સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૧.

ડિસેમ્બર 30, 2010 at 2:37 એ એમ (am) 3 comments

સવારે એક્દમ નોર્મલ રીતે વળી પાછો શ્રેયાએ સંદિપને  બોલાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

આજે તો તુ આખી રાત જાગ્યો , શું કરતો હતો?

કામ. એકાક્ષરી જવાબ .

એ તો મને ખબર છે તુ કામ કરતો હતો પણ શું કામ કર્યુ એ પુછુ છું.

કેમ , તે તો કહ્યુ ને કે આ વખતે પહેલેથી તકેદારી રાખજે જેથી પાછળથી ટેન્શન , દોડાદોડી કે ઉજાગરા ના થાય.

ઓહ! શ્રેયા આંચકો ખાઇ ગઈ. તો વાત આમ છે.

સંદિપ, આની આ જ વાત જો તુ સારી અને સાચી રીતે લઈ શક્યો હોત તો મને વધુ ગમત .

જવાબ નથી શ્રેયા તારો . કરુ છું એટલુ બસ નથી?  તુ કહે એમ કરવાનુ અને  પાછુ  તુ કહે એ જ રીતે પણ કરવાનુ?

અને ખરેખર શ્રેયા પાસે આનો કોઇ જવાબ નહોતો.એક હઠ પર આવીને ઉભો હતો એ.કોણ કહે છે કે બાળહઠ,રાજહઠ ,ઋષિહઠ અને સ્ત્રીહઠને ના પહોંચી શકાય ? એથી વધુ દુર્ગમ તો પુરૂષહઠને પહોંચી વળવાનુ લાગતુ હતુ. જો કે રાજ કહો કે ઋષિ મુળ તો પુરૂષ જ ને?  એક સાદી સીધી વાતને સ્વીકારવા જેટલી પણ મનની  મોકળાશ નહોતી

અને ખરેખર હવે તો એ હઠ પર જ આવીને ઉભો હતો. આખો દિવસ કામમાં રચ્યો-પચ્યો રહેવા  મથતો. શ્રેયાના સવાલો પર એકાક્ષરી જવાબ આપવા સિવાય બીજી કોઇ વાત કરવાનુ પણ ટાળતો.  કામના ઓઠા નીચે સૌને  મળવાનુ પણ  ટાળતો. ઘરથી ઓફીસ -ઓફીસથી સાઇટ સિવાય  ક્યાંય જવાનુ પણ બંધ કરી દીધુ.શ્રેયા મનથી સોરાયા કરતી. હંમેશા સાથ આપ્યો એ ગમ્યુ પણ સુચન ના સ્વીકારી શકાયુ?

બધાને લાગતુ કે આ નવા થ્રી સ્ટાર હોટલના કામને લઈને એ ખુબ બીઝી થઈ ગયો છે અને આમ જોવા જાવ તો વાત સાચી પણ હતી. એ હોટલના પ્રોજેક્ટ્ને લઈને જે પ્રેસ્ટીજ  ઇસ્યુ  હતો એ હવે પર્સનલ ઇસ્યુ બની રહ્યો હતો.

બંને વચ્ચે સંવાદ ઓછા થતા જતા હતા  ને અંતર વધતુ જતુ હતુ.શ્રેયા પતિ પામવાની મથામણમાં એક સારો મિત્ર ગુમાવી રહી હતી અને સંદિપ જાતને સાબિત કરવાનની મથામણમાં પત્નિ ગુમાવી રહ્યો હતો.

સંદિપ ખુબ કામ કરતો, દિવસ રાત જાણે એક કરી દેવા હોય તેમ સળંગ  રચ્યો પચ્યો રહેતો અને શ્રેયા ઉદાસ મને એને જોયા કરતી. સમજણ નહોતી પડતી શું કરે? કઈ કહેવા જાય તો સંદિપ હરીફરીને એક જ જવાબ આપતો ,શ્રેયા હંમેશા તું જ તો ઇચ્છતી હોય છે ને કે હું બસ આમ એકદમ સીન્સિયર બનુ , વ્યવસ્થિત બનુ અને હવે હુ એમ તો કરુ છું પછી તો તને કોઇ પ્રોબ્લેમ ના હોવો જોઇને?

શ્રેયા કેમ કરીને સમજાવે કે આ રીત નહોતી એની વાત સ્વીકારવાની . આ કોઇ  ખરા મનની  કે સાચા હ્રદયની સ્વીક્રુતિ નહોતી , બસ શ્રેયાની એક વાત લઈને એની પર કરવામાં આવતો કઠુરાઘાત હતો. સંદિપનો અહમ છંછેડાયો હતો . એ શ્રેયાને કઇ પણ કહી શકે , કોઇ પણ સુચન કરી શકે પણ શ્રેયા એમ કેમ કરી શકે? મન મુરઝાતુ જતુ હતું એનુ તો સંદિપ પણ કંઇ અંદરથી રાજી થઈને  તો આ બધુ નહોતો જ કરતો ને? ઉદ્વેગનો ભાર બંને વચ્ચે વધતો જ ગયો. હોટલના ઇન્ટીરીયરનુ  કામ આગળ વધતુ ગયુ એમ બંને એકમેકની સાથે રહેવામાં પાછા પડતા ગયા.

આગ હોય ત્યાં ધુમાડો તો થવાનો જ. બંને વચ્ચેના તનાવનો ભાર ઘર પર લદાતો જતો હતો. નયનભાઇ અને વિભાબહેનને થોડો અણસાર તો આવી જ ગયો હતો તેમ છતાં મન  આટલુ ઝડપથી સ્વીકારવા  તૈયાર નહોતુ. વિભાબહેન અને નયનભાઇને સંદિપ સાથે વાત કરી જોવા પ્રયત્ન કરી જોયો પણ કામના ઓઠા હેઠળ એ એમનાથી દૂર રહેવા જ પ્રયત્ન કરતો જેથી કોઇ જવાબ આપવામાંથી એ બાકાત રહે. રહી વાત શ્રેયાની તો વિભાબહેને એને પાસે બેસાડીને પુછવા પ્રયત્ન કરી જોયો અને એમાંથી આખી વાતનો સાર પામી જ ગયા .

હવે શું ? કોઇ ઝગડો નહોતો કે એની સુલેહ કરી શકાય . બેમાંથી કોઇ બાળક નહોતા કે એમને સમજાવી , મનાવી કે પટાવી શકાય. અને જે રીતે શ્રેયાને ઓળખતા હતા એ રીતે એક વાતની ખાતરી હતી કે વાત હજુ એના ઘર સુધી તો નહીં  જ પહોંચી હોય. શ્રેયાના સ્વભાવ પ્રમાણે  ઘરના પ્રોબ્લેમ ઘર સુધી  જ સિમિત રહેવાના હતા તો સંદિપ આમે ય કામના ઓઠા નીચે ક્યાં કોઇને મળતો હતો કે આ ભડકાની ભનક ત્યાં સુધી પહોંચે? નહીતો એના વર્તન પરથી તો ચોક્કસ આ મનભેદની, આ તનાવની  વધુ તો નહીં પણ  છેવટે આછીય આગ તો ત્યાંય પ્રસરી હોત.

બાહ્ય રીતે બંને પોતાની મેળે બીઝી રહેવાનો યત્ન કરતા તેમ છતાં અંદરથી એક ખાલીપો સર્જાતો હતો ,એક રિક્તતા ઉભી થતી હતી એનાથીય સભાન  તો હતાજ. કોણ સાચુ અને કોણ ખોટુ હતુ એની અદાલત ક્યાં ભરાવાની હતી કે એમની સમસ્યાનો કોઇ ઉકેલ આવે? જેમ દિવસો વિતતા ગયા તેમ ખાલીપાની ખાઇ વિસ્તરતી જતી હતી.

“કોઇ પણ છોકરીને આટલુ સમજી શકતો હોય એવો પતિ મળે તો ખરેખર એ એના માટે સદનસીબ  ના કહેવાય?  બીઝનેસમાં પણ સાથે કામ કરવુ હોય તો બે પાર્ટનર વચ્ચે એક મત કે સમજૂતી હોય તો જ તે આગળ ચાલે છે તો આ તો જીવનની પાર્ટનરશીપ કહેવાય એમાં તમારી વચ્ચે જે હાર્મની છે તે તને બીજા કોઇમાં મળશે જ એવી તને કોઇ ખાતરી છે ?”

શ્રેયાને પપ્પા સાથે થયેલી વાત  આજે પણ યાદ હતી. આ સમજૂતી કે આ હાર્મની ક્યાં ગુમાવી બેઠી એ? સંગીતના સાત સૂરોમાંથી કોઇ એક સૂર આઘોપાછો થયો હતો ? કે એ સૂરને એકતાલ કરતો તાર જ તુટી ગયો ?

અનહદ દુઃખ એને કોરી નાખતુ હતું. સંદિપને  એના ક્યાં કોઇ સુચનની ક્યારેય જરૂર હતી ? શા માટે એનાથી એ દિવસે ટકોર થઈ ગઇ?

વળી મન પાછુ દલીલે ચઢતુ. એમાં એણે ખોટુ ક્યાં કર્યુ છે ? એટલુ કહી શકવાનો એનેય હક તો હતો જ ને? જો સંદિપ કોઇ સુચન કરે કે ટકોર કરે તો માન્ય રાખતીજ ને? તો આમ કેમ?

“કોઇપણ દિશામાં લેવાયેલો તારો નિર્ણય મને મંજૂરછે. તું મારી અત્યંત કરીબી દોસ્ત હતી અને રહીશ જ.”

આવુ જ કંઇક તો સંદિપે એને કીધુ હતુ ને ?

તો આ મંજૂરી ,આ કરીબી ,આ દોસ્તી ક્યાં અટવાઇ ? દોસ્ત વચ્ચે નિખાલસતા ન હોય? દોસ્ત વચ્ચે મતભેદ હોય એ બરાબર પણ આટલી હદે મનભેદ ટકી શકે?

સંદિપ તો કહેતો હતોને કે જીવન સાવ અજાણી  વ્યક્તિ સાથે ગોઠવવુ તેના કરતાં જેને આટલા સમયથી જાણતા હોઇએ તેના માટે વિચારવુ એમાં કંઇ ખોટુ નથી.

બસ આટલુ જાણી શક્યા હતા એ બે એકબીજા ને?

સાંજ પડે ઘરની ઓફીસ કમ લાઇબ્રેરીમાં બેઠી બેઠી  શ્રેયા કોઇ ઉદ્દેશ વગર   આમતેમ પાના ઉથલાવતી જતી હતી  કે પછી અજાણપણે ફરી ફરીને મનને ઉથલાવતી હતી?

“સંબંધોમાં વળગણ જેવું ક્યાંથી લાગે સગપણ જેવું.

શાને લાગે ભારણ જેવું,ક્યાં છે કોઈ કારણ જેવું.

આંસું જેવો ખારો નાતો લાવું ક્યાંથી ગળપણ જેવું.

આંખોને કોરુંકટ તારે,મારે કાયમ શ્રાવણ જેવું.

ચાલ ફરીથી રમવા ઘર-ઘર વીતેલા એ બચપણ જેવું

“ઓહ! આ તો મારા મનની જ વાત કે પછી મને જ હવે બધામાં મારુ મન પડઘાય છે?”

સાવ અતિતમાં ખોવાઇ ગયેલી શ્રેયાની નજર  ઇશ્ક પાલનપુરીની રચના પર ફરતી હતી કે એના અને સંદિપના સંબંધોના સરવૈયા પર ? ઘડીભર તો શ્રેયાને થયુ કે આ વિતેલો સમય ફરી એક વાર પાછો જ્યાંથી શરૂ થયો હતો એ મુકામ પર એને અને સંદિપને લાવી ને મુકે તો કેવું? સાવ બચપણમાં રમતા ઘર ઘર  તો નહીં પણ  એમના સંબંધોના શૈશવ પર ફરી એક વાર પગલી માંડવા મળે તો કેવું?

નાની હતી ત્યારે પપ્પા-મમ્મી સાથે ચોરવાડ ગઈ હતી ત્યારે એ રેતીનુ ઘર બનાવતી , થોડુ પાણી લઈ થેપી થેપીને એને મજબૂત બનાવવા પ્રયત્ન કરતી અને પાણીની એક છાલકે એ ઘર હતુ ન-હતુ થઈ જતુ. પપ્પા સમજાવતા એ તો એમ જ હોય , માટીનુ ઘર કોને કહેવાય? અને  બીજે  આગળ થોડે દૂર જઈને ફરીથી એને ઘર બનાવવામાં મદદ કરતા. આજે પણ મોટી થઈને એણે માટીનુ જ  ઘર બનાવ્યુ  કે જે એકજ છાલકમાં હતુ ન હતુ થવા માંડ્યુ ?  ને હવે તો  એના દરિયાલાલે એને ચારે બાજુથી આવરી લીધી હતી ક્યાંય કોઇ કોરી જગ્યા જ  ક્યાં હતી કે આગળ થોડે દૂર જઈને બીજુ ઘર પણ  બનાવે ?  વારંવાર  પ્રેમની છાલકે ભીંજવતો એનો  સંદિપ , હું તો ખોબો માંગુને એ દઈદે દરિયો…જેવુ વ્હાલ વરસાવતો સંદિપ અત્યારે સાવ કોરાકટ રણ જેવો કેમ? આ  સંબંધો- આ સગપણ  કોઇ  ખાસ કારણ વગર ભારણ જેવુ કેમ બની રહ્યુ?

અંતે અનેક મથામણો પછી એને એવુ લાગતુ હતુ કે હવે એ બંને જણ એક એવા પોંઇન્ટ પર આવીને ઉભા છે જ્યાં પોઇન્ટ ઓફ નો રિટર્નની સાઇન વણલખેલી વંચતી હતી.

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૨ – તાઃ૬/૧/૨૦૧૧ ના રોજ.

Advertisements

Entry filed under: saptahik laghu navalkatha "chhinn".

“તીસમારખાન”- film reviews – “ગુલિવર ટ્રાવેલ્સ”- film reviews –

3 ટિપ્પણીઓ

  • 1. Prabhulal Tataria "dhufari"  |  ડિસેમ્બર 30, 2010 પર 4:54 એ એમ (am)

    દીકરી રાજુલ

    પરમાત્માની એ અજબ રચના છે કે,તેણે માનવીને u-turn ની સગવડ નથી આપી પણ ધાર કે આપી હોત તો? માનવી દરેક વખતે reverse માં વારંવાર જઇને પોતાની ભૂલો સુધારવાના પ્રયત્નમાં આયખું પસાર કરી નાખત ઇશ્ક પાલનપુરીની ગઝલ ગમી તેમને મારા વતી અભિનંદન પાઠવજે

  • 2. Gaurangi Patel  |  ડિસેમ્બર 31, 2010 પર 12:37 એ એમ (am)

    Curiosity vadhteej jaay chhe-evuu adbhoot lekhan…!
    Banne ek bija kevi rite khotaa jaay chhe, e taadshya rite raju karel chhe…Khub sunder…:)

  • 3. Gaurangi Patel  |  ડિસેમ્બર 31, 2010 પર 12:41 એ એમ (am)

    I request you to visit my blog: gaurangi.wordpress.com & comment.


Blog Stats

  • 95,849 hits

rajul54@yahoo.com

Join 882 other followers

દેશ – વિદેશ ‘પ્રવાસ વર્ણન’

Posts filed under ‘પ્રવાસ વર્ણન’

ફિલ્મ રિવ્યુ –

Posts filed under ‘- film reviews -’ https://rajul54.wordpress.com/category/film-reviews/

શ્રેણીઓ

“ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ”

"http://groups.google.co.in/group/gujblog" target="_blank">ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ

Flag counter

free counters

Calender

ડિસેમ્બર 2010
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« નવેમ્બર   જાન્યુઆરી »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Disclaimer:

© અહીં રજૂ કરેલ કૃતિઓના કોપીરાઇટ્સ-હક્કો જે તે રચનાકારના પોતાના છે. આ બ્લોગ પર અન્ય કવિઓની જે રચનાઓ પોસ્ટ કરી છે, એને લીધે જો કોઇના કોપીરાઇટનો ભંગ થયેલો કોઇને લાગે અને મને જાણ કરવામાં આવશે, તો તેને સત્વરે અહીંથી દૂર કરીશ. પણ મને આશા અને શ્રદ્ધા છે કે સૌ સર્જકો અને પ્રકાશકો તેમ જ તેમના વારસદારો ગુજરાતી ભાષાના પનોતા સંતાનોને માટે વિશ્વ-ગુર્જરી સમાજમાં સભાનતા કેળવવાના આ નિસ્વાર્થ પ્રયત્નોને હૃદયપૂર્વક ટેકો આપશે અને બીરદાવશે. ۞ Disclaimer : This blog is not for any commercial purposes. The entries posted on this blog are purely with the intention of sharing personal interest in gujarati literature/sahitya without any intention of direct or indirect commercial gain. Locations of visitors to this page


%d bloggers like this: