાગતુ હતુ કે જાણે  સંદિપ હવે એના જીવનનો એક હિસ્સો બની રહ્યો હતો, એક ન અવગણી શકાય એવો હિસ્સો . જેટલી વધુ ને વધુ શ્રેયા પોતાની જાતને કામમાં રોકી રાખવા મથતી એટલી વધુ તિવ્રતાથી સંદિપ જાણે એનુ મન રોકી રાખતો હતો. આ પ્રેમ હશે?  પણ હ્રદયના ખૂણે કોઇ ભિનાશ કેમ નથી અનુભવાતી?  ચિત્તમાં સંદિપ જેટલો પડઘાય છે હ્રદય કેમ એટલુ એના નામથી થડકાર નથી અનુભવતુ? હજુ એના વગર એક ક્ષણ પણ રહી  નહી શકાય એવી તાલાવેલી કેમ નથી થતી? અને છતાંય એ ક્ષણવાર પણ મનથી દૂર ખસતો નથી. ઓ ! ભગવાન આ તે કેવી અવઢવ !

અંતે શ્રેયાએ અમદાવાદ પહોંચીને નક્કી કરી લીધુ કે જ્યારે સંદિપ આવશે ત્યારે એ એને લેવા એરપોર્ટ જશે જ.  મનની એક ડામાડોળ પરિસ્થિતિમાંથી એ બહાર આવી ગઈ હતી. એક વાત પપ્પા અને સંદિપની સાચી લાગતી હતી, પ્રેમ કરીને જ પરણાય ? આપસી સમજ હોય તો  દુનિયામાં પરણીને પણ પ્રેમ કરી સુખી થનારા  એની  સાવ આસપાસ તો હતા. અને સંદિપથી વધીને બીજુ કોણ એને સમજવાનુ હતુ? સંદિપનો નિર્ણય આજે એને સાચો લાગતો હતો.  હવે બાકીની વાત બંને પરિવાર જાણે પણ  એણે  એનો નિર્ણય પપ્પાને જણાવી દીધો

—————————————————————————-૫—————————————————————————————

૬ વાગ્યાની ઇન્ડિયન એર લાઇન્સ અમદાવાદ એરપોર્ટ પર લેન્ડ થઈ ત્યારે શ્રેયા  એકલીજ સંદિપને લેવા પહોંચી હતી. માત્ર એ અને સંદિપ હોય એવો  થોડો વ્યક્તિગત સમય મેળવી લેવો હતો.  એરપોર્ટની બહાર આવતા સંદિપને એ જોઇ રહી. ડાર્ક બ્રાઉન કોડ્રોય પેન્ટ અને  એકદમ લાઇટ બ્રાઉન ટી-શર્ટ , પવનમાં ઉડતા કોરા વાળ અને અમેરિકા રહીને થયેલો થોડો ઉઘડતો વાન ,ચહેરા પરની બેફીરાઇ , ઓહ! સંદિપ પહેલા પણ આટલો જ સ્માર્ટ લાગતો હતો કે આજે એને વધુ ધ્યાનથી એણે એને જોયો?

સંદિપે આગળ આવીને ઉમળકાથી શ્રેયાને હળવા આલિંગનમાં જકડી લીધી. એનો વિશ્વાસ સાચો ઠર્યો હતો. જતી વખતે શ્રેયાએ કોઇ જવાબ આપ્યો નહોતો પણ પાછો આવશે ત્યારે શ્રેયાના નિર્ણય બાબતે એને ખાતરી હતી. સામાન ડેકીમાં મુકીને સંદિપે સ્ટીયરીંગ વ્હ્લીલ સંભાળી લીધુ. અને શ્રેયાના આશ્ચર્ય વચ્ચે ગાડી સીધી એણે કામા તરફ લીધી. એક રીતે સારુ  લાગ્યુ કે સંદિપ એકલતાની કેટલીક  વધુ પળો મળશે.આ ૬ મહિના દરમ્યાન ન કરેલી વાતો, કેટલીક અજાણી અવ્યક્ત થયેલી લાગણી એ એની સાથે શેર કરી શકશે. જોકે  આખા રસ્તે  એ ચુપ રહી અને સંદિપ આખા રસ્તે કઈને કંઇ બોલતો રહ્યો.

વેલ કમ બેક ટુ ઇન્ડિયા સંદિપ એન્ડ હાર્ટીએસ્ટ કોન્ગ્રેચ્યુલેશન્સ ટુ બોથ ઓફ યુ.” બંને કામાના બેંક્વેટ હોલમાં જેવા પ્રવેશ્યા કે તરતજ  તાલીઓના ગડગડાટ વચ્ચે આખા ગ્રુપ અને નજદીકી પરિવારજનોએ બંનેને વધાવી લીધા.દિગ્મુઢ થયેલી શ્રેયાનો હાથ થામી ને સંદિપ આગળ વધ્યો.

થેન્ક્સ અ લોટ ફોર બીઇંગ વીથ અસ ટુ સેલિબ્રેટ ધીસ મોમેન્ટ.

આ શું? સંદિપ.

ઓહ શ્રેયા ! આઇ એમ સો હેપ્પી એન્ડ ધેટ્સ વ્હાય આઇ જસ્ટ વોન્ટેડ ટુ ગીવ યુ  સરપ્રાઇઝ ….સંદિપ શ્રેયાને લઈને બંનેના પરિવાર તરફ વળ્યો.

એ ખૂબ ખુશ હતો અને શ્રેયા ગુંગળાઇ રહી હતી. ઓ પ્લીઝ સંદિપ , આપણી કોઇ પળો આપણી અંગત ન હોઇ શકે?  સાચી વાત છે ખુશી વહેંચવાથી વધે છે પણ પહેલા એ ખુશી ,એ આનંદ મને તારી સાથે તો માણી લેવા દેવો હતો!

પણ આજે સંદિપ કંઇ સાંભળવાના મુડમાં નહોતો. એ મહેફીલનો માણસ હતો .એને એનુ ગૌરવ યારો – દોસ્તો – સાથે શેર કરવુ હતુ. શ્રેયા ખેંચાતી રહી.

અને બસ પછી તો સંદિપની ધાંધલ ધમાલ, મસ્તીના પુરમાં એ હંમેશા વહેતી રહી. કોલેજનો બાકીનો સમય પણ એમ જ પસાર થતો રહ્યો. રિઝલ્ટ, ડીગ્રી કે સર્ટીફીકેટ આવે તે પહેલા બંને પોત-પોતાની રીતે અંગત  રીતે પ્રેક્ટીકલ અનુભવ લેતા રહ્યા.  અને એક દિવસ લાલ પાનેતરમાં લપેટાઇને અગ્નિની સાક્ષીએ  એ શ્રેયા વિવેક શ્રોફમાંથી  શ્રેયા સંદિપ પરીખ બની ગઇ.

——————————————————————————૬—————————————————————————–

સ્કોટ્લેન્ડની એ હરિયાળીમાં એ લીલીછમ બનતી ગઈ. સંદિપ અહીં સાંગોપાંગ એનો જ હતો. ટુ ઇઝ કંપની એન્ડ થ્રી ઇઝ ક્રાઉડ ,શ્રેયા કહેતી  અને અહીં એની અને સંદિપ વચ્ચે કોઇ  ક્રાઉડ નહોતું.  એકબીજાને પામવાના આયાસોમાં એકમેકમય બનતા ગયા.પુર્ણતાના આરે પહોંચવાની  એ અનુભૂતિ ….! આહ આજે શ્રેયાને થતુ હતું કે એનો નિર્ણય યોગ્ય જ હતો. સંદિપને તો વળી વિદેશની ધરતી પરનું  આ મુક્ત બંધન -વિહોણુ વાતાવરણ એકદમ જચી ગયું.  શ્રેયાને ક્યારેક સંકોચ થઈ આવતો પણ અહીં ક્યાં કોઇ એને ઓળખવાવાળુ હતુ? લજામણીનો છોડ ખીલતો ગયો.

સંદિપ , પપ્પાનો મેઇલ છે . શ્રીજી કોર્પોરેશનની નવી ઓફિસનું ઇન્ટીરિયર કરવા માટે ઓફર મળી છે તને..સામન્ય રીતે શ્રેયા મેઇલ ચેક કરી લેતી અને મેઇલ પર એમની સુખની ક્ષણોમાં દૂર રહીને પણ પરિવારને સામેલ કરી લેતી.

ઓહ! નો શ્રેયા નોટ નાઉ.અમદાવાદ પા્છા જઈએ ત્યારે બધી વાત,

અત્યારેને અત્યારે કોણ તને કામ શરૂ કરવાનુ કહે છે,પણ પ્લીઝ, તુ તારો કન્ફર્મેશન માટેનો જવાબ તો લખી દઇ શકેને? શ્રેયાને થોડી અકળામણ થતી.પણ સંદિપને કોઇ ઉતાવળ નહોતી.

યુરોપને તો એનો પોતાનો આગવો ઇતિહાસ છે તો સાથે અફાટ સૌંદર્યના ખજાનાની અણમોલ ભેટ  પણ છે. શ્રેયા , આ બધુ માણવાનુ મુકીને તું કામની વાત અત્યારે ક્યાં માંડીને બેસે છે? આ રોમન સ્ટાઇલનુ બાથનુ કન્સ્ટ્રકશન તને ફરી ક્યારે જોવા મળવાનુ છે? આ વિન્ડસર કેસલ-એડીનબરા પેલેસ, આ સેન્ટ પૉલ ચર્ચની ભવ્યતા , વેલ્સનો આ સ્નોડોનિયા અને લેન્ડ્ઝ એન્ડ્ની આ રમણીયતા ફરી તને અમદાવાદ તો શું પણ દુનિયામાં માં ગમે તેટલુ તુ ફરીશ તો પણ તને શોધી જડવાની છે?

આમ જોવા જાવ તો વાત સાચી હતી.

ઓ કે બાબા, તારી મરજી ,શ્રેયાને  એનો આગ્રહ છોડી દેવો પડતો.પણ એટલુ તો એને ચોક્ક્સ થતું કે સામે આવેલી તક જતી તો ના જ કરી શકાય.અને અત્યારે કામ ક્યાં શરૂ કરવાનુ છે? એણે તો બસ ખાલી એની સંમતિ જ દર્શાવવાની છે . લક્ષ્મી ચાંદલો કરવા આવી છે ત્યારે એણે જરા આગળ વધીને માત્ર કપાળ પર તિલક કરવા દેવાનુ છે. સંદિપની હા હશે તો એ લોકો સંદિપ માટે રાહ જોવા તૈયાર હતા.

પણ શ્રેયા અંતે તો બધુ ભુલીને સંદિપમય બનતી ગઈ. સ્કોટલેન્ડની એ ધરતી પર સુખની પાંખે સમય ઉડતો રહ્યો.. આગળ વધીને  કેટલુ ફર્યા એનો હિસાબ માંડવા બેસે તો માઇલોના માઇલો મુસાફરી કરી પણ કેટલીક યાદો હંમેશ માટે ચિત્ત સાથે જડાઇ ગઈ. નૈસર્ગિક સૌંદર્યની સાથે અંગત રસ જોડાયેલો હતો. બર્મિગહામના એ સિમ્ફની હોલનુ આકર્ષક ઓડીટોરિયમ , એની લાઇટ એન્ડ સાઉન્ડની અદભૂત ક્ષમતા સંદિપને ખુબ અભિભૂત કરી ગયા. વર્લ્ડ હેરિટેજ તરિકે જાણીતા બાથનુ રોમન સ્ટાઇલનુ કન્સ્ટ્રકશન એ બધુ જ સંદિપના રસના વિષયો હતા .વેલ્સના લેન્ડુડમાં વિક્ટોરિયલ એડવર્ડીયન સમયની ભવ્યતા અને લાલિત્યનો સમન્વય સંદિપને અપીલ કરી ગયો .

તો  શ્રેયા માટે પણ અહીં ક્યાં કોઇ ખોટ હતી? સ્નોડોનિયાની એ નાનકડી ટ્રેનની ૩૦૦૦ ફિટની ઉંચાઇએથી હલકા ધુમ્મસ વચ્ચે નીચે દેખાતો પેનોરમિક વ્યુ અને સંદિપનો હાથ પકડીને ઉભેલી શ્રેયા પરથી પસાર થતા એ ધુમ્મસભર્યા વાદળ ! જીવનભર એ સ્પર્શ  એને યાદ રહી જશે .તો પછી એ કોનવોલના એ લેન્ડઝ એન્ડને ક્યાં  ભુલી શકવાની હતી? યુ કે ની ધરતીના છેડા પર આવીને ઉભા હતા  બંને જણ . એ દિવસે સમી સાંજે ઢળતા સૂર્યના ઉજાસ પર ધુમ્મસનુ ઘેરૂ આવરણ આવી ગયું. શ્રેયા સાગર કિનારે ઉભી છે કે ધુમ્મસના દરિયા વચ્ચે લહેરાતી હતી એનો ભેદ પણ એ કળી શકતી નહોતી. સાગરનો એ ઘુઘવાટ ,લહેરાતા પવનની હળવી થપાટો ,હવાના સૂસવાટાનુ ગજબનુ સંમિશ્રણ કોઇ અજબ મોહિની ફેલાવી રહ્યુ હતુ. શ્રેયા તો બસ એમાં ઓગળતી રહી અને સંદિપ એ પિગળતી શ્રેયાને પોતાના શ્વાસોશ્વાસમાં સમાવતો ગયો.

જીવનના સૌથી ઉત્તમ દિવસો હતા એ. બસ બંને જણ એકમેકમાં ખોવાતા પામતા રહ્યા. જે શ્રેષ્ઠ હતુ તે અન્યોઅન્ય આપતા ગયા.

—————————————————————————————-૭————————————————————————

શ્રેયા……..સંદિપે પાછળથી આવીને એને એકદમ જકડી લીધી અને હાથમાં એક કવર મુકી દીધુ. શ્રેયાએ એમજ જકડાયેલી રહીને ખોલેલા કવરમાંથી લેટર કાઢયો. રાજપથ હાઇવે પર ખુલતા નવા  મોલમાં જ્વેલર શૉ રૂમના ઇન્ટીરીયરનુ કામ સંદિપે શરૂ કરવાનુ હતુ.સંદિપ ખુબ ખુશ હતો. નયનની ઓફીસમાં સંદિપની પોતાની  અલગ ચેમ્બરનુ  ઇન્ટીરીયર જોઇને એનુ નામ હવે નવા ઉભરતા ઇન્ટીરીયરની કક્ષામાં મુકાઇ રહ્યુ હતું. હનીમુનથી પાછા આવ્યા બાદ આ બીજી મોટી ઓફર હતી. શ્રીજી કોર્પોરેશનની  ઓફીસના ઇન્ટીરઈયરનુ કામ  તો એ પાછો આવે તે પહેલાં  મળી ગયુ હતુ . શ્રીજી કોર્પોરેશનની આખા ફ્લોર પરના એ ઓફીસની જુદી જુદી પાંચે કેબીનમાં  ટ્રેન્ડી લુકની સાથે સાવ અનોખી રીતે મોર્ડન ટચનુ કોમ્બીનેશન એણે ઉમેર્યુ હતું. તનિષ્કના શૉ રૂમ માટે આનાથી વધુ ઉત્તમ કોમ્બીનેશન કયું હોઇ શકે?  સંદિપ ખુશ હતો. એની સર્જનાત્મકતાને ખીલવા હવે ખુલ્લી રસાળ જમીન જો મળતી હતી! અને આ ઓફરથી એનો આત્મવિશ્વાસ અને થોડે અંશે જાત માટે ગર્વ ઉભો થયો હતો . કારણકે સાવ જ અનાયાસે મળેલી આ પહેલી તકના લીધે મનમાં એક ગુરૂર ઉભો થયો હતો કે  હીઇઝ સમથીંગ વેરી સ્પેશીયલ. નહીંતર એની સાથે જ બહાર પડેલા કેટલાય એના કો -સ્ટુડન્ટસ હજુ તો જોબ શોધતા હતા અથવા તો અનુભવ માટે  ક્યાંક નાની મોટી ફર્મ સાથે જોડાયા હતા.

હનીમુનની મધુર સફરેથી પાછા વળીને  હવે બંનેએ કેરિયર પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. શ્રેયાનો ઝોક ઘરના ઇન્ટીરિયર તરફ વધુ હતો. ઘરની વ્યક્તિઓની સંવેદનાને સજાવવી હતી . નાની નાની વાતને લઈને ઘર અને ઘરમાં વસતા -શ્વસતા સંબંધોની  દુનિયાને  સજાવવી હતી જ્યારે સંદિપને બહારની દુનિયામાં વધુ રસ હતો. વિશાળ ફલક પર એને વિસ્તરવું હતું અને એના માટે આ નવા નવા ખુલતા મૉલ ,નવા શૉ રૂમ , નવી ઓફીસો એની ઉડ્ડાન માટેના ખુલતા આસમાન સમા હતા. લોકોમાં એક ઓળખ ઉભી કરવી હતી. સંદિપ નયન પરીખમાંથી માત્ર સંદિપ પરીખનુ નામ  લોકોમાં એસ્ટાબ્લીશ થવુ જોઇએ એવો આગ્રહ મનના એક ઉંડે ખુણે ધરબાયેલો હતો. અને આ મૉલમાં શરૂ થતુ કામ એના શ્રી ગણેશ હતા.

શ્રેયા, જો જે ને આ એક કામ બીજા અનેક કામને ખેંચી લાવશે. શ્રેયા પણ એમ જ ઇચ્છતી હતી ને ?

સંદિપ, તારો નવો લે આઉટ તો બતાવ.

બતાવીશ , તને નહી બતાવુ તો કોને બતાવીશ? પણ પહેલા એને તૈયાર તો થવા દે.

વોટ? સંદિપ પંદર દિવસ થવા આવ્યા અને હજુ તેં લે આઉટ તૈયાર નથી કર્યો? તને યાદ તો છે ને આ છવ્વીસ જાન્યુઆરી એ મૉલનુ ઇનોગ્રેશન છે ? તને ખાતરી છે કે તુ આટલા દિવસોમાં કામ પુરુ કરી શકીશ?

શ્રેયા , વિશ્વાસ રાખ મારા પર. એક વાર કામ ચાલુ થશે પછી કંઇ જોવુ નહી પડે.

પણ કામ ચાલુ  તો થવુ જોઇએ ને સંદિપ?? દરેક કામ માટે પુરતો સમય જોઇશે. તને  કદાચ પેપર પર ડીઝાઇન તૈયાર કરતા વાર ન પણ લાગે પણ તારી ટીમને તો એ કામ પુરુ કરવા માં જેટલો સમય જોઇએ એટલો તો લાગવાનો જ છે ને?

અને ખરેખર એમ જ બન્યું . સંદિપના મુડ અને મિજાજ ક્યારે બદલાઇ જતા અને સમય ક્યાં પસાર થઈ જતો એની ખબર પડે તે પહેલા તો ઇનોગ્રેશનનો દિવસ નજીક આવતો ગયો અને શ્રેયાએ પોતાનુ કામ અટકાવીને એની ટીમને સંદિપના કામે લગાડવી પડી. છેક છેલ્લા દિવસ સુધી કામ રહ્યુ. જો કે કામની ખુબ પ્રસંશા થઈ.  શૉ રૂમ હોય તેના કરતા અનેક ગણો દેખાય એવા મિરર વર્કને લઈને  અમદાવાદના અદ્યતન શૉ રૂમોમાંનો એક શૉ રૂમ ગણાયો. સંદિપનુ નામ લોકોમાં જાણીતુ પણ થયુ પણ એની પાછળના ટેન્શન , કામને લઈને દોડાદોડી શ્રેયા સિવાય કોઇને ના દેખાયુ.

આહ! આજે હું ખુબ ખુશ છું શ્રેયા.

ઇનોગ્રેશનના અંતે જ્યારે બીજી બે ઓફિસોના ઇન્ટીરીયરના કામ સંદિપને મળ્યા ત્યારે સાંજનું ડીનર આજે બહાર જ લઈશું એવુ સંદિપે શ્રેયાને કહીને ગ્રાન્ડ ભગવતીમાં ટેબલ બુક કરાવી લીધું. પણ શ્રેયા થોડી ઉદાસ હતી.

કમ-ઓન શ્રેયા ચીયર્સ.  એન્જોય ધ ડિનર યાર. તારી વાત સમજુ છું , છેલ્લા દિવસ સુધી કામ ચાલ્યુ એ તને નહીં જ ગમ્યુ હોય પણ જે વાત પતી ગઈ છે એને અત્યારે યાદ રાખીને અપ-સેટ કેમ થાય છે?  મારો સ્વાભાવ છે તું જાણે છે ને? જે પતી ગયું છે  એને ભુલીને આગળ વધવાનું હોય નહીંકે એને યાદ રાખીને બેસવાનું.

શ્રેયા મૌન હતી. એ કેમ કરીને સમજાવે કે જે પતી ગયું છે  એ  ભુલવાના બદલે  ફરી એની એ  ભુલ ના થાય એના માટે થઈને પણ  એ યાદ રાખવનુ હોય. એને સંદિપને કહેવુ હતું કે જો એણે  અગાઉથી કામનુ વ્યવસ્થિત પ્લાનીંગ કર્યુ હોત તો આ સફળતા વધારે મીઠ્ઠી ના લાગી હોત ? આવડત -સ્કીલની સાથે ટાઇમ મેનેજમેન્ટ જેવી પણ કોઇ અગત્યની વાત હોઇ શકે. પણ અત્યારે સંદિપ સાથે ચર્ચા કરવાનો કોઇ અર્થ નહોતો અને શ્રેયા કરવા ધારત તો પણ સંદિપ એ સાંભળવાનો ક્યાં હતો?

એ તો એની મસ્તીમાં જ  મસ્ત હતો. શ્રેયાની આવી કોઇ ચિંતા કે મનનો ઉચાટ એને દેખાવાનો કે સ્પર્શવાનો સુધ્ધા નહોતો.


—————————————————————————-૮—————————————————————————————

“શ્રેયા, ગેટ રેડી , હું પાંચ જ મિનિટમાં પહોંચુ  છું. “

અને  શ્રેયાએ ના કહી દીધી અને સંદિપ  કઈ જવાબ આપે તે પહેલા જ  મોબાઇલ કટ કરી દીધો. શ્રેયાને બિલકુલ પસંદ જ નહોતી આ વાત. જ્યારે એ કામ કરતી હોય ત્યારે એના સમય કે ટારગેટ પહેલા આવી રીતે અધવચ્ચેથી નિકળી જવાનુ એના સ્વભાવમાં જ નહોતું. ડૉ. દિવાન પણ એવા જ સમયના પાબંદ હતા .

આજે એ એક નવા બંગલાની સાઇટ પર હતી. સુરમ્ય બંગ્લોઝમાં  કાર્ડીયોલોજીસ્ટ ડૉ. દિવાનના ઘરના ઇન્ટીરીયર માટે પતિ-પત્નિ સાથે આજે ફાઇનલ ચર્ચા કરી લેવાની હતી. દિવાન દંપતીની કમ્ફર્ટ અને કન્સનને ધ્યાનમાં રાખીને કરેલી ડિઝાઇનમાં જે કોઇ નાના મોટા સજેશન હતા તે જોઇ લેવાના હતા. એણે વળી પાછુ ચર્ચામાં ધ્યાન પોરવ્યું પણ એ થોડી અસ્વસ્થ તો થઈ ગઈ. દિવાને મનોમન એની નોંધ લીધી અને એ પણ વળી પાછા શ્રેયા સાથે ચર્ચામાં પરોવાયા. ડૉ. દિવાન  ખુબ બીઝી રહેતા અને તેમ છતાં આજે સમય કાઢીને ઘર અંગે બધુ ફાઇનલ કરી લેવા માંગતા  હતા જેથી શ્રેયા એનુ કામ શરૂ કરી શકે.  એટલે આજે તો સંદિપને નારાજ કરવો પડે તો પણ એમ કર્યા વગર એનો છુટકો જ નહ્તો.

સાંજે જ્યારે એ સંદિપને મળી ત્યારે સંદિપનો મુડ થોડો ખરાબ જ હતો.  શ્રેયાને પણ થોડું દુઃખ તો થયુ સંદિપને નારાજ કરવા માટે પણ હવે તો આ કાયમનુ હતુ અને એમ દર વખતે મુડ પ્રમાણે કામ કરે ક્યાં ચાલવાનુ હતું? નાના હતા ત્યારે સ્કુલમાં શિખવાડવામાં આવતુ હતુ ને ..

વર્ક વ્હાઇલ યુ વર્ક-પ્લે વ્હાઇલ યુ પ્લે .

ધેટ ઇઝ ધ વે ટુ બી હેલ્ધી વેલ્ધી એન્ડ ગે.

એ બધુ માત્ર કહેવા માટે જ હતું? એને યાદ રાખીને જીવનમાં ઉતારવા માટે નહીં ? આ એ જ  સંદિપ હતો જેને શ્રેયા ઓળખતી હતી? આ એ જ સંદિપ હતો જે શ્રેયા ને ખુબ સારી  રીતે જાણતો હતો કે એવો શ્રેયાને ભ્રમ હતો? આ એ જ સંદિપ હતો જે શ્રેયાની તમામ મુંઝવણોનો ચપટીમાં ઉકેલ લાવી આપતો હતો? ઉલટાનો હમણાંથી શ્રેયા મુંઝવણમાં મુકાઇ જાય એવુ ક્યારેક કરી બેસતો.

સંદિપને થતુ આ એ જ શ્રેયા છે જે પહેલા એના પ્રત્યેક ઓપિનીયનને આધારિત હતી? આ એ જ શ્રેયા છે જે એના દરેક પેંઇન્ટીગ સૌથી પહેલા એને જ બતાવતી અને સંદિપની વિશેષ ટીપ્પણીની અપેક્ષા રાખતી ?

જો કે આજે પણ શ્રેયાની નવી દરેક ડીઝાઇનના લે આઉટ સંદિપ જોઇ  જ લેતો અને  એ એને બતાવતી પણ ખરી. બહારની વ્યક્તિ કરતા અંગત વ્યક્તિ સાથે જ ભૂલોનુ નિરાકરણ થઈ શકતુ હોય તો વળી એનાથી વધુ ઉત્તમ શું? ક્યાંક કોઇ કચાશ રહી જતી હોય તો  અને તે પહેલેથી જ સુધારી શકાતી  હોય તો એ શક્યતા શા માટે જતી કરવી? સંદિપની સાથે ચર્ચા કર્યા બાદ જ  એની ડિઝાઇન -લે આઉટ ક્લાયન્ટ સુધી પહૉચતા. સંદિપે કરેલા સજેશન પ્રમાણે  ક્યાંક જરૂરી ફેરફારો પણ કરવામાં એને કોઇ પ્રોબ્લેમ નહોતો લાગતો. પ્રોબ્લેમ લાગતો  સંદિપને જ્યારે શ્રેયા તરફથી કોઇ સજેશન હોય.

“મને મારી રીતે કરવા દે ,શ્રેયા મારે શું કરવુ એની મને ખબર પડે છે.”

ખબર તો શ્રેયાને પણ ક્યાં નહોતી પડતી?  જો સંદિપ એને કહી શકતો હોય તો એ કહે એમાં સંદિપને શા માટે વાંધો હોવો જોઇએ ?  શ્રેયાને ખુબ લાગી આવતુ . કેમ આવુ ?

કદાચ મેઇલ ઇગો ?

સંદિપને જો  પાછળથી એની વાતનુ તથ્ય સમજાતુ  તો પણ  જાણે  શ્રેયા એ કોઇ વાત કરી જ નથી  અને એ એનો પોતાનો જ   મૌલિક વિચાર હોય  એમ  પોતાની રીતે અમલમાં મુકતો  પણ   ખરો પણ એ વખતે તો   શ્રેયાની વાત કાપી જ નાખતો.અંતે ક્રેડીટ સંદિપના નામે જમા થતી

“આવુ કેમ ?  જેને કોમ્પ્લીમેન્ટ સ્વીકાર્ય છે એને કોમેન્ટ અસ્વીકાર્ય કેમ ? ” જો વાહ વાહ ખપતી હોય તો ક્યારેક ખોડ પણ ખમી લીવી જોઇએને?

સંદિપનુ   એવું જ હતું, ક્યારેક પણ જો કોઇ કામ અણધાર્યુ કે નવુ કર્યુ હોય તો એની નોંધ લેવાવી જ જોઇએ અને અને એ અપ્રીશિયેટ પણ થવી જ જોઇએ.

કલ્ચરલ પ્રોગ્રામોમાં શ્રેયાનો રસ સંદિપથી ક્યાં અજાણ્યો હતો? તે દિવસે ઠાકોરભાઇ હોલમાં એક થીમને લઈને એના પર જ  એક ગુજરાતી અને  એક હિન્દી ગીતની એ અનોખી મહેફિલની  સંદિપે શ્રેયાને જણાવ્યા  વગર જ ટિકીટ લઈ લીધી હતી અને રાત્રે સીધી જ એને હોલ પર લઈ ગયો હતો. ખુબ ખુશ થઈ ગઈ શ્રેયા. જો કે થોડા મોડા પડ્યા એટલે પ્રોગ્રામ ચાલુ થઈ ગયો હતો.એક વાર પ્રોગ્રામમાં બેઠા પછી શ્રેયા એમાં ખોવાતી ગઈ.માણતી ગઈ એક પછી એક ગીતોને.  જ્યારે અંતમાં  પાર્થિવ ગોહીલના એ ગીત ને જે સ્ટેન્ડીંગ ઓવેશન મળ્યુ  ત્યારે તો શ્રેયા જ નહી આખુ ઓડીયન્સ ઝુમી ઉઠ્યુ ! અંતે  બાકી હતુ તો સિનીયર મોસ્ટ દિલીપ ધોળકિયાએ એમનુ જાણીતુ ગીત તારી આંખનો અફીણી ગાઇને  મહેફિલનો રંગ જમાવી દીધો . સમગ્ર ઓડીયન્સ આફ્રીન થઈ ગયું. શ્રેયા તો એકદમ મુડમાં આવી ગઈ .ઘણા સમય બાદ એકધારા કામના રૂટીનમાં એક મનગમતો બ્રેક મળ્યો .પ્રોગ્રામમાંથી બહાર નિકળીને ય હજુ શ્રેયા એ માહોલથી જુદી પડી જ નહોતી. આખા પ્રોગ્રામ દરમ્યાન એ સંદિપનો હાથ હાથમાં જ લઈને બેઠી હતી.

સરસ પ્રોગ્રામ થયો નહીં ? સરપ્રાઇઝ કેવી રહી? સંદિપે હળવેકથી શ્રેયાને પુછ્યુ.

“આહ ! મઝા આવી ગઈ. “

શ્રેયાએ   ખરેખર ખુબ ખુશ થઈને અત્યંત  ઉમળકાથી  અને ભારોભાર  ઉષ્માથી સંદિપનો હાથ પકડી લીધો.  હાથના એ સ્પર્શમાં આમ તો એમાં જ બધુ કહેવાઇ ગયુ હતુ પણ સંદિપને તો શબ્દોની અપેક્ષા હતી. વણ કહેવાયેલા પણ ઘણુ બધુ વ્યક્ત કરી જતા ભાવો કરતા બે વ્યહવારિક આભારના શબ્દોનુ એને મન કદાચ વધુ મૂલ્ય હતુ.

“તો પછી તેં મને કઇ કહ્યુ નહી! સરપ્રાઇઝ માટે પણ નહી?”

આહ! ઓહ, શ્રેયા સીધી જમીન પર આવી ગઈ. એણે સંદિપને કઈ કહેવુ જોઇતુ હતુ આવો પ્રોગ્રામ કરવા માટે. આવી સરપ્રાઇઝ આપવા માટે. પ્રસંશા કરવી જોઇતી હતી. ચહેરા પરના ખુશીના – ભાવ હાથનો સ્પર્શ એ બધુ ગૌણ હતુ. મૌનની પણ  કોઇ ભાષા હોઇ શકે પણ ના , મહત્વના હતા બે શબ્દો જે સંદિપ માટે એણે બોલવા જોઇતા હતા.

સંદિપે ક્યારેય કોઇ વાતે શ્રેયાની નોંધ લીધી હતી? કેટલીય વાર કામના બોજાને પહોંચી વળવા શ્રેયા એનુ કામ અટ્કાવીને સંદિપની સાથે ઉભી રહેતી. ક્યારેય એણે તો સંદિપ પાસે એના જેવી અપેક્ષા રાખી જ નહોતી કે સંદિપ એના માટે કંઇક કહે . આપણી વ્યક્તિની ખુશી માટે કઈ કરવામાં  પોતાની  પણ ખુશી  નથી સમાયેલી?

બંને જણનો મુડ જરા ખરાબ થઈ ગયો.આગલા ત્રણ કલાકનો કેફ ત્રણ મીનીટમાં જ ઉતરી ગયો.

અપેક્ષા,  આ જ વધારાનો શબ્દ એમના જીવનમાં ઉમેરાઇ ગયો છે ને? બાકી તો પહેલા પણ બંને ક્યાં સાથે નહોતા? કોલેજના એ સમય દરમ્યાન દિવસોના દિવસો સાથે કામ કર્યુ છે. ક્યાંય કશું નડતું નહોતુ .કારણ ? ત્યાં  કોઇ અપેક્ષા નહોતી, હતી તો માત્ર દોસ્તી જ્યાં  સમજના સરવાળા અને ગુણાકાર જ હતા.કોઇ લેતી-દેતીના  બાદબાકી કે ભાગાકાર નહોતા.

શ્રેયાને આવિષ્કાર ફિલ્મ યાદ આવી ગઈ. આમ તો ઘણી જુની ફિલ્મ ,કદાચ શ્રેયાનો તો જન્મ નહી થયો હોય પણ  પપ્પાના  ગમતા કલેક્શનમાંથી એ ઘણીવાર એ જુની ફિલ્મો જોતી અને એને ગમતી પણ ખરી.પતિ -પત્નિના સંબંધોની આસપાસ ઘુમતી કથા દરેકના જીવનને લાગુ પડતી હશે? લગ્ન પહેલા પોતાનુ જે સર્વ શ્રેષ્ઠ છે તે લઈને સામી વ્યક્તિને આંજી દેવાની કળા કે આંચળો લગ્ન પછી કેમ ઉતરી જતો હશે અને અપેક્ષાઓ વધી જતી હશે?   જો કે સાથે મન પણ મનાવતી કે પ્રેમ છે ત્યાં અપેક્ષા છે ને?

આખા રસ્તે બંને કઈ બોલ્યા વગર જ ઘર સુધી પહોંચી ગયા..અને એક ભારઝલ્લી રાતનો આંચળો ઓઢીને ઉંઘવાનો ડોળ કરતા પાસા બદલતા રહ્યા.પણ ખણણણ ….કાચમાં એક નાનીશી તિરાડ તો પડી જ ગઈ બંને પક્ષે.

……………………………………………………………………………………૯……………………………………………………………………………………………………

વીશ  યુ  વેરી હેપ્પી મેરેજ એનીવર્સરી , સંદિપ.

શ્રેયાએ ઉંઘતા સંદિપના ગાલે હળવુ ચુંબન કરી લીધુ.અને બીજી ક્ષણે સંદિપે  બેડમાંથી ઉભી થવા જતી શ્રેયાનો હાથ પકડીને પોતાની પાસે ખેંચી લીધી.

આજે સાંજે  નથીંગ  ડુઇંગ, હું અને તું ડીનર સાથે લઇશું.

અરે વાહ! પોતાના મનની વાત સંદિપના મોઢે? ચાલો સવાર તો સારી ઉગી. આગલા દિવસનુ ટેન્શન ભુલાઇ ગયું .મનથી મુંઝાતી શ્રેયાને હાશકારો થયો. બાકી તો એને લાગતુ નહોતું કે વાત સાવ આમ સહેલાઇથી પતી જશે.

હમણાંથી સંદિપ વધુ ને વધુ જાણે રિસાળ બની ગયો હતો. પહેલાની એની બે-ફિકરાઇ , વાતને હળવી રીતે લેવાનો સ્વભાવ બદલાતો હતો. શ્રેયાના જરાક નાના અમસ્તા નકારને પણ એ સહી શકતો જ નહોતો. અને કલાકો સુધી બોલ્યા વગર બેસી રહેતો. ઓફીસમાં પણ એને કામ કરવાનો મુડ રહેતો નહી. આ વળી નવી વાત.અંગત પ્રોબ્લેમને કામ સાથે સાંકળવાની ક્યાં જરૂર? અંગત સમસ્યાઓ અંગત જ રહેવી જોઇએને? અંતરમાં ગમે તેટલો ભૂચાળ ચાલતો હોય પણ એનો હચરકો બહાર બીજા સુધી પહોંચે નહી એટલો તો પોતાની પર કંટ્રોલ હોવો જોઇએ ને?

સાંજ ખરેખર સરસ રહી. ઘણા સમયે જાણે એકબીજાની નિકટતા ફરી એકવાર જીવાતી ગઈ. આમ જોવા જાવ તો પ્રોબ્લેમ જ ક્યાં હતા અને આમ જોવા જાવ તો એના સોલ્યુશન પણ ક્યાં હતા ? બસ એક નાનુ અમસ્તુ અંતર તો હતુ બંનેના સ્વભાવમાં , બંનેના વિચારોમાં અને અમલમાં .પણ ક્યારે  એ નાનુ અમસ્તુ અંતર ,એ નાની અમસ્તી ફાટ ક્યારે મોટી ખાઇ બનીને વિસ્તરતી રહી એની કોઇને ખબર ના રહી.

એ દિવસે સંદિપ બહાર સાઇટ પર હતો અને શ્રેયા ઓફીસમાં .ખાસ કોઇ કામ ન હોય ત્યારે શ્રેયા  હજુ પેઇંન્ટીંગ કરી લેતી.એના માટેનો એ સૌથી  વધુ ઉત્તમ સમય હતો જેમાં પોતાની જાતને પોતાની રીતે વ્યક્ત કરી શકતી. એની જાત સાથે સંવાદ રચી શકતી  . આ એક એવો શોખ હતો જેના લીધે એને ક્યારેય એક્લતા લાગતી જ નહીં .એવા એકાંત  માટે એ તલસતી જેમાં એ પોતાની જાત સાથે ઐક્ય સાધી શકે.

સંદિપે ધસમસતા ઓફીસમાં આવીને શ્રેયાના હાથમાંથી બધુ જ પડતુ મુકાવીને ઓફીસમાંથી બહાર લઈ ગયો. કારમાં બેસીને કાર સીધી હાઇવે કર્ણાવતી ક્લબ તરફ લીધી. શ્રેયાનુ આશ્ચર્ય વધતુ જતુ હતુ. એક વાત તો એને સમજાઇ ગઈ રહી હતી કે એ કોઇ વાતને લઈને ખુબ ખુશ હતો.કોઇક તો વાત હતી જે એ શ્રેયા સાથે શેર કરવા માંગતો હતો.

સંદિપને એસ.જી હાઇવે પર બનતી નવી થ્રી સ્ટાર હોટલના ઇન્ટીરીયરનુ કામ મળ્યુ હતુ. એના માટે એ ખુબ મોટો પ્રેસ્ટીજ ઇસ્યુ હતો.શ્રેયા પણ ખુબ ખુશ થઈ ગઈ.વ્હાલથી સંદિપનો હાથ પકડીને હળવુ ચુંબન કરી લીધુ. કોન્ગ્રેચ્યુલેશન સંદિપ, i am too happy and very proud of you.પછીતો આખા રસ્તે આ પ્રોજેક્ટને લઈને વાતો થયા કરી.શ્રેયાએ ખુબ ઉત્સાહપૂર્વક પુછ્યા કર્યુ, સાંભળ્યા કર્યુ.

“સંદિપ, એક વાત કહુ? આ વખતે પ્લીઝ પહેલેથી તકેદારી રાખજે, પાછળથી દર વખતની જેમ ટેન્શન ,દોડાદોડી કે ઉજાગરા ના થાય….”

… એક  જોરદાર બ્રેક અને પછી ઝાટકા જોડે ગાડી ઉભી રહી ગઈ.

“નોટ અગેઇન , પ્લીઝ ડોન્ટ સ્ટાર્ટ નાઉ ઓલ ધેટ  એટ લીસ્ટ નોટ ફોર ધીસ મોમેન્ટ.”

શ્રેયાથી જીભ કચરાઇ ગઈ.સંદિપનો મુડ એકદમ ખરાબ થઈ ગયો. એક પળ અને એણે ગાડી ઘર તરફ પાછી વાળી લીધી. ગુસ્સાથી તમતમતો ચહેરો જોઇને શ્રેયા ડઘાઇ ગઈ.શું કરે એ? એતો બે બાજુથી ભિંસાતી હતી. જો કઈ બોલે નહી અને હંમેશની જેમ જ પુનરાવર્તન થયા કરે તો એને  દુ;ખ થતુ કે એણે કેમ સંદિપનુ ધ્યાન ના દોર્યુ.  સંદિપના મુડને લઈને જે રીતે કામમાં અવરોધ ઉભા થતા અથવા ક્યારેક એનો કામ પર ચડવાનો મુડ ન હોય ત્યારે  શ્રેયાને અંદરથી સતત ટેન્શન રહ્યા કરતુ  અને એને એમ થતુ કે  છેવટે એક વાર સંદિપને કહી તો   જોવા જેવું જ હતુ. પણ  જો બોલે તો તો વાત જ વણસી જતી.

ઘરે પહોંચીને સંદિપ સીધો જ બેડરૂમમાં ઘુસી ગયો અને શ્રેયાના લાખ વાના છ્તાં બહાર જમવાના ટેબલ પર ના આવ્યો. છેવટે શ્રેયા  એકલી જ નીચે આવી.

નયનભાઇ અને વિભા બહેનનુ  ઘરમાં કયારેક ઉચક મન લઈને ફરતા ઉભય પર ધ્યાન તો જતું જ હતું. અને એમાંય  વિશેષતો નયનભાઇના કારણકે  ક્યારેક આવુ બનતું ત્યારે ઘર હોય કે  ઓફીસ  શ્રેયા તો  સ્વસ્થતાથી કામે લાગે જતી પણ સંદિપ ઉખડેલો ઉખડેલો રહેતો. આજે તો  એકદમ ઘેર પાછા આવ્યા ત્યારે   તો શ્રેયાના ચહેરા પર તણાવ દેખાયો હતો. જો કે એ નીચે  આવી ત્યારે પુરી સ્વસ્થતાથી નયનભાઇ અને વિભાબહેન સાથે જમવા બેઠી, સંદિપને ઠીક નથી એટલે ઇચ્છા થશે તો મોડેથી જમશે એમ કહીને વાત વાળી લીધી.

ઘણા વખતથી બંને જણ વચ્ચે ઉભી થતી તંગદિલી ગમે તેટલી ઢાંકવા છતાં પણ ડોકાયા વગર ક્યાં રહેવાની હતી?  સંદિપના ઘર પુરતી જ આ ક્યાં વાત હતી?  હવે તો શ્રેયાના ઘર સુધી એની ઝાળ પહોંચી જતી.ક્યારેક શ્રેયાના ઘેર જવાનુ આવતુ ત્યારે બને ત્યાં સુધી આવી તંગ પરિસ્થિતિમાં એ જવાનુ જ ટાળતી કારણકે એ તો બધાની વચ્ચે સ્વસ્થ રહી શકતી પણ સંદિપની વર્તણુક ચાડી ખાઇ જતી.કાયમનો બોલકો સંદિપ ખપ પુરતુ બોલે કે શુન્યમનસ્ક થઈને બેસે તો કોના ધ્યાન બહાર રહેવાનું હતું?

જો કે બે-ચાર દિવસ પછી વળી પાછું બધુ ઠેકાણે પડી જતુ અને રાબેતા મુજબ સંદિપ અસલી મિજાજમાં આવી જતો પણ આ વખતે એને મુડમાં લાવવો  જરા અઘરો લાગી રહ્યો હતો. બીજા દિવસની સવારે એ ઉઠ્યો ત્યારે હંમેશની જેમ શ્રેયાએ એને ગુડ મોર્નીંગ કહ્યુ પણ એને સામે જવાબમાં રોજીંદા ઉમળકાનો અભાવ વર્તાયો. સંદિપ એના સમયે તૈયાર થઈને ઓફીસે જવા નિકળી ગયો. શ્રેયાને ડૉ. દિવાનના બંગલા પરની સાઇટ પર જવાનુ હતુ એટલે લગભગ આખો દિવસ તો એમને સામસામે મળવાની શક્યતા હતી જ નહીં . આવુ ક્યારેક બને ત્યારે દિવસમાં બે-ચાર વાર તો મોબાઇલ પર વાત કરી લેતા સંદિપનો એક્વાર પણ મોબાઇલ રણક્યો નહી. અને  શ્રેયાએ  મોબાઇલ જોડ્યો તો સતત રીંગ વાગતી રહી. કોલર ટ્યુન  સતત રણકતી રહી.

જબ કોઇ બાત બિગડ જાયે , જબ કોઇ મુશ્કિલ પડ જાયે

તુમ દેના સાથ મેરા ઓ હમનવાઝ………..

આ ટ્યુન સંદિપે એના અને શ્રેયાના મોબાઇલ પર સેટ કરી હતી .બંને ને ખુબ ગમતુ હતુ આ ગીત.સંદિપને ખુબ શોખ હતો આવી જુદી જુદી રીંગ ટોનનો. એના અને શ્રેયાના મોબાઇલ પર એ જ બધુ સેટ કર્યા કરતો અને સંભળાવતો..

જો શ્રેયા , તારામાં હમ સાથ સાથ હૈ ના

યે તો સચ હૈ કે ભગવાન હૈ

હૈ મગર ફિરભી અન્જાન હૈ .ધરતી પે રૂપ મા-બાપકા ઉસકે ધાગાકી પહેચાન હૈ

ગીત ની રીંગ ટોન વાગે તો સમજી જવાનુ તારા મમ્મી કે પપ્પાનો ફોન છે.

જુદા જુદા ગ્રુપ માટે અલગ રીંગ ટોન  સેટ કર્યા છે એટલે  જોયા વગર પણ તને ખબર પડી જશે કે કોનો ફોન છે.

મોબાઇલ જ શ્રેયા એને સોંપી દેતી. તારે જેટલા નંબર નાખવા હોય જે રીંગ ટોન સેટ કરવા હોય એ તુ કર્યા કર , આ મારુ કામ જ નહી, મારે તો બસ ફોનની રીંગ વાગે અને વાત થાય એટલુ બસ છે.અને ખરેખર શ્રેયામાં એટલી ધીરજ જ નહોતી  અને સંદિપને ખુબ શોખ હતો એને ખુબ મઝા આવતી આવા બધામાં..

“જો શ્રેયા આ મિશન ઇમ્પોસીબલનું મ્યુઝીક સાંભળ્યુ? કોનામાં નાખુ ?”

શ્રેયા હસી પડતી,” તારાથી વધીને કોઇ ઇમ્પોસીબલ મને તો લાગતુ નથી, એમ કર તારામાં જ એ રીંગ ટોન નાખી દે.”

“કેમ મેડમ ,અમે તમારુ શું બગાડ્યુ છે? “

સંદિપ મુડમાં હોય ત્યારે શ્રેયાને  લાડથી મેડમ કહીને બોલાવ્તો.

“કેમ ભુલી ગયો ? હજુ તો ગયા શનિવારનો  તારો છબરડો?”

સંદિપનો સ્કુલના સમયનો  ખાસ મિત્ર  નિરવ કાયમ માટે અમેરિકા જતો હતો અને એને ડીનર માટે બોલાવ્યો હતો.  શ્રેયાને પણ એની સાથે ખુબ ફાવતુ.પ્લાન એવો હતો કે શનિવાર સાંજથી એ આવી જવાનો હતો અને મોડે સુધી સાથે જ રહેવાના હતા. કોને ખબર ફરી ક્યારે મળાય? શ્રેયા એ દિવસે વહેલી સાઇટ પરથી આવીને ડીનરની તૈયારીમાં લાગી હતી જેથી નિરવ અને સંદિપ આવે ત્યારે એ ફ્રેશ થઈને એમની સાથે બેસી શકે.

સાંજે લગભગ છ વાગ્યે શ્રેયાનો મોબાઇલ રણક્યો.

“શું કરે છે શ્રેયા?  એક સરપ્રાઇઝ છે તારા માટે. લે વાત કર.”

સામે છેડે સંદિપ હતો એ તો શ્રેયાને રીંગ ટોન પરથી જ ખબર હતી પણ હવે કોની સાથે વાત કરવાની છે એ કલ્પના કરે તે પહેલા સામેથી જપનનુ હેલ્લો સંભળાયુ.જપન સેપ્ટના ગ્રુપમાં હતો. આડી અવળી વાત કરીને એણે સંદિપને મોબાઇલ આપ્યો.

“સંદિપ , કેટલી વાર છે ? નિરવ હમણાં આવશે ,યાદ છે ને?”

“યસ મેડમ. બસ અમે હમણાં જ થોડી વારમાં પહોંચીએ.”

“આ અમે એટલે?”

“હું અને જપન. એ અહીં મળવા આવ્યો હતો અને મેં એને રોકી લીધો છે, લેતો આવુ છુ એને, આપણી સાથે જમશે.અને એણે આવવાની હા પાડી એટલે મૌલિકને પણ બોલાવી લીધો છે એ આવતો જ હશે.”

શ્રેયા ચકરાઇ ગઈ. આમ સાવ જ છેલ્લી ઘડીએ કોઇ જાણ વગર સંદિપે બધુ બદલી નાખ્યુ હતુ. નિરવ સાથે શાંતિથી સાંજ પસાર કરવાના બદલે સંદિપને આ શું સુજ્યુ ? જપન અને મૌલિકતો અહીં જ રહેવાના હતા, એમને તો ફરી પણ ક્યારેક મળી શકાય અને નિરવને તો કોણ જાણે હવે ફરી ક્યારે મળાશે? આ  મિંયા મહાદેવનો વળી કેમનો મેળ પાડ્યો?

અને ખરેખર એમ જ બન્યુ. નિરવ આવ્યો તો ખરો પણ જપન અને મૌલિકની હાજરીમાં  શ્રેયા અને સંદિપ જોડે સાંજ વિતાવવાનો એનો ઉત્સાહ થોડો મોળો પડી ગયો.

“સોરી, બાબા. ભુલ થઈ , તારી વાત સાચી છે પણ એકવાર કહેવાઇ ગયા પછી કેવી રીતે ના પાડુ?  “

રાત્રે જ્યારે નિરવ પણ વહેલો નિકળી ગયો અને જપન-મૌલિકના ગયા પછી   સંદિપે પોતાની ભૂલ કબૂલી પણ સાંજ આખી વેરણ-છેરણ થઈ ગઈ એનો શ્રેયાને એટલો તો અફસોસ રહી ગયો કે ના પુછોને વાત.  આમ બનતુ ત્યારે છેવટે થાકી ને શ્રેયા હંમેશા કહેતી ” સંદિપ, યુ આર ઇમ્પોસીબલ.”

——————————————————————————૧૦—————————————————————————————-


“શ્રેયા,  વ્હેર આર યુ? આર યુ ઓકે?  આ મોબાઇલ પકડીને કેમ ક્યારની બેસી રહી છું? એની પ્રોબ્લેમ?”

મિસિસ દિવાને આવીને શ્રેયાને આમ  ક્યારની એકદમ સ્થિતપ્રજ્ઞ બેઠેલી જોઇને પુછ્યુ. ડૉ. દિવાનને પુરતો ટાઇમ મળતો નહી એટલે મિસિસ દિવાન જ  કામ જોવા આવી જતા.રોજબરોજના નાનામોટા ચેન્જીસ કે અપૃવલ પ્રમાણે શ્રેયા આગળ કામ વધારતી. જો કે લગભગ તો એક વાર ડિઝાઇન નક્કી થયા બાદ ખાસ કોઇ ચેન્જીસ કરવાના રહેતા જ નહી પણ તેમ છતાં મિસિસ દિવાન દિવસમાં એક વાર અહીં આવતા તો ખરા જ.

શ્રેયાએ ઝબકીને પોતાની જાતને સંભાળી લીધી. પણ ફરી સમય મળતા સંદિપને મોબાઇલ જોડ્યા વગર ના રહી શકી. ફરી એનો એ જ ટ્યુન વાગતો રહ્યો.

જબ કોઇ બાત બિગડ જાયે , જબ કોઇ મુશ્કિલ પડ જાયે

તુમ દેના સાથ મેરા  ઓ હમનવાઝ……….

શ્રેયાએ થાકીને ઓફીસે ફોન જોડ્યો.

“કેમ કંઈ કામ હતુ?”

થોડી રીંગ વાગ્યા પછી સંદિપે ફોન તો લીધો પણ એકદમ સપાટ અવાજે પુછ્યુ.

“મોબાઇલ પર ક્યારની રિંગ  મારુ છું  .”

“મોબાઇલ ઘેર રહી ગયો છે. “

વળી પાછો એ જ કોઇ ચઢાવ-ઉતાર વગરનો સંદિપનો અવાજ સાંભળીને શ્રેયાને  હવે તો ખરેખર વાત બગડી જ નહી પણ વણસી ગઈ હોય એમ હ્રદય પર બોજ લાગવા માંડ્યો. આગળ શું બોલવુ એનીય સુધબુધ જતી રહી અને સાવ દિગ્મૂઢ થઈને ઉભી રહી.

અને સંદિપે ફોન મુકી દીધો. સંદિપ  ગઈકાલની વાતને લઈને  અતિશય ગુસ્સે હતો. શ્રેયાને એને જે ટકોર કરી એ જ એનાથી સહન થયુ નહોતુ. શ્રેયાને કઈ પણ કહેવાનો એનો અબાધિત અધિકાર તો એણે વણમાગ્યો પહેલેથી જ લઈ લીધો હતો પણ શ્રેયાએ એને શા માટે કઇ કહેવુ જોઇએ? અને તે પણ એક સારી નવી વાત શરૂ થતી હોય ત્યારે? ક્યારેય એને એવુ જરૂરી લાગ્યુ જ નહોતુ કે આગલી ભુલો યાદ રાખવાથી ફરી એની એ ભુલો કરવાથી બચી જવાય.અને શ્રેયા હંમેશા માનતી કે પહેલા જે કઈ ખોટુ થયુ હોય એ ધ્યાન પર રાખી નવેસરથી એક વધુ સારી શરૂઆત કરવી જોઇએ.

સાંજે ઘરે આવીને પણ ખાસ કોઇ વાતમાં રસ લીધા વગર ચુપચાપ જમીને એ સ્ટડી પ્લસ પર્સનલ લાઇબ્રેરી કહો કે ઘરની ઓફીસ કહો એમાં જઈને કામે લાગ્યો. પરવારીને શ્રેયા એની પાછળ ત્યાં પહોંચી તોય એની કોઇ નોંધ લીધા વગર એ એમ જ કામ કરતો રહ્યો.

“સંદિપ, આઇ એમ રિયલી સોરી.”

આગલા દિવસે શ્રેયાથી જે જીભ કચરાઇ ગઈ હતી એનો જ આ ગુસ્સો હતો એટલે શ્રેયાએ ખરા દિલથી સોરી કહ્યુ.પણ સંદિપે કોઇ જવાબ આપવાની વાત તો બાજુમાં એની સામે જોવાનુ પણ ટાળ્યુ.

“સંદિપ, પ્લીઝ હવે તો બસ કર. તું હંમેશા કહે છે કે બને તેટલી વાતનો  જલદી  ઉકેલ  લાવવાનો અને હવે તું જ વાત વધારે છે? ક્યાં સુધી આમ બોલ્યા વગર ચાલશે?”

“શું બોલુ? બોલવાનુ તો તારે જ છે મારે તો બસ સાંભળવાનુ જ હોય છે ને? જ્યારે જે મન થાય તે બોલી લેવાનુ બસ , સામા માણસનો તો વિચાર જ નહીં કરવાનો.”

“સંદિપ, એવુ તો મેં શું કહી નાખ્યુ કે આમ આડુ  બોલે છે? અને કીધુ હોય તો એ તારા સારા માટે કીધુ હતુને? તને ય ખબર છે દર વખતે  પહેલેથી પ્લાન ન કરવાથી કે પ્લાન પ્રમાણે પહેલેથી કામ ન કરવામાં  કેટલી વીસે સો થાય છે .અને તેમ છતાં  ક્યારેય તને મારી વાત સાચી કે બરાબર હોય એવુ લાગ્યુ છે?”

“બરાબર છે. તારી બધી વાત મારે  સાચી અને બરાબર છે એમ જ કહેવાનુ હોય છે  ને?”

“ના, કહેવા ખાતર કહેવાનુ હું નથી કહેતી. તને ખરેખર  સાચી લાગતી હોય તો જ કહેજે.”

“સારુ,  હવેથી એમ કરીશ બસ.”

“સંદિપ, ધીસ ઇસ નોટ ધ વે ટુ ટોક ઓકે?”

“કેમ તેં તો કહ્યુ ને કે વાત  ક્યાં સુધી લંબાવવાની , એટલે હવે હુ પતાવવાની વાત કરુ છું ,ધેટ્સ ઓલ.”

ઘીસ ખાઇ ગઈ શ્રેયા. વાતને જો સમજણપૂર્વક લેવાની હોય અને સ્વીકારવાની હોય તો બરાબર છે બાકી આમ પરાણે કહેવા ખાતર કહેવાથી વાત પતી નહોતી જતી.પણ અત્યારે સંદિપનો મુડ અને જીદ જોતા આગળ ચર્ચા કરવાનો હવે કોઇ અર્થ પણ રહેતો નહોતો અને ચર્ચા કરે તો પણ કયા મુદ્દા પર? એની વાત ક્યારેય સંદિપને ,એના માનસને , એના સ્વભાવને અનુકૂળ આવે એવુ બન્યુ નહોતુ અને બનવાની કોઇ શક્યતા દેખાતી નહોતી. તો પછી એણે શું કરવાનુ? આમ જ દર વખતની જેમ હથિયાર હેઠા જ નાખી દેવાનાને? કાયમ એમ જ બનતુ ,ક્યાંતો સંદિપ કહે એ  એણે સ્વીકારી લેવાનુ અથવા તો સંદિપ વાત જ છોડીને ઉભો થઈ જતો. લગભગ તો ચર્ચાને કોઇ અવકાશ રહેતો જ નહીં.અને ચર્ચા કરવા જાય તો તે  સંદિપને માફક આવે એવી વાત હોય તો જ વાત આગળ વધતી નહીંતો એ એકદમ અક્ળાઇ જતો.અને એ એમજ કહીને ઉભો રહી જતો કે ,શ્રેયા ક્યારે તને મારી વાત સાચી લાગે છે કે આજે લાગવાની છે?

શ્રેયાને કાયમ એક વાતનુ દુઃખ રહેતુ. જો એ સંદિપની વાતમાં હાજી પુરાવે તો જ બધુ સમેસુતર ચાલતુ , ક્યારેય જો સંદિપથી વિરૂધ્ધ એનો ઓપિનિયન હોય તો સંદિપને એમ જ લાગતુ કે શ્રેયા ક્યારેય એની કોઇ વાતમાં હા નથી પાડતી. સો સંમતિ  નહોતી દેખાતી પણ  સામે એકાદ નકારો કે અલગ મત હોય તો એ જ તરત ધ્યાન પર આવી રહેતો.લગભગ એવું જ બનતુ કે સંદિપે એમ જ કઈ નક્કી લીધુ  હોય અને શ્રેયાની સંમતિની જ એને અપેક્ષા રહેતી. કોઇવાર શ્રેયાની એમાં મરજી ન  પણ ભળે તો એને અકળામણ થઈ આવતી. ક્યારેક અનાયાસે એવુ બનતુ કે કોઇ વાતે ચર્ચા કે ચણભણ થઈ હોય અને એ વાત જો આગળ ન વધી હોય તો દોષનો ટોપલો શ્રેયાના માથે જ આવતો. અને જ્યારે જ્યારે જે કામ સફળતાપૂર્વક પાર પડ્યુ તો જેની ક્રેડિટ તો સંદિપની જ.

અને આજે તો હવે વાત આગળ વધારવાનો કે ખુલ્લા મને ચર્ચા કરવાનો કોઇ અવકાશ રહ્યો જ નહી ત્યારે શ્રેયાએ સંદિપની નજર સામેથી ખસી જ જવાનુ મુનાસીબ માની અને એણે સ્ટડી રૂમ છોડી બેડરૂમમાં જવાનુ ઉચિત માન્યુ.

એ આખી રાત શ્રેયા ઉંઘવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કરતી રહી અને સંદિપ ઓફીસમાં કામ કરતો રહ્યો.

————————————————————————-૧૧—————————————————————————————

સવારે એક્દમ નોર્મલ રીતે વળી પાછો શ્રેયાએ એને બોલાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

આજે તો તુ આખી રાત જાગ્યો , શું કરતો હતો?

કામ. એકાક્ષરી જવાબ .

એ તો મને ખબર છે તુ કામ કરતો હતો પણ શું કામ કર્યુ એ પુછુ છું.

કેમ , તે તો કહ્યુ ને કે આ વખતે પહેલેથી તકેદારી રાખજે જેથી પાછળથી ટેન્શન , દોડાદોડી કે ઉજાગરા ના થાય.

ઓહ! શ્રેયા આંચકો ખાઇ ગઈ. તો વાત આમ છે.

સંદિપ, આની આ જ વાત જો તુ સારી અને સાચી રીતે લઈ શક્યો હોત તો મને વધુ ગમત .

જવાબ નથી શ્રેયા તારો . કરુ છું એટલુ બસ નથી?  તુ કહે એમ કરવાનુ અને  પાછુ  તુ કહે એ જ રીતે પણ કરવાનુ?

અને ખરેખર શ્રેયા પાસે આનો કોઇ જવાબ નહોતો.એક હઠ પર આવીને ઉભો હતો એ.કોણ કહે છે કે બાળહઠ,રાજહઠ ,ઋષિહઠ અને સ્ત્રીહઠને ના પહોંચી શકાય ? એથી વધુ દુર્ગમ તો પુરૂષહઠને પહોંચી વળવાનુ લાગતુ હતુ. જો કે રાજ કહો કે ઋષિ મુળ તો પુરૂષ જ ને?  એક સાદી સીધી વાતને સ્વીકારવા જેટલી પણ મનની  મોકળાશ નહોતી

અને ખરેખર હવે તો એ હઠ પર જ આવીને ઉભો હતો. આખો દિવસ કામમાં રચ્યો-પચ્યો રહેવા  મથતો. શ્રેયાના સવાલો પર એકાક્ષરી જવાબ આપવા સિવાય બીજી કોઇ વાત કરવાનુ પણ ટાળતો.  કામના ઓઠા નીચે સૌને  મળવાનુ પણ  ટાળતો. ઘરથી ઓફીસ -ઓફીસથી સાઇટ સિવાય  ક્યાંય જવાનુ પણ બંધ કરી દીધુ.શ્રેયા મનથી સોરાયા કરતી. હંમેશા સાથ આપ્યો એ ગમ્યુ પણ સુચન ના સ્વીકારી શકાયુ?

બધાને લાગતુ કે આ નવા થ્રી સ્ટાર હોટલના કામને લઈને એ ખુબ બીઝી થઈ ગયો છે અને આમ જોવા જાવ તો વાત સાચી પણ હતી. એ હોટલના પ્રોજેક્ટ્ને લઈને જે પ્રેસ્ટીજ  ઇસ્યુ  હતો એ હવે પર્સનલ ઇસ્યુ બની રહ્યો હતો.

બંને વચ્ચે સંવાદ ઓછા થતા જતા હતા  ને અંતર વધતુ જતુ હતુ.શ્રેયા પતિ પામવાની મથામણમાં એક સારો મિત્ર ગુમાવી રહી હતી અને સંદિપ જાતને સાબિત કરવાનની મથામણમાં પત્નિ ગુમાવી રહ્યો હતો.

સંદિપ ખુબ કામ કરતો, દિવસ રાત જાણે એક કરી દેવા હોય તેમ સળંગ  રચ્યો પચ્યો રહેતો અને શ્રેયા ઉદાસ મને એને જોયા કરતી. સમજણ નહોતી પડતી શું કરે? કઈ કહેવા જાય તો સંદિપ હરીફરીને એક જ જવાબ આપતો ,શ્રેયા હંમેશા તું જ તો ઇચ્છતી હોય છે ને કે હું બસ આમ એકદમ સીન્સિયર બનુ , વ્યવસ્થિત બનુ અને હવે હુ એમ તો કરુ છું પછી તો તને કોઇ પ્રોબ્લેમ ના હોવો જોઇને?

શ્રેયા કેમ કરીને સમજાવે કે આ રીત નહોતી એની વાત સ્વીકારવાની . આ કોઇ  ખરા મનની  કે સાચા હ્રદયની સ્વીક્રુતિ નહોતી , બસ શ્રેયાની એક વાત લઈને એની પર કરવામાં આવતો કઠુરાઘાત હતો. સંદિપનો અહમ છંછેડાયો હતો . એ શ્રેયાને કઇ પણ કહી શકે , કોઇ પણ સુચન કરી શકે પણ શ્રેયા એમ કેમ કરી શકે? મન મુરઝાતુ જતુ હતું એનુ તો સંદિપ પણ કંઇ અંદરથી રાજી થઈને  તો આ બધુ નહોતો જ કરતો ને? ઉદ્વેગનો ભાર બંને વચ્ચે વધતો જ ગયો. હોટલના ઇન્ટીરીયરનુ  કામ આગળ વધતુ ગયુ એમ બંને એકમેકની સાથે રહેવામાં પાછા પડતા ગયા.

આગ હોય ત્યાં ધુમાડો તો થવાનો જ. બંને વચ્ચેના તનાવનો ભાર ઘર પર લદાતો જતો હતો. નયનભાઇ અને વિભાબહેનને થોડો અણસાર તો આવી જ ગયો હતો તેમ છતાં મન  આટલુ ઝડપથી સ્વીકારવા  તૈયાર નહોતુ. વિભાબહેન અને નયનભાઇને સંદિપ સાથે વાત કરી જોવા પ્રયત્ન કરી જોયો પણ કામના ઓઠા હેઠળ એ એમનાથી દૂર રહેવા જ પ્રયત્ન કરતો જેથી કોઇ જવાબ આપવામાંથી એ બાકાત રહે. રહી વાત શ્રેયાની તો વિભાબહેને એને પાસે બેસાડીને પુછવા પ્રયત્ન કરી જોયો અને એમાંથી આખી વાતનો સાર પામી જ ગયા .

હવે શું ? કોઇ ઝગડો નહોતો કે એની સુલેહ કરી શકાય . બેમાંથી કોઇ બાળક નહોતા કે એમને સમજાવી , મનાવી કે પટાવી શકાય. અને જે રીતે શ્રેયાને ઓળખતા હતા એ રીતે એક વાતની ખાતરી હતી કે વાત હજુ એના ઘર સુધી તો નહીં  જ પહોંચી હોય. શ્રેયાના સ્વભાવ પ્રમાણે  ઘરના પ્રોબ્લેમ ઘર સુધી  જ સિમિત રહેવાના હતા તો સંદિપ આમે ય કામના ઓઠા નીચે ક્યાં કોઇને મળતો હતો કે આ ભડકાની ભનક ત્યાં સુધી પહોંચે? નહીતો એના વર્તન પરથી તો ચોક્કસ આ મનભેદની, આ તનાવની  વધુ તો નહીં પણ  છેવટે આછીય આગ તો ત્યાંય પ્રસરી હોત.

બાહ્ય રીતે બંને પોતાની મેળે બીઝી રહેવાનો યત્ન કરતા તેમ છતાં અંદરથી એક ખાલીપો સર્જાતો હતો ,એક રિક્તતા ઉભી થતી હતી એનાથીય સભાન  તો હતાજ. કોણ સાચુ અને કોણ ખોટુ હતુ એની અદાલત ક્યાં ભરાવાની હતી કે એમની સમસ્યાનો કોઇ ઉકેલ આવે? જેમ દિવસો વિતતા ગયા તેમ ખાલીપાની ખાઇ વિસ્તરતી જતી હતી.

“કોઇ પણ છોકરીને આટલુ સમજી શકતો હોય એવો પતિ મળે તો ખરેખર એ એના માટે સદનસીબ  ના કહેવાય?  બીઝનેસમાં પણ સાથે કામ કરવુ હોય તો બે પાર્ટનર વચ્ચે એક મત કે સમજૂતી હોય તો જ તે આગળ ચાલે છે તો આ તો જીવનની પાર્ટનરશીપ કહેવાય એમાં તમારી વચ્ચે જે હાર્મની છે તે તને બીજા કોઇમાં મળશે જ એવી તને કોઇ ખાતરી છે ?”

શ્રેયાને પપ્પા સાથે થયેલી વાત  આજે પણ યાદ હતી. આ સમજૂતી કે આ હાર્મની ક્યાં ગુમાવી બેઠી એ? સંગીતના સાત સૂરોમાંથી કોઇ એક સૂર આઘોપાછો થયો હતો ? કે એ સૂરને એકતાલ કરતો તાર જ તુટી ગયો ?

અનહદ દુઃખ એને કોરી નાખતુ હતું. સંદિપને  એના ક્યાં કોઇ સુચનની ક્યારેય જરૂર હતી ? શા માટે એનાથી એ દિવસે ટકોર થઈ ગઇ?

વળી મન પાછુ દલીલે ચઢતુ. એમાં એણે ખોટુ ક્યાં કર્યુ છે ? એટલુ કહી શકવાનો એનેય હક તો હતો જ ને? જો સંદિપ કોઇ સુચન કરે કે ટકોર કરે તો માન્ય રાખતીજ ને? તો આમ કેમ?

“કોઇપણ દિશામાં લેવાયેલો તારો નિર્ણય મને મંજૂરછે. તું મારી અત્યંત કરીબી દોસ્ત હતી અને રહીશ જ.”

આવુ જ કંઇક તો સંદિપે એને કીધુ હતુ ને ?

તો આ મંજૂરી ,આ કરીબી ,આ દોસ્તી ક્યાં અટવાઇ ? દોસ્ત વચ્ચે નિખાલસતા ન હોય? દોસ્ત વચ્ચે મતભેદ હોય એ બરાબર પણ આટલી હદે મનભેદ ટકી શકે?

સંદિપ તો કહેતો હતોને કે જીવન સાવ અજાણી  વ્યક્તિ સાથે ગોઠવવુ તેના કરતાં જેને આટલા સમયથી જાણતા હોઇએ તેના માટે વિચારવુ એમાં કંઇ ખોટુ નથી.

બસ આટલુ જાણી શક્યા હતા એ બે એકબીજા ને?

સાંજ પડે ઘરની ઓફીસ કમ લાઇબ્રેરીમાં બેઠી બેઠી  શ્રેયા કોઇ ઉદ્દેશ વગર   આમતેમ પાના ઉથલાવતી જતી હતી  કે પછી અજાણપણે ફરી ફરીને મનને ઉથલાવતી હતી?

“સંબંધોમાં વળગણ જેવું ક્યાંથી લાગે સગપણ જેવું.

શાને લાગે ભારણ જેવું,ક્યાં છે કોઈ કારણ જેવું.

આંસું જેવો ખારો નાતો લાવું ક્યાંથી ગળપણ જેવું.

આંખોને કોરુંકટ તારે,મારે કાયમ શ્રાવણ જેવું.

ચાલ ફરીથી રમવા ઘર-ઘર વીતેલા એ બચપણ જેવું

“ઓહ! આ તો મારા મનની જ વાત કે પછી મને જ હવે બધામાં મારુ મન પડઘાય છે?”

સાવ અતિતમાં ખોવાઇ ગયેલી શ્રેયાની નજર  ઇશ્ક પાલનપુરીની રચના પર ફરતી હતી કે એના અને સંદિપના સંબંધોના સરવૈયા પર ? ઘડીભર તો શ્રેયાને થયુ કે આ વિતેલો સમય ફરી એક વાર પાછો જ્યાંથી શરૂ થયો હતો એ મુકામ પર એને અને સંદિપને લાવી ને મુકે તો કેવું? સાવ બચપણમાં રમતા ઘર ઘર  તો નહીં પણ  એમના સંબંધોના શૈશવ પર ફરી એક વાર પગલી માંડવા મળે તો કેવું?

નાની હતી ત્યારે પપ્પા-મમ્મી સાથે ચોરવાડ ગઈ હતી ત્યારે એ રેતીનુ ઘર બનાવતી , થોડુ પાણી લઈ થેપી થેપીને એને મજબૂત બનાવવા પ્રયત્ન કરતી અને પાણીની એક છાલકે એ ઘર હતુ ન-હતુ થઈ જતુ. પપ્પા સમજાવતા એ તો એમ જ હોય , માટીનુ ઘર કોને કહેવાય? અને  બીજે  આગળ થોડે દૂર જઈને ફરીથી એને ઘર બનાવવામાં મદદ કરતા. આજે પણ મોટી થઈને એણે માટીનુ જ  ઘર બનાવ્યુ  કે જે એકજ છાલકમાં હતુ ન હતુ થવા માંડ્યુ ?  ને હવે તો  એના દરિયાલાલે એને ચારે બાજુથી આવરી લીધી હતી ક્યાંય કોઇ કોરી જગ્યા જ  ક્યાં હતી કે આગળ થોડે દૂર જઈને બીજુ ઘર પણ  બનાવે ?  વારંવાર  પ્રેમની છાલકે ભીંજવતો એનો  સંદિપ , હું તો ખોબો માંગુને એ દઈદે દરિયો…જેવુ વ્હાલ વરસાવતો સંદિપ અત્યારે સાવ કોરાકટ રણ જેવો કેમ? આ  સંબંધો- આ સગપણ  કોઇ  ખાસ કારણ વગર ભારણ જેવુ કેમ બની રહ્યુ?

અંતે અનેક મથામણો પછી એને એવુ લાગતુ હતુ કે હવે એ બંને જણ એક એવા પોંઇન્ટ પર આવીને ઉભા છે જ્યાં પોઇન્ટ ઓફ નો રિટર્નની સાઇન વણલખેલી વંચતી હતી.

————————————————————————–૧૨———————————————————————————–

સંદિપ તો જાણે કશું જ વિચારવા માંગતો જ નહોતો. આ એક એવો મુદ્દો હતો કે જેની  તરફેણ કે વિરૂધ્ધમાં કોઇ દલીલો એને સુજતી જ નહોતી અથવા તો એ  મન સાથે  કે શ્રેયા સાથે એ કોઇ દલીલમાં ઉતરવા જ માંગતો  નહોતો. દરેકને કોઇપણ રીતે  કન્વીન્સ કરી શકવાની એની ક્ષમતા એના પોતાના મનને જ ક્યાં કન્વીન્સ કરી શકતી હતી કે પછી એ કરવા માંગતો જ નહોતો. વળ ખાયેલુ  પતિનુ મન રહી રહીને પત્નિથી દૂર રહેવા માંગતુ હતુ. શરૂઆતમાં અનાયાસે મળેલી તક અને તે પછી પણ આગળ વધતા કેરિયરના ગ્રાફે પેલી   “આઇ એમ સમથીંગ “ની ફીલિંગને વધુને વધુ નક્કર બનાવી હતી તો  તેમાં કોઇ નહી અને શ્રેયા એને ટકોર કરે? શ્રેયા એને કોઇ સુચન કરે ? બસ મન  – અંદરનો એ ગુરૂર અમળાઇ અમળાઇને એ જ વાત પર લાવીને એને મુકતું. શરૂઆતથી લઈને આજ સુધી શ્રેયાની સમસ્યાનો ચપટી વગાડતામાં ઉકેલ લાવતો સંદિપ પોતાના મનની ગુંચ ઉકેલવા તૈયાર જ નહોતો.બસ મન  –

શ્રેયાના  પહેલા એક્ઝીબીશન વખતે જે રીતે એણે પ્રમોટ કરી હતી એ રીતે  તો પોતાને  શ્રેયાનો સર્વેસર્વા માનતો થઈ ગયો હતો એટલે શ્રેયાની કોઇ વાત કે સજેશન સમયે જાણૅ શ્રેયા એની સર્વોપરિતા સ્થાપિત કરવા માંગતી હોય એવુ લાગતુ એટલે એ રીતે પણ શ્રેયાને કોઇપણ સાચી વાત એ સ્વીકારવા તૈયાર જ નહોતો.

કોઇ વળી એવી શુભ ઘડી આવતી તો એને શ્રેયાની વાત સાચી પણ લાગતી. કામને લઈને શરૂઆતથી જે સતર્કતા ન રાખી હોય ત્યારે પાછળથી જે ટેન્શન થતા એ એણે પણ અનુભવ્યા જ હતાને? અને એ સમયે શ્રેયાએ પોતાનુ કામ અટકાવીને એનુ કામ પુરુ કરવા સાથ આપ્યો હતો એ પણ એટલુ જ સાચુ હતુને? તો પછી શ્રેયાને પુરો હક હતો કે એ એની ખામી તરફ ધ્યાન દોરી જ શકે તો પછી એ એની ટકોર કેમ સહી ના શક્યો ? જો એ શ્રેયાને કઈ પણ કહી શકે તો શ્રેયા એની અર્ધાંગીની હતી ,એની પૂરક હતી તો શ્રેયાની  કોઇ વાતને કમ સે કમ એણે તોડી તો નહોતી જ પાડવી જોઇતી. એવુ પણ લાગતુ પણ વળી પાછો અંદરનો અને અંતરનો અહં મદારીના કરંડીયામાં પુરાયેલા  નાગની જેમ ફુત્કાર કરી લેતો. અને આમ ને આમ એ શ્રેયાને ટાળતો જ ગયો.

સારુ હતુ કે બંને પોતાના કામને લઈને માનસિક રીતે રોકાયેલા હતા અથવા રોકાયેલા છે એવા બહાના હેઠળ મનને આશ્વતરાખતા. અને  સમયને ક્યાં કોઇની પડી છે કે એ ઘડીભર પોઝ મુકીને કે જીવનની રફ્તારને રિવાઇન્ડ કરીને પેલી નિરપેક્ષ દોસ્તીની મનગમતી ક્ષણો  પર એમને પાછા લાવીને મુકે? બાંધેલી ઇમારતને જમીનદોસ્ત કરવામાં એટલી વાર નથી લાગતી જેટલી એને તૈયાર કરવામાં લાગે છે, સરસ મઝાના રંગરોગાન પર એક કુચડો મારીને એને ખરાબ કરતા એટલી વાર નથી લાગતી જેટલી ચાર દિવાલોને સજાવતા લાગે છે.હજુ તો જેના પરના  રંગ -રોગાન લીલાછમ હતા એવી દાંપત્યની એ દિવાલોના રંગ   એકદમ ફિક્કા પડવા માંડ્યા.

શ્રેયાને આજે ય યાદ હતુ માળીકાકા ઘણાબધા કુંડાને આમથી તેમ ફેરવતા રહેતા. નાનકડી શ્રેયાને એમની આ મજૂરી સમજાતી નહોતી. રામદીનકાકા એને સમજાવતા,

“બિટીયા , યે બડે હી નાજુક પૌધે હે ઇસકો કડી ધૂપમેં રખનેસે યે મુરઝા જાતે હૈ. ઇસે છાંવમે હી રખના ઠીક હૈ.”

આજે એવી કોઇ એવી જ કડી ધૂપમાં એનો નાજુક પ્રેમ મુરઝાવા માંડ્યો હતો અને એ એને કોઇ શીળી છાયામાં ખસેડીને સુકાતો રોકી શકતી નહોતી.

આમ ને આમ સાથે રહેવાનો કોઇ મતલબ ખરો? વારંવાર એ એના મનને પુછ્યા કરતી. અગ્નિની સાક્ષીએ ફેરા ફર્યા ત્યારે કલ્પના ક્યાં હતી કે એ અગ્નિમાં એ દોસ્તીની આહુતિ દઈ રહી છે? સંદિપ ખરેખર ઉમદા દોસ્ત હતો.  તુટતા  લગ્નજીવનની સાથે શ્રેયાને  એ  મૈત્રી, એ  દોસ્તને ગુમાવાની  વેદના વધુને વધુ સતાવી રહી હતી.કોની સાથે એ શેર કરે? પપ્પા અને તે પછી સંદિપ જ તો હતો જેની સાથે એ ખુલ્લા દિલથી વાત કરી શકતી. મમ્મી કરતા ય પપ્પાની એ વધુ નજીક હતી પણ અત્યારે તો આમાં કોઇને એ કશુ જ કહેવા માંગતી નહોતી.

મનના કોઇ એક ઉંડાણમાં છાની આશા હજી જીવીત હતી ,આ કદાચ વાવાઝોડુ જ હોય જેણે હાલમાં તો એની દુનિયા વેરણ-છેરણ કરી મુકી છે પણ એ પસાર થઈ જતા વળી પાછુ હતુ તેમ અકબંધ એ ગોઠવી દેશે. ધીમે ધીમે એ આશા ય ઠગારી લાગવા માંડી.

સંદિપનુ કામ પુરુ થવાના આરે હતુ. કામ ખરેખર ખુબ સરસ થયુ હતુ. બેહદ વખણાયુ હતુ .અને વધુમાં તો શ્રેયા ઇચ્છતી એમ સમય કરતા વહેલુ પત્યુ હતું. સંદિપનુ નામ લોકોમાં વધુ જાણીતુ થયુ અને આ વખતેય શ્રેયા સિવાય એની પાછળનુ  ટેન્શન કોઇને ના દેખાયુ.

મન મોતી ને કાચ એકવાર તુટે પછી એ ક્યારેય સંધાતા નથી. કેટલીય વાર આવુ વાંચ્યુ હતુ પણ જાણ્યુ તો આજે જ. દિવસો વિતતા હતા એમ મૌનની  અભેદ દિવાલ વધુ ને વધુ ગાઢી બનતી ચાલી.

 

——————————————————————————૧૩——————————————————————————-

સંદિપ ક્યારેક ખપ પુરતુ બોલી લેતો પણ એમાં જાણે કોઇ ત્રાહિત વ્યક્તિ જેવો અજાણ્યો ભાવ અનુભવાતો. અકળામણ તો એ પણ એટલીજ અનુભવતો. ક્યારેક વાતનો મોટુ સ્વરૂપ અપાઇ ગયુ હોય એવો મનોમન વિચાર આવી જતો.  વાતનુ વતેસર થઈ ગયા પછી એને વાળી લઈ શક્યો હોત પણ પેલો અહં ફુંફાડા મારીને એને એમ કરતા રોકતો. જેમ જેમ શ્રેયા એને બોલાવવા પ્રયત્ન કરતી તેમ તેમ એ વધુને વધુ અક્કડ બની જતો. અને હવે તો શ્રેયાએ પણ બોલવાનુ ઓછુ કરી નાખ્યુ હતુ. આજ સુધી તો ઠીક છે કે કામના ભારણ હેઠળ એને અને સૌને ટાળવાના પ્રયત્નો કરતો રહ્યો પણ આમ ક્યાં સુધી ચાલશે? શ્રેયા વગર, શ્રેયાના સુચન વગર કે શ્રેયાની મદદ વગર  પણ એ કામ પાર પાડી શક્યો હતો , એનો ગુરૂર, એનો અહં સંતોષાયો હતો પણ એ કામનો આનંદ કેમ નહોતો થતો?

આમ જોવા જાવ તો શ્રેયાની વાત જરાય ખોટી તો નહોતી જ . શ્રેયાની વાતને એ સરખી રીતે લઈ જ શક્યો હોત. પણ હવે પાછા વળવાની કોઇ શક્યતા દેખાતી નહોતી. શ્રેયાએ પોતાની જાતને કાચબાની જેમ અંદર સંકોરી લીધી હતી અને લાગણીઓ પર ઢાલ જેવુ , સખત પત્થર જેવુ કવચ ધારણ કરી લીધુ હતુ. જેનો ભાર હવે રહી રહીને સંદિપને લાગવા માંડ્યો. બળબળતા રણમાં ચાલ્યાની લ્હાય હવે ઉઠવા માંડી પણ જાણે હવે વાત હાથ બહારની લાગતી હતી. શ્રેયાએ જ્યારે જ્યારે બોલાવવા પ્રયત્ન કર્યો ત્યારે જે અકડાઇ રાખી એ જ હવે નડવા લાગી.

યાદ આવતુ હતુ ,નાનો હતો ત્યારે એક વાર મમ્મી સાથે  રિસાઇને જમવાના ટેબલ પરથી  મ્હોં ફુલાવીને  ઉભો થઈ ગયો હતો. મમ્મીએ બોલાવ્યો પણ જીદ પર આવીને એ વખતે તો ના જ આવ્યો. પણ પછી ભૂખ સહન ન થતા મમ્મી કામ કરતી હતી ત્યાં એનુ ધ્યાન પડે તેમ  કોઇને કોઇ બહાનુ કાઢીને આંટા મારવા માંડ્યા . વિભાબહેને જાણીને થોડીવાર તો  એની પર ધ્યાન ન આપ્યુ  ત્યારે  ય બાળમાનસમાં એક વાત તો સમજાઇ ગઈ કે માંગ્યા માન મળતા હોય ત્યારે મોં ના ફેરવી લેવાય.

આજે ફરી એ જ સ્થિતિ પર આવીને ઉભો. એની માની લીધેલી ભૂલ પર શ્રેયાએ કેટલી વાર એને મનાવવા પ્રયત્ન કર્યો પણ એની પોતાની જીદને લઈને એ વખતે  માંગ્યા  માન પર મ્હોં ફેરવીને ઉભો રહ્યો અને હવે અત્યારે અંદરથી મન ઝંખતુ હતુ કે શ્રેયા એની સાથે વાત કરે. એના સફળ થયેલા પ્રોજેક્ટ અંગે , હવેથી શરૂ થતા નવા કામ અંગે એની સાથે ચર્ચા કરે.

“સંદિપ, તારી અને શ્રેયા વચ્ચે શું થયુ છે એની મારે કોઇ ચર્ચા નથી કરવી પણ આવી રીતે  ક્યાં સુધી ચાલશે? એનો કોઇ અંત ખરો? આમ સાથે રહેવાનો કોઇ અર્થ ખરો?”

અંતે નયનભાઇએ સંદિપને ઓફીસમાં બોલાવીને વાર કરવા પ્રયત્ન કર્યો. સંદિપ પાસે આનો કોઇ જવાબ જ ક્યાં હતો કે એ આપે?

ક્યાંયથી ય અટકી ગયેલી વાત આગળ વધતી જ નહોતી. ગળામાં કાંટો ફસાયો હતો અને એના લીધે ડચુરો બાઝ્યો હતો એ ન તો અંદર ઉતારી શકાતો હતો કે ન તો એ બહાર પાછો ધકેલી શકાતો હતો. ગુંગણામણ થતી હતી પણ કહે કોને?

સંદિપે નયનભાઇની વાત પર વિચારી લીધુ. સાચી તો વાત હતી આવી રીતે ક્યાં સુધી ચાલશે? એનો કોઇ અંત હતો?

હા, હતોને! અને એક દિવસ એણે નક્કી કરી લીધુ ખરેખર આમ સાથે રહેવાનો  તો કોઇ અર્થ રહેતો નહોતો.

શ્રેયાને તો આમ પણ જાણે કોઇ પરાયા ઘરમાં રહેતી હોય એવુ લાગ્યા કરતુ હતું. નયનભાઇ કે વિભાબહેન સાથેનો વ્યહવાર તો એવો જ સામાન્ય ઉષ્માભર્યો હતો પણ મન અંદરથી મુરઝાઇ રહ્યુ હતુ. માળીની માવજત તો એની એ જ હતી પણ પાણી વગર છોડ સુકાઇ રહ્યો હતો, પાન વિલાઇ રહ્યા હતા .લચીલા લુમઝુમ કરતા ઝાડ કરતા સુકાઇને ક્ષીણ બની રહેલા એ સાંઠીકડાનો ભાર વધુ ને વધુ સાલતો હતો હતો.

અને જો આમ જ વારંવાર બનવાનુ હોય તો એ ક્યાં સુધી ચુપ રહી શકવાની હતી ? ક્યારેય એવુ નહી બને કે એની વાત સંદિપને સાચી કે સમજવા જેવી લાગશે?અને કશું પણ કહ્યા પછી જો આમ જ પરિસ્થિતિ સર્જાવાની હોય તો એનો છેડો ક્યાં જઈને અટકવાનો?  નથી જોઇતી એ ડચકા ખાતી, ખોડંગાતી લુલી ક્ષણીક પળો જેમાં અરસપરસ  સ્વતંત્રતાની , કહેવાતા માન સન્માનની ટક્કર એના દાંપત્યને બોદુ કરે.

અને નક્કી કર્યા મુજબ ઝાઝી હોહા વગર સેપરેશનના સમયને ઓળંગીને પરસ્પર સંમતિથી આજે બંને છુટા પડી ગયા ત્યારે શ્રેયા પોતાની જાત પરનો કાબુ ગુમાવી બેઠી. ગાડીમાં બેસતાની સાથે એ મન મોકળુ કરીને રડી પડી. આટલા સમયનો ડૂમો એના બંધ તોડીને બહાર આવી ગયો. આસ્તેથી આવીને સંદિપ બારણુ ખોલી એની બાજુમાં બેસી ગયો. થોડી ક્ષણો એમ જ વિતી ગઈ.

“આપણે ક્યાં ખોટા પડ્યા સંદિપ?”

આજે આટલા લાંબા સમય બાદ એ સંદિપ સાથે બોલી શકી.

“આપણે નહીં , શ્રેયા હું ખોટો પડ્યો અને કદાચ ઓછો પણ પડ્યો.”

સંદિપ પણ હળવો ફુલ બની ગયો. અને હળવેકથી શ્રેયાનો હાથ થામી લીધો. પતિ જે સ્વીકારી ન શક્યો એ ફરી એક વાર દોસ્ત બનીને કહી શક્યો.

“કાયમ હુ તને કહેતો અને આજે પણ કહીશ  જસ્ટ બ્લો વીથ ધ ફ્લો.  જે બની ગયુ એને યાદ કરીને દુઃખી થવા કરતા એને ભુલીને આગળ વધવાનુ.જે પરિસ્થિતિ આપણા હાથમાં નથી એમાં વહી જવામાં જ શાણપણ છે અને શાન પણ. આજે પણ તુ મારી કરીબી દોસ્ત છું અને રહીશ શ્રેયા.”

“લેટ્સ હેવ ડીનર ટુ ગેધર એન્ડ સેલિબ્રેટ અવર ઓલ્ડ રિલેશન્શીપ વન્સ અગેઇન ઇન ન્યુ વે.”

શ્રેયા હસી પડી અને સંદિપે કાર સીધી કામા તરફ લઈ લીધી.

સમાપ્તઃ


– આપના પ્રતિસાદ બદલ આભાર –

Advertisements

Entry filed under: સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧ થી ૧૩-.

“ધોબીઘાટ “- film reviews – “દિલ તો બચ્ચા હૈ જી”- film reviews –

1 ટીકા

  • 1. rajeshri udeshi avlani.  |  જાન્યુઆરી 27, 2011 પર 8:47 એ એમ (am)

    દરેક ના જીવન માં થતી કથા નું ઉત્તમ દ્રષ્ટાંત ……..માનસ નો એગો અનો દુશ્મન છે……..


Blog Stats

  • 96,903 hits

rajul54@yahoo.com

Join 880 other followers

દેશ – વિદેશ ‘પ્રવાસ વર્ણન’

Posts filed under ‘પ્રવાસ વર્ણન’

ફિલ્મ રિવ્યુ –

Posts filed under ‘- film reviews -’ https://rajul54.wordpress.com/category/film-reviews/

Top Clicks

  • નથી

શ્રેણીઓ

“ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ”

"http://groups.google.co.in/group/gujblog" target="_blank">ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ

Flag counter

free counters

Calender

જાન્યુઆરી 2011
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« ડીસેમ્બર   ફેબ્રુવારી »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Disclaimer:

© અહીં રજૂ કરેલ કૃતિઓના કોપીરાઇટ્સ-હક્કો જે તે રચનાકારના પોતાના છે. આ બ્લોગ પર અન્ય કવિઓની જે રચનાઓ પોસ્ટ કરી છે, એને લીધે જો કોઇના કોપીરાઇટનો ભંગ થયેલો કોઇને લાગે અને મને જાણ કરવામાં આવશે, તો તેને સત્વરે અહીંથી દૂર કરીશ. પણ મને આશા અને શ્રદ્ધા છે કે સૌ સર્જકો અને પ્રકાશકો તેમ જ તેમના વારસદારો ગુજરાતી ભાષાના પનોતા સંતાનોને માટે વિશ્વ-ગુર્જરી સમાજમાં સભાનતા કેળવવાના આ નિસ્વાર્થ પ્રયત્નોને હૃદયપૂર્વક ટેકો આપશે અને બીરદાવશે. ۞ Disclaimer : This blog is not for any commercial purposes. The entries posted on this blog are purely with the intention of sharing personal interest in gujarati literature/sahitya without any intention of direct or indirect commercial gain. Locations of visitors to this page


%d bloggers like this: