સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૦

ડિસેમ્બર 23, 2010 at 2:09 એ એમ (am) 1 comment

 

“શ્રેયા,  વ્હેર આર યુ? આર યુ ઓકે?  આ મોબાઇલ પકડીને કેમ ક્યારની બેસી રહી છું? એની પ્રોબ્લેમ?”

મિસિસ દિવાને આવીને શ્રેયાને આમ  ક્યારની એકદમ સ્થિતપ્રજ્ઞ બેઠેલી જોઇને પુછ્યુ. ડૉ. દિવાનને પુરતો ટાઇમ મળતો નહી એટલે મિસિસ દિવાન જ  કામ જોવા આવી જતા.રોજબરોજના નાનામોટા ચેન્જીસ કે અપૃવલ પ્રમાણે શ્રેયા આગળ કામ વધારતી. જો કે લગભગ તો એક વાર ડિઝાઇન નક્કી થયા બાદ ખાસ કોઇ ચેન્જીસ કરવાના રહેતા જ નહી પણ તેમ છતાં મિસિસ દિવાન દિવસમાં એક વાર અહીં આવતા તો ખરા જ.

શ્રેયાએ ઝબકીને પોતાની જાતને સંભાળી લીધી. પણ ફરી સમય મળતા સંદિપને મોબાઇલ જોડ્યા વગર ના રહી શકી. ફરી એનો એ જ ટ્યુન વાગતો રહ્યો.

જબ કોઇ બાત બિગડ જાયે , જબ કોઇ મુશ્કિલ પડ જાયે

તુમ દેના સાથ મેરા  ઓ હમનવાઝ……….

શ્રેયાએ થાકીને ઓફીસે ફોન જોડ્યો.

“કેમ કંઈ કામ હતુ?”

થોડી રીંગ વાગ્યા પછી સંદિપે ફોન તો લીધો પણ એકદમ સપાટ અવાજે પુછ્યુ.

“મોબાઇલ પર ક્યારની રિંગ  મારુ છું  .”

“મોબાઇલ ઘેર રહી ગયો છે. “

વળી પાછો એ જ કોઇ ચઢાવ-ઉતાર વગરનો સંદિપનો અવાજ સાંભળીને શ્રેયાને  હવે તો ખરેખર વાત બગડી જ નહી પણ વણસી ગઈ હોય એમ હ્રદય પર બોજ લાગવા માંડ્યો. આગળ શું બોલવુ એનીય સુધબુધ જતી રહી અને સાવ દિગ્મૂઢ થઈને ઉભી રહી.

અને સંદિપે ફોન મુકી દીધો. સંદિપ  ગઈકાલની વાતને લઈને  અતિશય ગુસ્સે હતો. શ્રેયાને એને જે ટકોર કરી એ જ એનાથી સહન થયુ નહોતુ. શ્રેયાને કઈ પણ કહેવાનો એનો અબાધિત અધિકાર તો એણે વણમાગ્યો પહેલેથી જ લઈ લીધો હતો પણ શ્રેયાએ એને શા માટે કઇ કહેવુ જોઇએ? અને તે પણ એક સારી નવી વાત શરૂ થતી હોય ત્યારે? ક્યારેય એને એવુ જરૂરી લાગ્યુ જ નહોતુ કે આગલી ભુલો યાદ રાખવાથી ફરી એની એ ભુલો કરવાથી બચી જવાય.અને શ્રેયા હંમેશા માનતી કે પહેલા જે કઈ ખોટુ થયુ હોય એ ધ્યાન પર રાખી નવેસરથી એક વધુ સારી શરૂઆત કરવી જોઇએ.

સાંજે ઘરે આવીને પણ ખાસ કોઇ વાતમાં રસ લીધા વગર ચુપચાપ જમીને એ સ્ટડી પ્લસ પર્સનલ લાઇબ્રેરી કહો કે ઘરની ઓફીસ કહો એમાં જઈને કામે લાગ્યો. પરવારીને શ્રેયા એની પાછળ ત્યાં પહોંચી તોય એની કોઇ નોંધ લીધા વગર એ એમ જ કામ કરતો રહ્યો.

“સંદિપ, આઇ એમ રિયલી સોરી.”

આગલા દિવસે શ્રેયાથી જે જીભ કચરાઇ ગઈ હતી એનો જ આ ગુસ્સો હતો એટલે શ્રેયાએ ખરા દિલથી સોરી કહ્યુ.પણ સંદિપે કોઇ જવાબ આપવાની વાત તો બાજુમાં એની સામે જોવાનુ પણ ટાળ્યુ.

“સંદિપ, પ્લીઝ હવે તો બસ કર. તું હંમેશા કહે છે કે બને તેટલી વાતનો  જલદી  ઉકેલ  લાવવાનો અને હવે તું જ વાત વધારે છે? ક્યાં સુધી આમ બોલ્યા વગર ચાલશે?”

“શું બોલુ? બોલવાનુ તો તારે જ છે મારે તો બસ સાંભળવાનુ જ હોય છે ને? જ્યારે જે મન થાય તે બોલી લેવાનુ બસ , સામા માણસનો તો વિચાર જ નહીં કરવાનો.”

“સંદિપ, એવુ તો મેં શું કહી નાખ્યુ કે આમ આડુ  બોલે છે? અને કીધુ હોય તો એ તારા સારા માટે કીધુ હતુને? તને ય ખબર છે દર વખતે  પહેલેથી પ્લાન ન કરવાથી કે પ્લાન પ્રમાણે પહેલેથી કામ ન કરવામાં  કેટલી વીસે સો થાય છે .અને તેમ છતાં  ક્યારેય તને મારી વાત સાચી કે બરાબર હોય એવુ લાગ્યુ છે?”

“બરાબર છે. તારી બધી વાત મારે  સાચી અને બરાબર છે એમ જ કહેવાનુ હોય છે  ને?”

“ના, કહેવા ખાતર કહેવાનુ હું નથી કહેતી. તને ખરેખર  સાચી લાગતી હોય તો જ કહેજે.”

“સારુ,  હવેથી એમ કરીશ બસ.”

“સંદિપ, ધીસ ઇસ નોટ ધ વે ટુ ટોક ઓકે?”

“કેમ તેં તો કહ્યુ ને કે વાત  ક્યાં સુધી લંબાવવાની , એટલે હવે હુ પતાવવાની વાત કરુ છું ,ધેટ્સ ઓલ.”

ઘીસ ખાઇ ગઈ શ્રેયા. વાતને જો સમજણપૂર્વક લેવાની હોય અને સ્વીકારવાની હોય તો બરાબર છે બાકી આમ પરાણે કહેવા ખાતર કહેવાથી વાત પતી નહોતી જતી.પણ અત્યારે સંદિપનો મુડ અને જીદ જોતા આગળ ચર્ચા કરવાનો હવે કોઇ અર્થ પણ રહેતો નહોતો અને ચર્ચા કરે તો પણ કયા મુદ્દા પર? એની વાત ક્યારેય સંદિપને ,એના માનસને , એના સ્વભાવને અનુકૂળ આવે એવુ બન્યુ નહોતુ અને બનવાની કોઇ શક્યતા દેખાતી નહોતી. તો પછી એણે શું કરવાનુ? આમ જ દર વખતની જેમ હથિયાર હેઠા જ નાખી દેવાનાને? કાયમ એમ જ બનતુ ,ક્યાંતો સંદિપ કહે એ  એણે સ્વીકારી લેવાનુ અથવા તો સંદિપ વાત જ છોડીને ઉભો થઈ જતો. લગભગ તો ચર્ચાને કોઇ અવકાશ રહેતો જ નહીં.અને ચર્ચા કરવા જાય તો તે  સંદિપને માફક આવે એવી વાત હોય તો જ વાત આગળ વધતી નહીંતો એ એકદમ અક્ળાઇ જતો.અને એ એમજ કહીને ઉભો રહી જતો કે ,શ્રેયા ક્યારે તને મારી વાત સાચી લાગે છે કે આજે લાગવાની છે?

શ્રેયાને કાયમ એક વાતનુ દુઃખ રહેતુ. જો એ સંદિપની વાતમાં હાજી પુરાવે તો જ બધુ સમેસુતર ચાલતુ , ક્યારેય જો સંદિપથી વિરૂધ્ધ એનો ઓપિનિયન હોય તો સંદિપને એમ જ લાગતુ કે શ્રેયા ક્યારેય એની કોઇ વાતમાં હા નથી પાડતી. સો સંમતિ  નહોતી દેખાતી પણ  સામે એકાદ નકારો કે અલગ મત હોય તો એ જ તરત ધ્યાન પર આવી રહેતો.લગભગ એવું જ બનતુ કે સંદિપે એમ જ કઈ નક્કી લીધુ  હોય અને શ્રેયાની સંમતિની જ એને અપેક્ષા રહેતી. કોઇવાર શ્રેયાની એમાં મરજી ન  પણ ભળે તો એને અકળામણ થઈ આવતી. ક્યારેક અનાયાસે એવુ બનતુ કે કોઇ વાતે ચર્ચા કે ચણભણ થઈ હોય અને એ વાત જો આગળ ન વધી હોય તો દોષનો ટોપલો શ્રેયાના માથે જ આવતો. અને જ્યારે જ્યારે જે કામ સફળતાપૂર્વક પાર પડ્યુ તો જેની ક્રેડિટ તો સંદિપની જ.

અને આજે તો હવે વાત આગળ વધારવાનો કે ખુલ્લા મને ચર્ચા કરવાનો કોઇ અવકાશ રહ્યો જ નહી ત્યારે શ્રેયાએ સંદિપની નજર સામેથી ખસી જ જવાનુ મુનાસીબ માની અને એણે સ્ટડી રૂમ છોડી બેડરૂમમાં જવાનુ ઉચિત માન્યુ.

એ આખી રાત શ્રેયા ઉંઘવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કરતી રહી અને સંદિપ ઓફીસમાં કામ કરતો રહ્યો.

સાપ્તાહિક લઘુ નવલકથા “છિન્ન” ભાગ-૧૧  – તાઃ૩૦/૧૨/૨૦૧૦ ના રોજ.

Advertisements

Entry filed under: saptahik laghu navalkatha "chhinn".

“કાલો”- film reviews – – Merry Christmas and a Happy New Year –

1 ટીકા

  • 1. dhufari  |  ડિસેમ્બર 24, 2010 પર 4:48 એ એમ (am)

    દીકરી રાજુલ
    વાર્તા સારી ચાલે છે.સંદીપ જેવી अहम् ब्राह्मास्मि માનસ ધરાવતી વ્યક્તિ પાસેથી કોઇ હકારત્મક અપેક્ષા ન રાખી શકાય.
    અસ્તુ


Blog Stats

  • 95,849 hits

rajul54@yahoo.com

Join 882 other followers

દેશ – વિદેશ ‘પ્રવાસ વર્ણન’

Posts filed under ‘પ્રવાસ વર્ણન’

ફિલ્મ રિવ્યુ –

Posts filed under ‘- film reviews -’ https://rajul54.wordpress.com/category/film-reviews/

શ્રેણીઓ

“ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ”

"http://groups.google.co.in/group/gujblog" target="_blank">ગુજરાતી બ્લોગર્સ/બ્લોગ રીડર્સ ગ્રુપ

Flag counter

free counters

Calender

ડિસેમ્બર 2010
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« નવેમ્બર   જાન્યુઆરી »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Disclaimer:

© અહીં રજૂ કરેલ કૃતિઓના કોપીરાઇટ્સ-હક્કો જે તે રચનાકારના પોતાના છે. આ બ્લોગ પર અન્ય કવિઓની જે રચનાઓ પોસ્ટ કરી છે, એને લીધે જો કોઇના કોપીરાઇટનો ભંગ થયેલો કોઇને લાગે અને મને જાણ કરવામાં આવશે, તો તેને સત્વરે અહીંથી દૂર કરીશ. પણ મને આશા અને શ્રદ્ધા છે કે સૌ સર્જકો અને પ્રકાશકો તેમ જ તેમના વારસદારો ગુજરાતી ભાષાના પનોતા સંતાનોને માટે વિશ્વ-ગુર્જરી સમાજમાં સભાનતા કેળવવાના આ નિસ્વાર્થ પ્રયત્નોને હૃદયપૂર્વક ટેકો આપશે અને બીરદાવશે. ۞ Disclaimer : This blog is not for any commercial purposes. The entries posted on this blog are purely with the intention of sharing personal interest in gujarati literature/sahitya without any intention of direct or indirect commercial gain. Locations of visitors to this page


%d bloggers like this: