સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૩.

January 13, 2011 at 3:47 am 5 comments

સંદિપ ક્યારેક ખપ પુરતુ બોલી લેતો પણ એમાં જાણે કોઇ ત્રાહિત વ્યક્તિ જેવો અજાણ્યો ભાવ અનુભવાતો. અકળામણ તો એ પણ એટલીજ અનુભવતો. ક્યારેક વાતનો મોટુ સ્વરૂપ અપાઇ ગયુ હોય એવો મનોમન વિચાર આવી જતો.  વાતનુ વતેસર થઈ ગયા પછી એને વાળી લઈ શક્યો હોત પણ પેલો અહં ફુંફાડા મારીને એને એમ કરતા રોકતો. જેમ જેમ શ્રેયા એને બોલાવવા પ્રયત્ન કરતી તેમ તેમ એ વધુને વધુ અક્કડ બની જતો. અને હવે તો શ્રેયાએ પણ બોલવાનુ ઓછુ કરી નાખ્યુ હતુ. આજ સુધી તો ઠીક છે કે કામના ભારણ હેઠળ એને અને સૌને ટાળવાના પ્રયત્નો કરતો રહ્યો પણ આમ ક્યાં સુધી ચાલશે? શ્રેયા વગર, શ્રેયાના સુચન વગર કે શ્રેયાની મદદ વગર  પણ એ કામ પાર પાડી શક્યો હતો , એનો ગુરૂર, એનો અહં સંતોષાયો હતો પણ એ કામનો આનંદ કેમ નહોતો થતો?

આમ જોવા જાવ તો શ્રેયાની વાત જરાય ખોટી તો નહોતી જ . શ્રેયાની વાતને એ સરખી રીતે લઈ જ શક્યો હોત. પણ હવે પાછા વળવાની કોઇ શક્યતા દેખાતી નહોતી. આ વખતે તો શ્રેયાને એણે જે રીતે અળગી રાખી હતી એ પછી તો શ્રેયા પણ સાવ જ અલિપ્ત થવા માંડી હતી . સંદિપ સાથે અને પોતાની જાત સાથે પણ . શ્રેયાએ પોતાની જાતને કાચબાની જેમ અંદર સંકોરી લીધી હતી અને લાગણીઓ પર ઢાલ જેવુ , સખત પત્થર જેવુ કવચ ધારણ કરી લીધુ હતુ. જેનો ભાર હવે રહી રહીને સંદિપને લાગવા માંડ્યો. બળબળતા રણમાં ચાલ્યાની લ્હાય હવે ઉઠવા માંડી પણ જાણે હવે વાત હાથ બહારની લાગતી હતી. શ્રેયાએ જ્યારે જ્યારે બોલાવવા પ્રયત્ન કર્યો ત્યારે જે અકડાઇ રાખી એ જ હવે નડવા લાગી.

યાદ આવતુ હતુ ,નાનો હતો ત્યારે એક વાર મમ્મી સાથે  રિસાઇને જમવાના ટેબલ પરથી  મ્હોં ફુલાવીને  ઉભો થઈ ગયો હતો. મમ્મીએ બોલાવ્યો પણ જીદ પર આવીને એ વખતે તો ના જ આવ્યો. પણ પછી ભૂખ સહન ન થતા મમ્મી કામ કરતી હતી ત્યાં એનુ ધ્યાન પડે તેમ  કોઇને કોઇ બહાનુ કાઢીને આંટા મારવા માંડ્યા . વિભાબહેને જાણીને થોડીવાર તો  એની પર ધ્યાન ન આપ્યુ  ત્યારે  ય બાળમાનસમાં એક વાત તો સમજાઇ ગઈ કે માંગ્યા માન મળતા હોય ત્યારે મોં ના ફેરવી લેવાય.

આજે ફરી એ જ સ્થિતિ પર આવીને ઉભો. એની માની લીધેલી ભૂલ પર શ્રેયાએ કેટલી વાર એને મનાવવા પ્રયત્ન કર્યો પણ એની પોતાની જીદને લઈને એ વખતે  માંગ્યા  માન પર મ્હોં ફેરવીને ઉભો રહ્યો અને હવે અત્યારે અંદરથી મન ઝંખતુ હતુ કે શ્રેયા એની સાથે વાત કરે. એના સફળ થયેલા પ્રોજેક્ટ અંગે , હવેથી શરૂ થતા નવા કામ અંગે એની સાથે ચર્ચા કરે.

 

અંતે નયનભાઇએ સંદિપને ઓફીસમાં બોલાવીને વાત કરવા પ્રયત્ન કર્યો.

“સંદિપ, તારી અને શ્રેયા વચ્ચે શું થયુ છે એની મારે કોઇ ચર્ચા નથી કરવી પણ આવી રીતે  ક્યાં સુધી ચાલશે? એનો કોઇ અંત ખરો? આમ સાથે રહેવાનો કોઇ અર્થ ખરો?”

સંદિપ પાસે આનો કોઇ જવાબ જ ક્યાં હતો કે એ આપે?

ક્યાંયથી ય અટકી ગયેલી વાત આગળ વધતી જ નહોતી. ગળામાં કાંટો ફસાયો હતો અને એના લીધે ડચુરો બાઝ્યો હતો એ ન તો અંદર ઉતારી શકાતો હતો કે ન તો એ બહાર પાછો ધકેલી શકાતો હતો. ગુંગણામણ થતી હતી પણ કહે કોને?

સંદિપે નયનભાઇની વાત પર વિચારી લીધુ. સાચી તો વાત હતી આવી રીતે ક્યાં સુધી ચાલશે? એનો કોઇ અંત હતો?

હા, હતોને! અને એક દિવસ એણે નક્કી કરી લીધુ ખરેખર આમ સાથે રહેવાનો  તો કોઇ અર્થ રહેતો નહોતો.

શ્રેયાને તો આમ પણ જાણે કોઇ પરાયા ઘરમાં રહેતી હોય એવુ લાગ્યા કરતુ હતું. નયનભાઇ કે વિભાબહેન સાથેનો વ્યહવાર તો એવો જ સામાન્ય ઉષ્માભર્યો હતો પણ મન અંદરથી મુરઝાઇ રહ્યુ હતુ. માળીની માવજત તો એની એ જ હતી પણ પાણી વગર છોડ સુકાઇ રહ્યો હતો, પાન વિલાઇ રહ્યા હતા .લચીલા લુમઝુમ કરતા ઝાડ કરતા સુકાઇને ક્ષીણ બની રહેલા એ સાંઠીકડાનો ભાર વધુ ને વધુ સાલતો હતો હતો.

અને જો આમ જ વારંવાર બનવાનુ હોય તો એ ક્યાં સુધી ચુપ રહી શકવાની હતી ? ક્યારેય એવુ નહી બને કે એની વાત સંદિપને સાચી કે સમજવા જેવી લાગશે?અને કશું પણ કહ્યા પછી જો આમ જ પરિસ્થિતિ સર્જાવાની હોય તો એનો છેડો ક્યાં જઈને અટકવાનો?  નથી જોઇતી એ ડચકા ખાતી, ખોડંગાતી લુલી ક્ષણીક પળો જેમાં અરસપરસ  સ્વતંત્રતાની , કહેવાતા માન સન્માનની ટક્કર એના દાંપત્યને બોદુ કરે.

અને નક્કી કર્યા મુજબ ઝાઝી હોહા વગર સેપરેશનના સમયને ઓળંગીને પરસ્પર સંમતિથી આજે બંને છુટા પડી ગયા ત્યારે શ્રેયા પોતાની જાત પરનો કાબુ ગુમાવી બેઠી. ગાડીમાં બેસતાની સાથે એ મન મોકળુ કરીને રડી પડી. આટલા સમયનો ડૂમો એના બંધ તોડીને બહાર આવી ગયો. આસ્તેથી આવીને સંદિપ બારણુ ખોલી એની બાજુમાં બેસી ગયો. થોડી ક્ષણો એમ જ વિતી ગઈ.

“આપણે ક્યાં ખોટા પડ્યા સંદિપ?”

આજે આટલા લાંબા સમય બાદ એ સંદિપ સાથે બોલી શકી.

“આપણે નહીં , શ્રેયા હું ખોટો પડ્યો અને કદાચ ઓછો પણ પડ્યો.”

સંદિપ પણ હળવો ફુલ બની ગયો. અને હળવેકથી શ્રેયાનો હાથ થામી લીધો. પતિ જે સ્વીકારી ન શક્યો એ ફરી એક વાર દોસ્ત બનીને કહી શક્યો.

“કાયમ હુ તને કહેતો અને આજે પણ કહીશ  જસ્ટ બ્લો વીથ ધ ફ્લો.  જે બની ગયુ એને યાદ કરીને દુઃખી થવા કરતા એને ભુલીને આગળ વધવાનુ.જે પરિસ્થિતિ આપણા હાથમાં નથી એમાં વહી જવામાં જ શાણપણ છે અને શાન પણ. આજે પણ તુ મારી કરીબી દોસ્ત છું અને રહીશ શ્રેયા.”

“લેટ્સ હેવ ડીનર ટુ ગેધર એન્ડ સેલિબ્રેટ અવર ઓલ્ડ રિલેશન્શીપ વન્સ અગેઇન ઇન ન્યુ વે.”

શ્રેયા હસી પડી અને સંદિપે કાર સીધી કામા તરફ લઈ લીધી.

સમાપ્તઃ

– આપના પ્રતિસાદ બદલ આભાર –

Entry filed under: લઘુ નવલકથા.

“નો વન કીલ્ડ જેસીકા”- film reviews – “યમલા પગલા દિવાના”- film reviews –

5 Comments

  • 1. dhufari  |  January 13, 2011 at 7:56 am

    દીકરી રાજુલ
    ખબર નથી પણ મારા મનમાં આજ વાત ગુમરાયા કરતી હતી (તારી વાર્તા વાંચીને) કે આ નો અંત આમ જ હોવો જોઇએ.
    અસ્તુ

    Like

  • 2. suresh.m sheth  |  January 13, 2011 at 9:53 am

    રાજુલબહેન
    આટલા બધા મનોવિષ્લેશણ ના અંતે બન્ને છેવટે છુટ્ટા પડ્યા એવો અંત વાસતવિક હશે પણ ગમે એવો નથી,

    Like

  • 3. Rajul Shah  |  January 13, 2011 at 10:40 am

    સુરેશભાઇ,

     આ વાર્તાનો અંત ભલે ગમે એવો  તો નથી જ –  સારો પણ નથી,. પીડાદાયી છે પણ આટલા બધા મનોવિશ્લેષણના અંતે લેવાયેલો  નિર્ણય છે એટલે ઉભય પક્ષે સાચો નિવડી શકે ને?  વાસ્તવિકતા તો એ છે કે થાગડ થીગડ કરીને જીવન પસાર કરવા કરતા રાજીખુશીથી છ્ટા ના પડવું?

    Rajul Shah http://www.rajul54.wordpress.com

    Like

  • 4. Rajul Shah  |  January 13, 2011 at 10:45 am

    મુરબીશ્રી,

    વાર્તાની શરૂઆતથી લઈને અંત સુધી આપે પ્રત્યેક પડાવ પર પ્રતિભાવ આપ્યો છે. અને દરેક પડાવ પર મને પણ આપના પ્રતિભાવની આતુરતા રહેતી જ હતી કારણકે એ રીતે પણ હું બરાબર જઈ રહી છું એની પ્રતિતી થતી હતી.  કદાચ કોઇને  અંત ગમશે પણ નહી પણ મને તો જે એ બંનેની વર્તણુકને લઈને યોગ્ય લાગ્યુ એમ જ રાખ્યુ.

    Rajul Shah http://www.rajul54.wordpress.com

    Like

  • 5. Amit Patel  |  January 15, 2011 at 3:18 pm

    મને તો અંત ઘણો જ ગમ્યો. આવો અંત આગળ શું થશે એ વાચકો પર છોડતો હોઈ મને વધુ ગમે. હકારાત્મક અભિગમવાળા વાચકો એવી આશા જરૂર થી રાખી શકે કે કામાની થોડી વધુ મુલાકાતો પુનર્મિલનમા પણ પરિણમે. એક બાજુ છુટા પડ્યાની હકીકત છે તો બીજી બાજુ એમનો સંબંધ પુનર્સ્થાપિત થતો હોવાની એંધાણી છે. વાહ! આખી નવલિકા ગમી. બીજી ક્યારે ચાલુ થાય છે?

    Like


Blog Stats

  • 119,013 hits

Recent Posts

rajul54@yahoo.com

Join 128 other followers

દેશ – વિદેશ ‘પ્રવાસ વર્ણન’

Posts filed under ‘પ્રવાસ વર્ણન’

ફિલ્મ રિવ્યુ –

Posts filed under ‘- film reviews -’ https://rajul54.wordpress.com/category/film-reviews/

Categories

“ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ”

"http://groups.google.co.in/group/gujblog" target="_blank">ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ

Flag counter

free counters

Calender

January 2011
M T W T F S S
« Dec   Feb »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Disclaimer:

© અહીં રજૂ કરેલ કૃતિઓના કોપીરાઇટ્સ-હક્કો જે તે રચનાકારના પોતાના છે. આ બ્લોગ પર અન્ય કવિઓની જે રચનાઓ પોસ્ટ કરી છે, એને લીધે જો કોઇના કોપીરાઇટનો ભંગ થયેલો કોઇને લાગે અને મને જાણ કરવામાં આવશે, તો તેને સત્વરે અહીંથી દૂર કરીશ. પણ મને આશા અને શ્રદ્ધા છે કે સૌ સર્જકો અને પ્રકાશકો તેમ જ તેમના વારસદારો ગુજરાતી ભાષાના પનોતા સંતાનોને માટે વિશ્વ-ગુર્જરી સમાજમાં સભાનતા કેળવવાના આ નિસ્વાર્થ પ્રયત્નોને હૃદયપૂર્વક ટેકો આપશે અને બીરદાવશે. ۞ Disclaimer : This blog is not for any commercial purposes. The entries posted on this blog are purely with the intention of sharing personal interest in gujarati literature/sahitya without any intention of direct or indirect commercial gain. Locations of visitors to this page


"બેઠક" Bethak

વાંચન દ્વારા સર્જન -બેઠક

શબ્દોને પાલવડે

સ્વરચનાઓનો સંચય મારા શબ્દોના પાલવમાં

વિનોદીની..

મારી કવિતાઓ અને રચનાઓ નો બ્લોગ.. વિનોદીની

ધર્મધ્યાન

અલ્પમતિ વિજય શાહની ધર્મવાતો, ધર્મ સમજણ અને ધર્મ ધ્યાન્..

Banshari Banine

Krishna Bhajans and other poetry

રાજુલનું મનોજગત

“Languages create relation and understanding”

Kalyanshah

Ahmedabad based photographer. Owner at Pixel Planet.

વિજયનુ ચિંતન જગત

મને ગમતી વાતો અને મારી સર્જન પ્રવૃતિઓ...

મારુ વિચાર વિશ્વ

મારી આંખથી આકાશ કદી જોજે.....

સહિયારું સર્જન - ગદ્ય

એકથી વધુ લેખકો દ્વારા થતાં લઘુ નવલકથા કે લઘુકથા જેવાં સહિયારા ગદ્ય સર્જનનો પ્રથમ બ્લોગ!

%d bloggers like this: